B.E.D

เรื่องย่อ B.E.D

สวัสดี ถ้าเธอกำลังมองหาเรื่องที่ดูแล้วใจเต้นเบา ๆ แต่ก็อบอุ่นในเวลาเดียวกัน อยากชวนให้ลองฟังเรื่องของ Bed กันก่อนนะ เป็นเรื่องของคนสองคนที่ดูภายนอกเหมือนไม่มีอะไรขาดเลย แต่ลึก ๆ แล้วกลับรู้สึกโหวง ๆ อย่างบอกไม่ถูก เหมือนชีวิตคู่ที่เดินมาไกลจนลืมไปว่าเมื่อก่อนเคยมองตากันยังไง แล้วเตียงนอนที่เคยเป็นแค่ที่นอนพักผ่อนธรรมดา ๆ ก็ค่อย ๆ กลายเป็นพื้นที่ที่ทำให้ทั้งคู่ต้องกลับมาถามตัวเองจริง ๆ ว่ายังต้องการกันอยู่ไหม ยังอยากสัมผัส ยังอยากฟังเสียงหัวใจของกันอยู่หรือเปล่า ซึ่งเราชอบตรงที่เรื่องไม่ได้รีบร้อนเลย ค่อย ๆ พาเราเข้าไปนั่งอยู่ในห้องเงียบ ๆ กับเขา เห็นความอึดอัดเล็ก ๆ ที่สะสมมานาน เห็นสายตาที่หลบกันในตอนเช้า แล้วก็เห็นความพยายามแบบเงียบ ๆ ที่อยากจะกลับมาใกล้กันอีกครั้งโดยไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี ตัวละครหลักเป็นผู้ใหญ่สองคนที่มีอดีต มีความฝัน แล้วก็มีบาดแผลของตัวเองกันคนละแบบ ฝ่ายหญิงเป็นคนที่ดูเข้มแข็ง ดูแลทุกอย่างได้ดี แต่ข้างในกลับเหงาเหลือเกิน เธอไม่ได้ต้องการแค่คนอยู่ข้าง ๆ นะ เธอต้องการคนที่มองเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังมีเสน่ห์ ยังมีความรู้สึก ยังอยากถูกโอบกอดด้วยความรักไม่ใช่แค่ความเคยชิน ส่วนฝ่ายชายเองก็ไม่ใช่คนไม่ดีเลย เขาแค่เหนื่อยกับงาน เหนื่อยกับความคาดหวัง แล้วก็เผลอปล่อยให้ความใกล้ชิดกลายเป็นเรื่องไกลตัวไปโดยไม่รู้ตัว ยิ่งนานวันเขาก็ยิ่งรู้สึกผิด แต่ก็ยิ่งไม่กล้าพูด จนความเงียบมันกลายเป็นกำแพงบาง ๆ ที่กั้นอยู่กลางเตียงนั่นแหละ แล้ววันหนึ่งเมื่อมีโอกาสได้หยุดพัก ได้อยู่ด้วยกันนานขึ้น ได้พูดกันมากขึ้นโดยไม่มีเรื่องอื่นมากวนใจ ความรู้สึกเก่า ๆ ที่เคยคิดว่าหายไปแล้วมันก็ค่อย ๆ กลับมา ทั้งความคิดถึง ความน้อยใจ ความอยากรู้อยากเห็น แล้วก็แรงปรารถนาแบบคนรักที่เคยมีให้กัน มันเลยเป็นช่วงที่ทั้งลุ้นทั้งเอาใจช่วยว่าเขาจะกล้าพอไหมที่จะเปิดใจคุยกันจริง ๆ สักครั้ง สิ่งที่เราชอบมากในเรื่องนี้คือวิธีเล่าความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่ที่ตรงไปตรงมาแต่ก็อ่อนโยนมาก ๆ เลยนะ ไม่ได้หลบเลี่ยงเรื่องความต้องการทางกายเลย เพราะสำหรับคนรักกัน เรื่องบนเตียงมันก็คือภาษาอย่างหนึ่งของความรักนั่นแหละ เป็นวิธีบอกรักโดยไม่ต้องใช้คำพูด เป็นวิธีขอโทษ เป็นวิธีบอกว่าคิดถึง โดยที่เรื่องจะพาเราไปเห็นว่าเวลาที่คนสองคนกลับมาสัมผัสกันอีกครั้งหลังจากห่างกันไปนาน มันไม่ได้มีแค่ความเย้ายวนอย่างเดียวหรอก แต่มันมีความเขิน มีความไม่มั่นใจ มีรอยยิ้มแบบเก้อ ๆ แล้วก็มีน้ำตาซ่อนอยู่ด้วยเหมือนกัน บางฉากก็ทำเอาเรายิ้มตามเพราะรู้สึกได้เลยว่าเขากำลังจีบกันใหม่ กำลังเรียนรู้จังหวะของกันและกันใหม่อีกครั้ง เหมือนคนเพิ่งตกหลุมรักกันวันแรก ทั้งที่จริง ๆ อยู่ด้วยกันมานานแล้ว แล้วบทสนทนาระหว่างกันก็ดีมากเลยนะ เป็นประโยคธรรมดา ๆ ที่ฟังแล้วจริงใจ ไม่ได้สวยหรูแต่รู้สึกได้ว่าเขาห่วงกันจริง ๆ อยากเข้าใจกันจริง ๆ ซึ่งเราว่าคนที่เคยมีแฟนหรือมีครอบครัวแล้วจะยิ่งอินเป็นพิเศษเลย แล้วเตียงในเรื่องนี้ก็ไม่ใช่แค่เฟอร์นิเจอร์นะเธอ แต่มันเหมือนเป็นตัวละครอีกตัวหนึ่งเลย เป็นที่ที่เขาเริ่มต้นวันใหม่ด้วยกัน เป็นที่ที่ทะเลาะกันแล้วหันหลังให้กัน เป็นที่ที่ต่างคนต่างนอนไม่หลับแล้วแอบมองเพดานเงียบ ๆ แล้วในที่สุดก็เป็นที่ที่เขากล้าจะกลับมากอดกันอีกครั้งโดยไม่ต้องมีเหตุผลอะไรเลย แค่เพราะอยากอยู่ใกล้ ๆ กันก็พอ ผู้กำกับถ่ายทอดบรรยากาศในห้องนอนได้สวยและอบอุ่นมาก แสงนุ่ม ๆ ยามเช้า ผ้าปูที่นอนยับ ๆ เสียงลมหายใจเบา ๆ ทุกอย่างทำให้เรารู้สึกว่าเรื่องความรักมันอยู่ในรายละเอียดเล็ก ๆ พวกนี้แหละ ไม่ได้อยู่ที่คำสัญญาใหญ่โตอะไรเลย แล้วพอเรื่องดำเนินไป เราก็จะได้เห็นว่าทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด จากคนที่เคยต่างคนต่างอยู่ก็เริ่มหันมาถามกันว่าวันนี้เหนื่อยไหม เริ่มหันมาชงกาแฟให้กันตอนเช้า เริ่มกล้าแตะมือกันโดยไม่ต้องเขินอาย แล้วความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ พวกนี้แหละที่ทำให้แรงปรารถนาของเขามันดูมีความหมายมากขึ้น ไม่ใช่แค่ความต้องการชั่ววูบ แต่เป็นการกลับมายืนยันว่าเรายังเลือกกันอยู่นะ ยังอยากมีกันอยู่ในชีวิตนะ ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร เราว่าเหมาะกับคนที่ชอบหนังรักดราม่าที่มีมิติของความเป็นผู้ใหญ่ ดูได้เรื่อย ๆ ไม่ต้องลุ้นระทึกอะไร แต่ลุ้นกับความรู้สึกของตัวละครแทน ดูคนเดียวตอนกลางคืนเงียบ ๆ ก็ได้ฟีลเหงา ๆ อบอุ่น ๆ หรือจะชวนแฟนมาดูด้วยกันแล้วคุยกันต่อหลังดูจบก็ดีมากเลยนะ เพราะมันชวนให้เรากลับมามองความสัมพันธ์ของตัวเองเหมือนกันว่าเรายังใส่ใจกันดีพอไหม เรายังบอกรักกันด้วยวิธีของเราอยู่หรือเปล่า โดยรวมแล้ว Bed เป็นเรื่องที่เย้ายวนแบบมีชั้นเชิง ไม่ได้โป๊จนรู้สึกอึดอัด แต่ก็กล้าพูดเรื่องความต้องการของผู้หญิงและผู้ชายอย่างเท่าเทียมและเคารพกัน เป็นหนังที่ดูแล้วอาจจะทำให้ใจสั่นนิด ๆ ยิ้มหน่อย ๆ แล้วก็รู้สึกอิ่มในใจแบบบอกไม่ถูก อยากให้ลองเปิดใจดูกันนะ แล้วค่อย ๆ ใช้เวลาอยู่กับตัวละครไปจนจบ รับรองว่าจะมีหลายฉากเลยที่ทำให้เธอนึกถึงคนข้าง ๆ แล้วอยากหันไปกอดเขาแน่น ๆ โดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำ

อ่านเพิ่มเติม ›

เรื่องย่อ B.E.D

×

สวัสดี ถ้าเธอกำลังมองหาเรื่องที่ดูแล้วใจเต้นเบา ๆ แต่ก็อบอุ่นในเวลาเดียวกัน อยากชวนให้ลองฟังเรื่องของ Bed กันก่อนนะ เป็นเรื่องของคนสองคนที่ดูภายนอกเหมือนไม่มีอะไรขาดเลย แต่ลึก ๆ แล้วกลับรู้สึกโหวง ๆ อย่างบอกไม่ถูก เหมือนชีวิตคู่ที่เดินมาไกลจนลืมไปว่าเมื่อก่อนเคยมองตากันยังไง แล้วเตียงนอนที่เคยเป็นแค่ที่นอนพักผ่อนธรรมดา ๆ ก็ค่อย ๆ กลายเป็นพื้นที่ที่ทำให้ทั้งคู่ต้องกลับมาถามตัวเองจริง ๆ ว่ายังต้องการกันอยู่ไหม ยังอยากสัมผัส ยังอยากฟังเสียงหัวใจของกันอยู่หรือเปล่า ซึ่งเราชอบตรงที่เรื่องไม่ได้รีบร้อนเลย ค่อย ๆ พาเราเข้าไปนั่งอยู่ในห้องเงียบ ๆ กับเขา เห็นความอึดอัดเล็ก ๆ ที่สะสมมานาน เห็นสายตาที่หลบกันในตอนเช้า แล้วก็เห็นความพยายามแบบเงียบ ๆ ที่อยากจะกลับมาใกล้กันอีกครั้งโดยไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี

ตัวละครหลักเป็นผู้ใหญ่สองคนที่มีอดีต มีความฝัน แล้วก็มีบาดแผลของตัวเองกันคนละแบบ ฝ่ายหญิงเป็นคนที่ดูเข้มแข็ง ดูแลทุกอย่างได้ดี แต่ข้างในกลับเหงาเหลือเกิน เธอไม่ได้ต้องการแค่คนอยู่ข้าง ๆ นะ เธอต้องการคนที่มองเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังมีเสน่ห์ ยังมีความรู้สึก ยังอยากถูกโอบกอดด้วยความรักไม่ใช่แค่ความเคยชิน ส่วนฝ่ายชายเองก็ไม่ใช่คนไม่ดีเลย เขาแค่เหนื่อยกับงาน เหนื่อยกับความคาดหวัง แล้วก็เผลอปล่อยให้ความใกล้ชิดกลายเป็นเรื่องไกลตัวไปโดยไม่รู้ตัว ยิ่งนานวันเขาก็ยิ่งรู้สึกผิด แต่ก็ยิ่งไม่กล้าพูด จนความเงียบมันกลายเป็นกำแพงบาง ๆ ที่กั้นอยู่กลางเตียงนั่นแหละ แล้ววันหนึ่งเมื่อมีโอกาสได้หยุดพัก ได้อยู่ด้วยกันนานขึ้น ได้พูดกันมากขึ้นโดยไม่มีเรื่องอื่นมากวนใจ ความรู้สึกเก่า ๆ ที่เคยคิดว่าหายไปแล้วมันก็ค่อย ๆ กลับมา ทั้งความคิดถึง ความน้อยใจ ความอยากรู้อยากเห็น แล้วก็แรงปรารถนาแบบคนรักที่เคยมีให้กัน มันเลยเป็นช่วงที่ทั้งลุ้นทั้งเอาใจช่วยว่าเขาจะกล้าพอไหมที่จะเปิดใจคุยกันจริง ๆ สักครั้ง

สิ่งที่เราชอบมากในเรื่องนี้คือวิธีเล่าความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่ที่ตรงไปตรงมาแต่ก็อ่อนโยนมาก ๆ เลยนะ ไม่ได้หลบเลี่ยงเรื่องความต้องการทางกายเลย เพราะสำหรับคนรักกัน เรื่องบนเตียงมันก็คือภาษาอย่างหนึ่งของความรักนั่นแหละ เป็นวิธีบอกรักโดยไม่ต้องใช้คำพูด เป็นวิธีขอโทษ เป็นวิธีบอกว่าคิดถึง โดยที่เรื่องจะพาเราไปเห็นว่าเวลาที่คนสองคนกลับมาสัมผัสกันอีกครั้งหลังจากห่างกันไปนาน มันไม่ได้มีแค่ความเย้ายวนอย่างเดียวหรอก แต่มันมีความเขิน มีความไม่มั่นใจ มีรอยยิ้มแบบเก้อ ๆ แล้วก็มีน้ำตาซ่อนอยู่ด้วยเหมือนกัน บางฉากก็ทำเอาเรายิ้มตามเพราะรู้สึกได้เลยว่าเขากำลังจีบกันใหม่ กำลังเรียนรู้จังหวะของกันและกันใหม่อีกครั้ง เหมือนคนเพิ่งตกหลุมรักกันวันแรก ทั้งที่จริง ๆ อยู่ด้วยกันมานานแล้ว แล้วบทสนทนาระหว่างกันก็ดีมากเลยนะ เป็นประโยคธรรมดา ๆ ที่ฟังแล้วจริงใจ ไม่ได้สวยหรูแต่รู้สึกได้ว่าเขาห่วงกันจริง ๆ อยากเข้าใจกันจริง ๆ ซึ่งเราว่าคนที่เคยมีแฟนหรือมีครอบครัวแล้วจะยิ่งอินเป็นพิเศษเลย

แล้วเตียงในเรื่องนี้ก็ไม่ใช่แค่เฟอร์นิเจอร์นะเธอ แต่มันเหมือนเป็นตัวละครอีกตัวหนึ่งเลย เป็นที่ที่เขาเริ่มต้นวันใหม่ด้วยกัน เป็นที่ที่ทะเลาะกันแล้วหันหลังให้กัน เป็นที่ที่ต่างคนต่างนอนไม่หลับแล้วแอบมองเพดานเงียบ ๆ แล้วในที่สุดก็เป็นที่ที่เขากล้าจะกลับมากอดกันอีกครั้งโดยไม่ต้องมีเหตุผลอะไรเลย แค่เพราะอยากอยู่ใกล้ ๆ กันก็พอ ผู้กำกับถ่ายทอดบรรยากาศในห้องนอนได้สวยและอบอุ่นมาก แสงนุ่ม ๆ ยามเช้า ผ้าปูที่นอนยับ ๆ เสียงลมหายใจเบา ๆ ทุกอย่างทำให้เรารู้สึกว่าเรื่องความรักมันอยู่ในรายละเอียดเล็ก ๆ พวกนี้แหละ ไม่ได้อยู่ที่คำสัญญาใหญ่โตอะไรเลย แล้วพอเรื่องดำเนินไป เราก็จะได้เห็นว่าทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด จากคนที่เคยต่างคนต่างอยู่ก็เริ่มหันมาถามกันว่าวันนี้เหนื่อยไหม เริ่มหันมาชงกาแฟให้กันตอนเช้า เริ่มกล้าแตะมือกันโดยไม่ต้องเขินอาย แล้วความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ พวกนี้แหละที่ทำให้แรงปรารถนาของเขามันดูมีความหมายมากขึ้น ไม่ใช่แค่ความต้องการชั่ววูบ แต่เป็นการกลับมายืนยันว่าเรายังเลือกกันอยู่นะ ยังอยากมีกันอยู่ในชีวิตนะ

ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร เราว่าเหมาะกับคนที่ชอบหนังรักดราม่าที่มีมิติของความเป็นผู้ใหญ่ ดูได้เรื่อย ๆ ไม่ต้องลุ้นระทึกอะไร แต่ลุ้นกับความรู้สึกของตัวละครแทน ดูคนเดียวตอนกลางคืนเงียบ ๆ ก็ได้ฟีลเหงา ๆ อบอุ่น ๆ หรือจะชวนแฟนมาดูด้วยกันแล้วคุยกันต่อหลังดูจบก็ดีมากเลยนะ เพราะมันชวนให้เรากลับมามองความสัมพันธ์ของตัวเองเหมือนกันว่าเรายังใส่ใจกันดีพอไหม เรายังบอกรักกันด้วยวิธีของเราอยู่หรือเปล่า โดยรวมแล้ว Bed เป็นเรื่องที่เย้ายวนแบบมีชั้นเชิง ไม่ได้โป๊จนรู้สึกอึดอัด แต่ก็กล้าพูดเรื่องความต้องการของผู้หญิงและผู้ชายอย่างเท่าเทียมและเคารพกัน เป็นหนังที่ดูแล้วอาจจะทำให้ใจสั่นนิด ๆ ยิ้มหน่อย ๆ แล้วก็รู้สึกอิ่มในใจแบบบอกไม่ถูก อยากให้ลองเปิดใจดูกันนะ แล้วค่อย ๆ ใช้เวลาอยู่กับตัวละครไปจนจบ รับรองว่าจะมีหลายฉากเลยที่ทำให้เธอนึกถึงคนข้าง ๆ แล้วอยากหันไปกอดเขาแน่น ๆ โดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำ