Assassination Classroom the Movie: Our Time

เรื่องย่อ Assassination Classroom the Movie: Our Time

ถ้าต้องบอกลาครูที่เปลี่ยนชีวิตเราไปตลอดกาล เราจะยิ้มให้ไหวได้ยังไงกันนะ นี่คือคำถามที่ลอยอยู่ในใจตั้งแต่ประโยคแรกของ ห้องเรียนลอบสังหาร เดอะ มูฟวี่: ห้วงเวลาของพวกเรา ที่พาเรากลับไปยืนอยู่หน้าประตูห้อง ม.3-E อีกครั้ง ในช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ที่อากาศยังเย็นอยู่ แต่หัวใจของเด็ก ๆ กลับอุ่นจนแทบจะล้นออกมา ใครที่เคยรู้จักอาจารย์หนวดปลาหมึกยิ้มกว้างรูปพระจันทร์เสี้ยวคนนี้มาก่อน แค่ได้ยินเสียงหัวเราะประจำตัวของเขาก็น้ำตารื้นแล้ว ส่วนใครที่ไม่เคยเข้ามาในจักรวาลนี้เลยก็ไม่ต้องกลัวว่าจะหลงทาง เพราะเรื่องจะค่อย ๆ จูงมือเราเข้าไปนั่งที่โต๊ะว่างตัวหนึ่งในห้องปลายแถวที่ทั้งโรงเรียนเคยเมิน แล้วทำให้เราเข้าใจในเวลาไม่นานว่าทำไมห้องเรียนเล็ก ๆ บนภูเขาห้องนี้ ถึงเป็นห้องที่ทั้งโลกต้องจับตามอง ไม่ใช่เพราะเด็กในห้องเป็นอัจฉริยะ แต่เพราะพวกเขากำลังใช้ชีวิตวัยเรียนไปพร้อมกับภารกิจลับที่ผูกอนาคตของโลกเอาไว้กับกระดานดำในทุกคาบเรียน สิ่งที่ทำให้เรารักเด็ก ๆ ห้องนี้มากก็คือ ทุกคนไม่ได้เริ่มต้นจากการเป็นฮีโร่เลยสักคน พวกเขาเคยเป็นเด็กที่ขาดความมั่นใจ เคยถูกแปะป้ายว่าเป็นส่วนเกินของโรงเรียน เคยชินกับการถูกมองข้ามจนแทบจะไม่กล้ามองเห็นคุณค่าในตัวเอง สิ่งที่พวกเขาต้องการจริง ๆ จึงไม่ใช่ชัยชนะหรือคะแนนสอบ แต่คือใครสักคนที่มองเห็นพวกเขาจริง ๆ และคาดหวังในตัวพวกเขาอย่างจริงใจ และคนคนนั้นก็คืออาจารย์โคโระ สิ่งมีชีวิตปริศนาที่เร็วเหนือเสียง ทรงพลังเกินจินตนาการ แต่กลับเลือกจะใช้พลังทั้งหมดนั้นเพื่อเป็นครูประจำชั้นให้ดีที่สุด เขาอยากสอนหนังสือ อยากอยู่ข้าง ๆ อยากเคี่ยวเข็ญ อยากแกล้ง อยากให้กำลังใจ และอยากเชื่อมั่นในลูกศิษย์แม้ในวันที่พวกเขายังไม่เชื่อมั่นในตัวเอง อุปสรรคของพวกเขาจึงไม่ใช่แค่ภารกิจลอบสังหารสุดเวอร์ที่ต้องวางแผนกันทุกวัน แต่คือกำแพงในใจตัวเอง ความกลัวว่าจะไม่ดีพอ ความกลัวว่าจะแพ้ห้อง A ที่พร้อมจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของห้องปลายแถวอยู่เสมอ และความกลัวลึก ๆ ว่าเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันกำลังนับถอยหลังลงทุกที ยิ่งพวกเขาเติบโตขึ้น ผูกพันกันมากขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างครูกับนักเรียนก็ยิ่งเปลี่ยนทั้งสองฝ่ายไปอย่างเงียบ ๆ เด็ก ๆ กล้าที่จะภูมิใจในตัวเองมากขึ้น ส่วนอาจารย์โคโระเองก็ได้เรียนรู้ความหมายของการเป็นครูจนถึงวินาทีสุดท้ายผ่านรอยยิ้มและน้ำตาของเด็ก ๆ เหล่านี้ เรื่องจะเล่าเหมือนเรากำลังเปิดอัลบั้มรูปเล่มใหญ่ไปพร้อมกับเด็ก ๆ ในวันที่ใกล้จะสำเร็จการศึกษา ภาพความทรงจำตลอดหนึ่งปีค่อย ๆ เปิดออกทีละหน้า ทั้งภาพวาดเล่นสนุก ๆ ที่เต็มไปด้วยลายเส้นและมุกตลกของทุกคนในห้องที่ดูเผิน ๆ เหมือนเรื่องไร้สาระ แต่จริง ๆ แล้วเต็มไปด้วยความรัก คาบเรียนว่ายน้ำพิเศษกลางแสงแดดหน้าร้อนที่ดูเหมือนกิจกรรมธรรมดา แต่กลับแฝงบทเรียนชีวิตในแบบฉบับของอาจารย์โคโระที่ไม่มีตำราเล่มไหนสอนได้ การชิงดีชิงเด่นกับห้อง A ที่เดิมพันทั้งศักดิ์ศรีและความเชื่อมั่น จนต้องกำหมัดลุ้นไปด้วยกันทั้งห้อง ไปจนถึงความทรงจำในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวท่ามกลางหิมะขาวโพลน วันที่อาจารย์ผู้แสนอ่อนโยนต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มนักฆ่าปริศนา และทำให้เด็ก ๆ ได้เห็นอีกด้านของเขาในฐานะเป้าหมายที่ต้องเอาตัวรอด ความสนุกคือจังหวะของเรื่องจะพาเราสลับไปมาระหว่างเสียงหัวเราะลั่นห้องกับความระทึกแบบหนังแอ็กชันได้อย่างแนบเนียน เดี๋ยวก็หลบหลีกด้วยความเร็วเหนือแสง เดี๋ยวก็หักมุมด้วยมุกหน้าตายและการเล่นใหญ่ของตัวละครจนต้องขำทั้งน้ำตา แถมยังมีตอนจากมังงะที่ไม่เคยถูกทำเป็นแอนิเมชันมาก่อนใส่เข้ามาให้หายคิดถึง เหมือนของขวัญชิ้นพิเศษสำหรับคนที่เติบโตมากับเรื่องนี้ และเป็นประตูบานแรกที่อบอุ่นมากสำหรับคนดูใหม่ อีกอย่างที่สัมผัสได้ชัดมากคือบรรยากาศของฤดูกาลที่ช่วยเล่าเรื่องโดยไม่ต้องพูดเยอะ ตั้งแต่แสงแดดจ้าของหน้าร้อน เสียงเชียร์ริมสระว่ายน้ำ ลมเย็นของฤดูใบไม้ร่วง ไปจนถึงหิมะเงียบ ๆ ในฤดูหนาว ทุกอย่างทำให้เรารู้สึกเหมือนได้ใช้ชีวิตหนึ่งปีการศึกษาไปพร้อมกับพวกเขาจริง ๆ งานภาพแอนิเมชันก็พลิ้วไหวมีชีวิตชีวา ทั้งฉากไล่ล่า ฉากปะทะสไตล์ไซไฟแฟนตาซีที่อัดแน่นด้วยพลัง หรือแค่ฉากเงียบ ๆ ที่ครูกับนักเรียนมองตากันก็เล่าเรื่องได้มากกว่าบทพูดยาว ๆ เสียอีก ดนตรี แสงสี และรายละเอียดเล็ก ๆ อย่างรอยขีดเขียนบนสมุดหรือเสียงหัวเราะในห้องเรียน ถูกถักทอเข้าด้วยกันอย่างละมุนละไม มีทั้งช่วงที่หัวเราะจนน้ำตาไหล ช่วงที่ลุ้นจนแทบกลั้นหายใจ และช่วงที่อยู่ ๆ ก็นิ่งไปแล้วรู้สึกจุกในอกเมื่อรู้ว่าเวลาของการอยู่ด้วยกันกำลังจะหมดลง ความคิดถึง ความขอบคุณ และความกลัวการจากลาค่อย ๆ ซึมเข้ามาโดยไม่รู้ตัว สำหรับใครที่กำลังมองหาที่จะ ดูหนัง ห้องเรียนลอบสังหาร เดอะ มูฟวี่: ห้วงเวลาของพวกเรา เต็มเรื่อง สักรอบในคืนว่าง ๆ อยากบอกเลยว่าเตรียมทิชชู่ไว้ใกล้ ๆ ได้เลย เพราะมันไม่ใช่แค่หนังบู๊ตลกไซไฟ แต่เป็นจดหมายรักถึงช่วงเวลาวัยเรียนที่สั้นนิดเดียว แต่เปลี่ยนชีวิตคนคนหนึ่งไปได้ทั้งชีวิต ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร เราว่าเหมาะมากกับคนที่คิดถึงเพื่อนเก่า คิดถึงครูคนหนึ่งที่เคยเปลี่ยนชีวิตเรา หรือคนที่กำลังอยู่ในช่วงต้องบอกลาอะไรสักอย่างในชีวิต ดูกับครอบครัวก็ได้ฟีลอบอุ่นอิ่มใจ ดูคนเดียวตอนพักผ่อนคืนเหงา ๆ ก็เหมือนมีเพื่อนมานั่งข้าง ๆ แล้วชวนกันเปิดกล่องความทรงจำ สายลุ้นก็สนุกกับแผนลอบสังหารสุดเพี้ยน สายดราม่าความสัมพันธ์ก็จะอิ่มกับความผูกพันของห้อง ม.3-E จนไม่อยากลุกไปไหน ใครที่เคยรักหนังของอาจารย์โคโระมาก่อนจะยิ่งผูกพันหนักกว่าเดิม ส่วนคนที่ไม่เคยดูมาก่อนก็เริ่มจากเรื่องนี้ได้เลย แล้วจะเข้าใจว่าทำไมแค่รอยยิ้มของครูหนวดปลาหมึกคนหนึ่ง ถึงทำให้เด็กทั้งห้องและคนดูทั้งโรงอยากเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อเขาให้ได้