After Earth

เรื่องย่อ After Earth

ถ้าพ่อไม่เคยภูมิใจในตัวเราเลย แล้วเราจะกล้าพอที่จะออกไปพิสูจน์ตัวเองไหมนะ นี่คือคำถามที่ค้างอยู่ในใจของคิทาอิตั้งแต่ฉากแรกของ สยองโลกร้างปี ที่ทำให้เราอดเอาใจช่วยเด็กคนนี้ไม่ได้เลย เพราะเขาก็แค่เด็กชายวัยสิบสามที่อยากให้พ่อหันมามองด้วยความภูมิใจสักครั้ง โลกในอีกหนึ่งพันปีข้างหน้าไม่ได้อบอุ่นเหมือนที่เราเคยรู้จักอีกแล้ว มนุษย์ต้องอพยพไปอยู่บนดาวดวงใหม่ที่ชื่อโนวา ไพรม์ หลังจากโลกถูกทิ้งให้เยียวยาตัวเองจากหายนะในอดีต ธรรมชาติค่อย ๆ เปลี่ยนไป สัตว์ป่าวิวัฒนาการขึ้นมาใหม่ อากาศและผืนดินก็ไม่เป็นมิตรกับมนุษย์อีกต่อไป สำหรับใครที่กำลังหา ดูหนัง สยองโลกร้างปี เต็มเรื่อง อยากบอกเลยว่าเรื่องนี้ไม่ได้พาเราหนีไปดาวดวงไหนไกล ๆ แต่พาเรากลับบ้าน กลับมายังโลกใบเดิมที่ตอนนี้กลายเป็นสถานที่อันตรายที่สุดในจักรวาลไปแล้ว ความรู้สึกตอนเปิดเรื่องเลยทั้งเวิ้งว้าง ทั้งเหงา ทั้งอึดอัด เหมือนเราหลงทางอยู่ในบ้านตัวเองแล้วจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง คิทาอิเติบโตมาภายใต้เงาของพ่อผู้ยิ่งใหญ่ นายพลไซเฟอร์ เรจ ผู้นำที่ขึ้นชื่อว่าไม่เคยมีความกลัว ทุกคนเคารพพ่อของเขา แต่สำหรับลูกชาย พ่อคือกำแพงสูงที่ปีนเท่าไหร่ก็ไม่ถึงสักที ไซเฟอร์เพิ่งกลับจากภารกิจอันยาวนานและอยากใช้เวลานี้ซ่อมความสัมพันธ์กับครอบครัว โดยเฉพาะกับลูกชายที่กำลังสับสนว่าตัวเองดีพอจะเป็นทหารเหมือนพ่อหรือเปล่า เขาก็เลยพาคิทาอิขึ้นยานไปด้วยกันเหมือนเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะได้ใกล้ชิดกันในฐานะพ่อลูก ไม่ใช่แค่ผู้บังคับบัญชากับทหารฝึกหัด แต่โชคชะตาก็ใจร้ายเหลือเกิน เมื่อพายุอุกกาบาตพุ่งเข้าใส่ยานจนระบบเสียหายทั้งหมด ทั้งคู่ต้องตัดสินใจนำยานลงจอดฉุกเฉินบนดาวเคราะห์ต้องห้ามดวงนั้น นั่นก็คือโลกนั่นเอง แรงกระแทกทำให้ไซเฟอร์บาดเจ็บหนักที่ขาจนขยับไปไหนไม่ได้ ต้องติดอยู่ในห้องควบคุมที่กำลังจะพังลงทุกนาที ขณะที่ชิ้นส่วนสำคัญอย่างเครื่องส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือกลับกระเด็นหายไปไกลจากจุดตก ความหวังเดียวที่เหลืออยู่จึงตกมาอยู่บนบ่าของเด็กอายุสิบสามที่ยังไม่เคยผ่านสนามจริงเลยสักครั้ง คิทาอิต้องออกเดินทางเพียงลำพังข้ามป่า ข้ามภูเขา ข้ามแม่น้ำที่ไม่คุ้นเคย เพื่อไปให้ถึงจุดหมายให้ได้ก่อนที่เวลาของพ่อจะหมดลง สิ่งที่ทำให้เรารักเรื่องนี้มากกว่าหนังเอาตัวรอดทั่วไปก็คือมันเล่าด้วยหัวใจของคนเป็นพ่อลูกจริง ๆ นะ ไซเฟอร์ไม่ใช่แค่แม่ทัพเสียงเข้มที่สั่งการผ่านวิทยุ แต่คือพ่อที่ต้องฝึกใจตัวเองให้ปล่อยมือ เชื่อมั่นในลูกชายทั้งที่ตัวเองมองไม่เห็นและช่วยอะไรไม่ได้เลยนอกจากใช้คำพูดประคองกันไปทีละก้าว ส่วนคิทาอิก็ไม่ใช่เด็กอยากเท่ที่วิ่งเข้าหาอันตรายแบบไม่คิด แต่คือเด็กที่กลัวจนตัวสั่น ไม่มั่นใจในตัวเอง และแบกความรู้สึกผิดบางอย่างในอดีตเอาไว้ในใจตลอดเวลา การเดินทางครั้งนี้เลยเหมือนบททดสอบที่โหดที่สุด เพราะโลกใบใหม่นี้วิวัฒนาการมาเพื่อกำจัดมนุษย์โดยเฉพาะ ทุกเสียงในป่า ทุกเงาที่ไหว ทุกการเปลี่ยนแปลงของอากาศ ล้วนทำให้เขาต้องเรียนรู้ที่จะหายใจอย่างมีสติและก้าวต่อไปทั้งที่ยังกลัวอยู่ หนังค่อย ๆ ชวนเราคิดไปพร้อมกันว่า ความกล้าที่แท้จริงคือการไม่รู้สึกกลัวเลย หรือคือการยอมรับว่ากลัวแล้วยังเลือกที่จะเดินต่อเพื่อคนที่เรารักกันแน่ บทสนทนาสั้น ๆ ผ่านวิทยุที่ขาด ๆ หาย ๆ ระหว่างพ่อลูกเลยมีความหมายมากกว่าคำสั่งธรรมดา มันคือการขอโทษ การให้อภัย และการบอกเป็นนัย ๆ ว่าพ่ออยู่ตรงนี้นะ ไม่ได้ไปไหน แม้จะเจ็บจนแทบลุกไม่ไหวก็ตาม ในด้านความลุ้นระทึก เรื่องนี้จัดเต็มแบบค่อย ๆ บีบให้เราหายใจไม่ทั่วท้องตั้งแต่ต้นจนจบเลยนะ ตั้งแต่ฉากยานโดนพายุอุกกาบาตกระแทกแล้วร่วงลงมาแบบหมดทางควบคุม แรงสั่นสะเทือนและความสิ้นหวังตรงนั้นทำเอาใจหล่นไปอยู่ตาตุ่มเลย พอเข้าสู่ช่วงเดินทางคนเดียวของคิทาอิ บรรยากาศก็เปลี่ยนเป็นความเงียบที่น่ากลัวของป่าดึกดำบรรพ์ เราจะได้เห็นโลกในอีกพันปีข้างหน้าที่ทั้งสวยจนตะลึงและทั้งโหดจนขนลุกในเวลาเดียวกัน ทั้งผืนป่าที่ดูมีชีวิต หน้าผาสูงชัน แม่น้ำเชี่ยว สัตว์นักล่าที่ไม่เคยเห็นมาก่อน รวมถึงสภาพอากาศที่แปรปรวนแบบไว้ใจไม่ได้เลยสักวินาที หนังของ วิลล์ สมิธ เรื่องนี้เลยไม่ได้เน้นยิงกันตูมตามแบบสงครามอวกาศ แต่เน้นการเอาตัวรอดด้วยสติปัญญา การใช้อุปกรณ์เท่าที่มีให้คุ้มที่สุด การอ่านร่องรอยธรรมชาติ และการวิ่งหนีเอาชีวิตรอดที่ต้องใช้ทั้งแรงกายและแรงใจเกินวัยสิบสามไปมาก ทุกฝีก้าวของคิทาอิคือการเดิมพัน เพราะออกซิเจน อุณหภูมิ และสัตว์ร้ายรอบตัวพร้อมจะเล่นงานเขาตลอดเวลา ส่วนเสียงหายใจหอบ ๆ เสียงฝีเท้าบนใบไม้แห้ง และเสียงวิทยุซ่า ๆ จากพ่อ ก็ยิ่งทำให้เรานั่งไม่ติด ต้องคอยลุ้นว่าเขาจะผ่านด่านต่อไปได้ยังไงโดยไม่เผลอตะโกนเชียร์ออกมา ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร เราว่าเหมาะมากกับคนที่ชอบดราม่าครอบครัวซึ้ง ๆ ปนกับผจญภัยลุ้นระทึกแบบดูได้เพลิน ๆ ทั้งบ้านเลยนะ ใครที่เคยรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอในสายตาพ่อแม่ หรือใครที่เป็นพ่อแม่แล้วกำลังเรียนรู้ที่จะไว้ใจลูกมากขึ้น จะอินกับความสัมพันธ์ของไซเฟอร์กับคิทาอิเป็นพิเศษเลย ดูคนเดียวตอนกลางคืนเงียบ ๆ ก็ได้ฟีลเหงา ๆ อบอุ่น ๆ เหมือนมีเพื่อนร่วมทางไปด้วยกัน หรือจะชวนครอบครัวมานั่งดูด้วยกันวันหยุดก็ดีมาก เพราะมันชวนคุยต่อได้เยอะเรื่องความกลัว ความกล้า และการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ สำหรับสายลุ้นก็ไม่ผิดหวัง เพราะเส้นทางการเดินทางข้ามโลกร้างนั้นตึงเครียดแทบทุกช่วง แต่ก็ไม่ได้โหดจนดูไม่ได้ ยังมีความอบอุ่นของความเป็นพ่อลูกคอยประคองหัวใจเราไว้ตลอด ใครอยากใช้เวลาพักผ่อนกับเรื่องราวดี ๆ ที่ดูจบแล้วอิ่มใจและอยากโทรหาพ่อสักครั้ง เรื่องนี้คือคำตอบที่นุ่มนวลและน่าจดจำมากจริง ๆ