Crayon Shinchan the Movie: Awesome Tasty! B-grade Gourmet Survival!!

เรื่องย่อ Crayon Shinchan the Movie: Awesome Tasty! B-grade Gourmet Survival!!

ทำไมผู้ใหญ่ถึงไม่เข้าใจเลยนะว่ายากิโซบะแค่จานเดียวมันสำคัญกับหัวใจดวงน้อย ๆ ขนาดไหน นี่คือคำถามแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของชินจังตั้งแต่ต้นเรื่องของ ชินจัง เดอะมูฟวี่ ตอน ยอดเชฟกะทะรั่ว แล้วความน้อยใจปนความอยากกินแบบเด็ก ๆ นี่แหละที่พาเราคนดูเข้าไปอยู่ในโลกที่ทั้งหอม ทั้งหิว ทั้งวุ่นวายตั้งแต่ไม่กี่นาทีแรก ใครที่คิดถึงกลิ่นซอสหวาน ๆ บนกระทะร้อน เสียงฉ่าของเส้นที่ผัดไปมา และแสงไฟงานเทศกาลยามเย็นจะต้องยิ้มออกทันที เพราะแค่เปิดเรื่องมาเราก็เหมือนได้เดินตามหลังเด็กชายกางเกงแดงคนนี้ไปติด ๆ พร้อมกับความรู้สึกว่า เอาล่ะ คืนนี้ต้องมีเรื่องสนุกแน่ ๆ และถ้าใครกำลังมองหาที่จะ ดูหนัง ชินจัง เดอะมูฟวี่ ตอน ยอดเชฟกะทะรั่ว เต็มเรื่อง ไว้ดูเพลิน ๆ กับที่บ้าน บอกเลยว่าเรื่องนี้คือความบันเทิงแบบอิ่มท้องอิ่มใจที่ดูแล้วหิวตามจริง ๆ นะ สำหรับชินจัง ความต้องการของเขาง่ายมากจนผู้ใหญ่อย่างเราอาจเผลอมองข้ามไป เขาแค่อยากไปงานเทศกาลอาหารแผงลอย อยากเห็นยากิโซบะบนกระทะเหล็กใบใหญ่ด้วยตาตัวเอง อยากสูดกลิ่นหอม ๆ ให้เต็มปอดแล้วก็ได้ชิมสักคำให้สมใจ มันไม่ใช่แค่ความหิว แต่เป็นความตื่นเต้นของการได้ออกไปข้างนอก การได้เห็นโลกกว้างกว่าหน้าบ้านตัวเอง และการได้รู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจอะไรเองได้แล้วเหมือนเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อย ๆ คนหนึ่ง แต่สิ่งที่ขวางเขาอยู่ก็เรียบง่ายและจริงมากเช่นกัน คือพ่อกับแม่ที่เหนื่อยจากงานทั้งวัน ไม่มีแรงจะพาไป ไม่ได้ไม่รักนะ แต่เป็นความเหนื่อยแบบผู้ใหญ่ที่เด็กวัยห้าขวบยังไม่มีทางเข้าใจ ชินจังเลยน้อยใจแบบเด็ก ๆ งอนแบบเด็ก ๆ แล้วก็ดื้อแบบเด็ก ๆ ด้วยการหันไปชวนคาซามะ เนเน่ มาซาโอะ และโบจัง แก๊งเพื่อนซี้ที่แค่ได้ยินคำว่าไปด้วยกันก็พร้อมลุกขึ้นใส่รองเท้าแล้วออกเดินทางทันทีโดยไม่ต้องถามเหตุผลเยอะ ความสัมพันธ์ของเด็ก ๆ กลุ่มนี้แหละที่ทำให้เรื่องราวค่อย ๆ เปลี่ยนจากทริปตามใจปากธรรมดาให้กลายเป็นทริปผจญภัยที่ต้องพึ่งกันและกัน เพราะแต่ละคนก็มีนิสัยต่างกันสุดขั้ว คนนึงขี้กลัว คนนึงเจ้าระเบียบ คนนึงสายบู๊ คนนึงนิ่ง ๆ แต่พออยู่ด้วยกันแล้วกลับพอดีอย่างน่าแปลกใจ เหมือนรสชาติของอาหารจานนึงที่ต้องมีทั้งหวาน เค็ม เปรี้ยวถึงจะอร่อย การเดินทางด้วยลำแข้งเล็ก ๆ ของเด็กอนุบาลไปยังงานเทศกาลที่ดูเหมือนอยู่ไม่ไกลเลยค่อย ๆ กลายเป็นเรื่องชุลมุนขึ้นเรื่อย ๆ ตามสไตล์ หนังของ ชินโนะสุเกะ โนะฮาระ ที่ไม่เคยมีคำว่าราบรื่นอยู่ในพจนานุกรม ระหว่างทางก็มีเรื่องให้ต้องหยุด ต้องหลบ ต้องวิ่ง ต้องช่วยกันคิดแก้ปัญหาเฉพาะหน้าแบบเด็ก ๆ ที่ทั้งน่าเอ็นดูและน่าลุ้นไปพร้อมกัน บางจังหวะก็ตลกจนเผลอหัวเราะออกมาเสียงดังเพราะมุกหน้าตายกับท่าทางทะเล้นของชินจัง บางจังหวะก็อบอุ่นจนใจฟูเมื่อเห็นเพื่อน ๆ จับมือกันแน่นไม่ยอมทิ้งกันแม้จะหิวจะเหนื่อยจะงอแงก็ตาม สิ่งที่ทำให้เรารักการผจญภัยครั้งนี้ก็คือมันไม่ได้เล่าด้วยเหตุการณ์ใหญ่โตอะไรเลย แต่เล่าผ่านแรงขับเล็ก ๆ ในใจเด็ก คืออยากไปให้ถึง อยากกินให้ได้ อยากพิสูจน์ว่าพวกเราก็ทำได้โดยไม่ต้องมีผู้ใหญ่จูงมือตลอดเวลา และยิ่งเดินไปไกลจากบ้านเท่าไหร่ เด็ก ๆ ก็ยิ่งได้เรียนรู้ว่าข้างนอกบ้านมีทั้งกลิ่นหอมยั่วยวน มีทั้งคนแปลกหน้า มีทั้งความสนุกและความน่ากลัวนิด ๆ ปนกันอยู่ เหมือนงานเทศกาลอาหารที่มองจากไกล ๆ ก็เห็นแต่แสงไฟสวย ๆ แต่พอเดินเข้าไปใกล้ ๆ ถึงจะรู้ว่ามีทั้งควัน ทั้งเสียง ทั้งผู้คนเบียดเสียดเต็มไปหมด ซึ่งทีมงานก็เก็บรายละเอียดบรรยากาศพวกนี้มาได้ดีมาก ทั้งรถเข็น ร้านค้า ธงผ้า โคมไฟ ควันจากกระทะที่ลอยขึ้นมาแตะจมูกคนดูอย่างเราจนแทบได้กลิ่นตาม อีกเสน่ห์หนึ่งที่ทำให้เรื่องนี้ดูแล้วอิ่มใจกว่าที่คิดก็คือการเล่าช่องว่างระหว่างโลกผู้ใหญ่กับโลกเด็กอย่างอ่อนโยนมาก ๆ ในสายตาของมิซาเอะกับฮิโรชิ การปฏิเสธลูกในวันนั้นอาจเป็นแค่ความเหนื่อยล้าสะสม เป็นเรื่องเงิน เรื่องเวลา เรื่องงานบ้านที่ยังค้างอยู่ แต่ในสายตาของชินจัง มันคือความฝันก้อนใหญ่ที่ถูกพับเก็บไปโดยไม่มีคำอธิบาย หนังไม่ได้บอกว่าใครผิดใครถูกเลย แค่พาเราไปเห็นว่าทั้งสองฝั่งต่างก็มีเหตุผลของตัวเอง และความรักบางทีก็แสดงออกไม่ทันความรู้สึกน้อยใจของเด็ก ความผูกพันของครอบครัวโนะฮาระก็เลยยังเป็นหัวใจที่เต้นอยู่เบื้องหลังความฮาทั้งหมด ต่อให้พ่อจะบ่น แม่จะเสียงดัง ชินจังจะแสบแค่ไหน แต่ลึก ๆ แล้วทุกคนก็คิดถึงกันอยู่ตลอด แม้ตอนที่เด็ก ๆ ออกไปผจญภัยกันเอง ความเป็นห่วงแบบพ่อแม่ก็ค่อย ๆ ซึมออกมาให้เราเห็น ส่วนลายเส้นกับจังหวะการเล่าก็ยังคงเป็นชินจังที่เราคุ้นเคย ภาพเรียบง่ายแต่แสดงอารมณ์ได้ชัดสุด ๆ ตาโต ปากเบี้ยว ท่าวิ่งแขนขาปัดไปมา เสียงพากย์ที่พูดเร็วพูดรัวสลับกับมุกเงียบที่ทิ้งจังหวะให้เราขำก๊าก ทุกอย่างลื่นไหลดูเพลินจนไม่รู้สึกว่าต้องตีความอะไรยาก แค่ปล่อยใจเดินตามกลิ่นยากิโซบะไปกับเด็ก ๆ แล้วเอาใจช่วยว่าพวกเขาจะไปถึงงานให้ได้อย่างไรโดยไม่หลงทางหรือทำท้องร้องไปซะก่อน ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะกับแทบทุกคนในบ้านเลยจริง ๆ เด็ก ๆ จะสนุกมากเพราะได้เห็นเพื่อนรุ่นเดียวกันออกไปผจญภัย ได้หัวเราะกับความซนแบบเดียวกัน ได้ลุ้นแบบไม่น่ากลัวเกินไป ส่วนพ่อแม่หรือพี่ ๆ ที่ดูด้วยกันก็จะได้อมยิ้มกับตัวเองเบา ๆ เหมือนส่องกระจก เพราะหลายครั้งเราก็เผลอพูดว่าไว้วันหลังนะลูกโดยไม่ได้ตั้งใจ ทั้งที่ความสุขของเด็กบางทีก็แค่การได้จูงมือกันไปเดินงานวัด กินของอร่อยข้างทางด้วยกันสักคืนหนึ่งเท่านั้นเอง ใครที่เหนื่อย ๆ จากงาน อยากหาอะไรเบา ๆ ดูตอนเย็นกับครอบครัว หรือดูคนเดียวตอนพักผ่อนแล้วอยากได้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง เรื่องนี้ตอบโจทย์มาก เป็นการผจญภัยที่ไม่ต้องลุ้นตัวโก่ง แต่ลุ้นแบบยิ้ม ๆ หิว ๆ และอิ่มใจ ดูจบแล้วอาจจะอยากลุกไปทอดอะไรหอม ๆ กิน หรืออยากชวนคนที่บ้านออกไปเดินหาของอร่อยกินกันสักรอบโดยไม่ต้องรอเทศกาลไหนเลยก็ได้