Joker: Folie à Deux

เรื่องย่อ Joker: Folie à Deux

เคยสงสัยไหมว่าถ้าโลกทั้งใบไม่เคยหัวเราะไปกับเราเลยสักครั้ง แล้ววันหนึ่งมีใครสักคนหัวเราะเป็นจังหวะเดียวกับเรา ชีวิตมันจะเปลี่ยนไปแค่ไหน โจ๊กเกอร์ โฟลีย์ อา เดอ พาเรากลับไปหาคำถามนั้นผ่านชายที่ชื่อ อาเธอร์ เฟล็ก อีกครั้ง ใครที่กำลังมองหา ดูหนัง โจ๊กเกอร์ โฟลีย์ อา เดอ เต็มเรื่อง แบบที่อยากเข้าใจหัวใจของตัวละครมากกว่าแค่ดูเรื่องวุ่นวายในเมืองกอทแธม เรื่องนี้จะพาเราเดินช้า ๆ เข้าไปนั่งข้าง ๆ ผู้ชายที่เคยอยากเป็นแค่นักแสดงตลกธรรมดา ๆ คนหนึ่ง แต่ชีวิตกลับผลักให้เขากลายเป็นสัญลักษณ์ของความโกรธและความเจ็บปวดของผู้คนมากมาย ตอนนี้เขาไม่ได้ยืนอยู่บนเวทีที่มีแสงไฟแล้ว แต่เขาอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ในโรงพยาบาลจิตเวชอาร์คแฮม ที่ทุกวันมีแต่เสียงประตูเหล็ก เสียงฝีเท้า และความเงียบที่หนักจนแทบหายใจไม่ออก สิ่งที่เขาต้องการจริง ๆ ไม่ใช่ชื่อเสียงหรือการแก้แค้นอะไรใหญ่โตเลย เขาแค่อยากมีใครสักคนที่มองเห็นเขาเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ไม่ใช่ตัวตลก ไม่ใช่อาชญากร ไม่ใช่ข่าวบนหน้าหนังสือพิมพ์ ชีวิตที่เหมือนหยุดนิ่งอยู่ในอาร์คแฮมนั้นเริ่มขยับอีกครั้งเมื่อเขาได้เจอกับเธอคนนั้น ฮาร์ลีย์ ควินน์ หญิงสาวที่มีแววตาทั้งเศร้าและกล้าหาญในเวลาเดียวกัน เธอไม่ได้เข้ามาแบบคนแปลกหน้าที่เดินผ่านแล้วก็ไป แต่เข้ามาเหมือนเพลงท่อนหนึ่งที่ดังขึ้นมาถูกจังหวะในหัวใจที่เคยเงียบมานาน สำหรับอาเธอร์ที่คุ้นเคยกับการถูกมองข้าม การมีคนฟังเขาจริง ๆ การมีคนหัวเราะกับมุกฝืด ๆ ของเขาโดยไม่หัวเราะเยาะ มันเหมือนได้หายใจครั้งแรกในรอบหลายปี ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เลยค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางระเบียบเย็นชาของโรงพยาบาล จากการสบตา การคุยกันเบา ๆ การแลกเปลี่ยนความเหงาที่ไม่ต้องอธิบายเยอะก็เข้าใจกัน มันเป็นความรักที่ไม่ได้หวานแบบเทพนิยาย แต่เป็นความรักของคนสองคนที่บอบช้ำมาเหมือนกัน แล้วบังเอิญเจอจังหวะหัวใจที่ตรงกันพอดี ยิ่งอยู่ใกล้กัน อาเธอร์ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีตัวตนขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่แค่เงาของโจ๊กเกอร์ที่คนอื่นสร้างขึ้น แต่เป็นคนที่ถูกรักและมีคนอยากเดินไปด้วยกัน แต่โลกข้างนอกอาร์คแฮมก็ไม่ได้ใจดีกับเขาเหมือนเดิม เมืองทั้งเมืองยังมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกลัว ความคาดหวัง และคำตัดสิน ทุกคนอยากให้เขาเป็นโจ๊กเกอร์ในแบบที่ตัวเองเชื่อ บางคนอยากให้เขาถูกลงโทษ บางคนอยากให้เขาเป็นผู้นำการลุกฮือ ซึ่งมันสวนทางกับสิ่งที่อาเธอร์ต้องการที่สุดในตอนนี้เลย เพราะสิ่งที่เขาอยากได้จริง ๆ คือชีวิตธรรมดาที่ได้อยู่กับคนที่เข้าใจเขา ได้ร้องเพลง ได้เต้น ได้หัวเราะแบบที่ไม่ต้องเจ็บปวดไปด้วย อุปสรรคใหญ่ของเขาจึงไม่ใช่แค่กำแพงหรือกฎหมาย แต่เป็นภาพจำที่สังคมแปะไว้บนหน้าผากเขาจนแกะไม่ออก ยิ่งเขาพยายามจะบอกว่าผมก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่เหงาและอยากถูกรัก เสียงของเขาก็ยิ่งถูกกลบด้วยเสียงโห่ร้องของฝูงชน และตรงนี้แหละที่ความสัมพันธ์กับฮาร์ลีย์กลายเป็นทั้งที่พักใจและบททดสอบพร้อมกัน เพราะเธอรักในตัวตนที่กล้าหาญ บ้าคลั่ง และไม่ยอมก้มหัวของเขา เธอมองเห็นประกายของโจ๊กเกอร์ในตัวเขาแล้วรู้สึกหลงใหล ขณะที่ลึก ๆ อาเธอร์เองก็เริ่มสับสนว่าตัวเขาที่เธอรักนั้นคืออาเธอร์หรือคือโจ๊กเกอร์กันแน่ ความรักเลยค่อย ๆ ตั้งคำถามว่า เมื่อคนเจ็บสองคนมาเจอกัน พวกเขาจะช่วยพยุงกันให้ดีขึ้น หรือจะจับมือกันดำดิ่งลงไปให้ลึกกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว เสน่ห์ของ หนังของ วาคีน ฟีนิกซ์ เรื่องนี้เลยไม่ได้อยู่ที่ฉากไล่ล่าหรือแอ็กชันตูมตาม แต่อยู่ที่การพาเราดำดิ่งเข้าไปในอารมณ์แบบช้า ๆ เหมือนกำลังฟังเพลงในห้องว่างที่ตอนแรกก็เบา ๆ เหงา ๆ แล้วค่อย ๆ ดังขึ้นจนเต็มหัวใจ หลายช่วงจะเล่าเหมือนละครเพลงที่หลุดออกมาจากความคิดของตัวละคร ทั้งการเต้นรำกลางทางเดินสลัว ๆ การฮัมเพลงเบา ๆ ในห้องขัง การจินตนาการถึงเวทีที่มีแสงไฟอบอุ่น ทั้งที่ความจริงรอบตัวมีแต่ปูนเย็น ๆ กับสายตาระแวงของคนอื่น จังหวะแบบนี้ทำให้เรารู้สึกทั้งเอ็นดูและอึดอัดไปพร้อมกัน เอ็นดูเพราะเราเห็นเด็กน้อยในตัวอาเธอร์ที่แค่อยากให้ใครสักคนปรบมือให้จริง ๆ สักครั้ง อึดอัดเพราะเราก็เห็นว่าความฝันสวย ๆ นั้นมันเปราะบางเหลือเกินในเมืองที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ความระทึกของเรื่องจึงไม่ได้มาจากการลุ้นว่าใครจะชนะใคร แต่มาจากการลุ้นว่าใจของคนสองคนจะพากันไปไกลแค่ไหน จะยังจับมือกันไว้ได้ไหมเมื่อความจริงเริ่มไม่สวยเหมือนในเพลงที่ร้องด้วยกัน ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร เราว่าเหมาะมากกับคนที่ชอบดราม่าหนัก ๆ ที่ว่าด้วยความเหงา ความรัก และความหมายของการมีตัวตน ใครที่ชอบหนังชีวิตที่ค่อย ๆ เล่า ค่อย ๆ ซึม ดูคนเดียวเงียบ ๆ ตอนกลางคืนแล้วนั่งคิดต่อหลังจบ หรือจะดูกับแฟนกับเพื่อนสนิทแล้วชวนกันคุยว่าตกลงความบ้ามันติดต่อกันได้จริงไหม ความรักควรเยียวยาหรือควรปลดปล่อยกันแน่ ก็เข้าทางเลย สายลุ้นที่หวังจะเห็นเมืองลุกเป็นไฟตลอดเวลาอาจต้องปรับใจนิดหนึ่ง เพราะเรื่องนี้เน้นความรู้สึกมากกว่าฉากใหญ่ แต่ถ้าเปิดใจให้จังหวะช้า ๆ เสียงเพลง และสายตาของตัวละคร รับรองว่าจะได้ความอิ่มแบบหน่วง ๆ ในใจกลับไป เป็นความรักที่ทั้งงดงามและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน เหมือนดอกไม้ที่บานอยู่กลางซากตึก ที่เราอดไม่ได้ทั้งอยากปกป้องและอยากเตือนให้ถอยออกมา