Lincoln Lewis

Fast & Feel Love

เร็วโหด..เหมือนโกรธเธอ

เคยสงสัยไหมว่าทำไมคนที่มือไวที่สุดในโลกถึงกลับคว้าหัวใจของคนตรงหน้าไว้ไม่ทันสักที นั่นแหละคือคำถามที่ลอยอยู่ในใจของพระเอกใน เร็วโหด..เหมือนโกรธเธอ ตั้งแต่ฉากแรกที่เราได้เจอเขา ถ้าใครกำลังหา ดูหนัง เร็วโหด..เหมือนโกรธเธอ เต็มเรื่อง แบบที่อยากได้ทั้งเสียงหัวเราะและความจุกในอกในเรื่องเดียว เรื่องนี้คือคำตอบที่ตรงมาก เพราะมันพาเราเข้าไปอยู่ในโลกของเด็กหนุ่มที่เป็นแชมป์เรียงแก้วระดับโลก คนที่แค่ได้ยินเสียงแก้วพลาสติกกระทบกันก็เหมือนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น ชีวิตของเขาผูกอยู่กับการเรียงแก้วแบบ Sport Stacking กีฬาที่ตัดสินกันด้วยเสี้ยววินาที มือต้องนิ่ง ใจต้องนิ่งกว่านั้นอีก แต่พอหันกลับมามองชีวิตข้างนอกสนามแข่ง เขากลับเป็นผู้ชายทื่อ ๆ คนหนึ่งที่ไม่เก่งเลยเรื่องการดูแลความรู้สึกของแฟนสาว ทั้งที่รักมากแต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง ไม่รู้จะง้อยังไง ได้แต่ปล่อยให้ตารางซ้อมและความกดดันของการเป็นแชมป์ค่อย ๆ เบียดเวลาของความรักออกไปทีละนิดจนเหลือแค่ความห่าง สิ่งที่เขาต้องการจริง ๆ มันมีสองอย่างที่ดูเหมือนจะไปด้วยกันไม่ได้เลย อย่างแรกคือการปกป้องตำแหน่งแชมป์โลกเอาไว้ เพราะในโลกของการเรียงแก้วไม่มีคำว่าพลาดได้แม้แต่ครั้งเดียว คู่แข่งใหม่ ๆ ขึ้นมาเร็วมาก ทุกคนจ้องจะล้มแชมป์ ทุกการขยับมือคือศักดิ์ศรีที่เขาสร้างมาทั้งชีวิต เขาจึงต้องซ้อมหนักกว่าเดิม ต้องจดจ่อกว่าเดิม ต้องเร็วให้ได้มากกว่าเมื่อวาน ทั้งที่ในใจก็เริ่มล้า เริ่มกลัวว่าตัวเองจะหมดไฟ ส่วนอีกอย่างที่เขาต้องการไม่แพ้กันคือการรักษาคนรักเอาไว้ คนที่เคยอยู่ข้าง ๆ ตอนที่เขายังไม่มีอะไร ตอนที่ยังเป็นแค่นักเรียงแก้วโนเนมที่ไม่มีใครสนใจ แต่วันนี้พอเขามีชื่อเสียง มีถ้วยรางวัล มีความคาดหวังของคนรอบตัว เขากลับไม่มีเวลาให้เธอเหมือนเดิม ข้อความที่ตอบช้า นัดที่เลื่อนแล้วเลื่อนอีก คำขอโทษที่พูดไม่เก่ง มันสะสมจนกลายเป็นรอยร้าว สิ่งที่ขวางเขาอยู่เลยไม่ใช่แค่คู่แข่งบนเวที แต่คือตัวเขาเองที่ไม่รู้จะจัดสมดุลยังไงระหว่างความเร็วบนโต๊ะแข่งกับความช้า ๆ อ่อนโยนที่ความรักต้องการ ความรักมันเร่งไม่ได้เหมือนเรียงแก้ว มันต้องใช้เวลามองตา ใช้เวลาฟัง ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเฉย ๆ ซึ่งตรงข้ามกับทุกอย่างที่เขาถนัด พอเรื่องเดินไปเรื่อย ๆ เราจะได้เห็นความสัมพันธ์รอบตัวเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเขาไปทีละนิด ทั้งเพื่อนร่วมทีม โค้ช หรือคนในวงการเรียงแก้วที่ดูเหมือนจะกวน ๆ ฮา ๆ ไปวัน ๆ แต่จริง ๆ แล้วทุกคนก็มีแผลของตัวเอง มีคนที่เคยทิ้งความฝันเพราะชีวิตจริง มีคนที่ยังกัดฟันสู้ทั้งที่รู้ว่าอาจไม่มีวันได้แชมป์ ความสัมพันธ์พวกนี้ทำให้พระเอกเริ่มเห็นว่าตัวเองไม่ได้สู้อยู่คนเดียว และชัยชนะไม่ได้มีความหมายแค่บนโพเดียมเท่านั้น ขณะเดียวกันฝั่งความรักก็ไม่ได้มาในแบบนางเอกที่รอให้ง้ออย่างเดียว แต่เป็นผู้หญิงที่มีชีวิต มีงาน มีความฝันของตัวเองเหมือนกัน เธอไม่ได้อยากเป็นแค่คนดูอยู่ข้างสนาม เธออยากถูกมองเห็น อยากให้เขาถามบ้างว่าเธอเหนื่อยไหม ฝันของเธอไปถึงไหนแล้ว โมเมนต์ง้อแบบทื่อ ๆ ของพระเอกเลยทั้งน่าเอ็นดูและน่าปวดใจในเวลาเดียวกัน อย่างตอนที่เขาพยายามใช้ตรรกะแบบนักกีฬาไปแก้ปัญหาหัวใจ คิดว่าความรักก็เหมือนการเรียงแก้วที่พลาดแล้วตั้งใหม่ได้เลย แต่จริง ๆ แล้วใจคนที่พังไปแล้วมันต้องใช้เวลาก่อขึ้นมาใหม่นานกว่านั้นเยอะ ตรงนี้แหละที่ทำให้หนังมันมีรสขมปลายลิ้น ทั้งที่โทนหลักยังเป็นบู๊ปนตลก มีมุกจากความไม่เข้ากันของโลกกีฬา hardcore กับการง้อแฟนแบบบ้าน ๆ มีฉากซ้อมที่ตัดต่อฉึบฉับจนลุ้นเหมือนดูฉากต่อสู้ที่ใช้ความเร็วเป็นอาวุธ สลับกับฉากเงียบ ๆ ที่แค่สายตากับความเงียบก็ทำให้เราจุกได้ อีกเสน่ห์หนึ่งของเรื่องคือการใช้แก้วเรียงเป็นสัญลักษณ์ของชีวิตได้แบบไม่ต้องพยายามยัดเยียดเลย แก้วสิบกว่าใบที่ต้องเรียงตามลำดับ ต้องมีสมาธิ ต้องมีขั้นตอน ถ้าใจสั่นนิดเดียวทุกอย่างก็พังลงมาตรงหน้า ชีวิตของพระเอกก็เหมือนกัน เขาพยายามจะคุมทุกอย่างให้เป๊ะ ทั้งเวลา ทั้งฟอร์ม ทั้งความรัก แต่ยิ่งคุมแน่นมือยิ่งสั่น ยิ่งกลัวพลาดยิ่งพลาดจริง ๆ หนังพาเราไปดูเขาค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะหายใจช้าลง ยอมรับว่าตัวเองไม่สมบูรณ์แบบ ยอมขอโทษแบบจริงใจ ไม่ใช่แค่พูดเพื่อให้เรื่องจบ ๆ ไป การเดินทางของเขาจึงไม่ใช่แค่การลุ้นว่าจะป้องกันแชมป์ได้ไหม แต่คือการลุ้นว่าเขาจะโตพอที่จะเป็นแฟนที่ดีขึ้นได้ไหม จะกล้าช้าลงเพื่อฟังหัวใจตัวเองและหัวใจของคนข้าง ๆ ได้หรือเปล่า มันเป็นดราม่าชีวิตที่ติดดินมาก ดูง่าย ไม่ต้องรู้จัก Sport Stacking มาก่อนก็อินได้ เพราะสุดท้ายแล้วแก่นของมันคือเรื่องสากลที่ทุกคนเคยเจอ คือการวิ่งตามความฝันจนลืมมองคนข้าง ๆ แล้วย้อนกลับมาถามตัวเองว่าถ้วยรางวัลกับรอยยิ้มของคนที่เรารัก อะไรกันแน่ที่เราอยากรักษาไว้มากกว่ากัน ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะมากกับคนที่ชอบหนังไทยไอเดียสดใหม่ที่กล้าหยิบกีฬเฉพาะทางมาเล่าในโทนสนุกอบอุ่น ดูกับครอบครัวก็ได้เพราะจังหวะมันเพลิน มีทั้งฉากลุ้น ฉากฮา ฉากซึ้งสลับกันแบบไม่น่าเบื่อ ดูคนเดียวตอนพักผ่อนคืนเหงา ๆ ก็ดีเพราะมันเหมือนมีเพื่อนมานั่งเล่าเรื่องความรักแบบกวน ๆ ให้ฟังแล้วก็ทิ้งคำถามเบา ๆ ไว้ในใจ สายลุ้นสายเชียร์ก็จะสนุกกับพาร์ทการแข่งขันที่ทั้งเร็วทั้งกดดัน ส่วนสายโรแมนติกสายดราม่าความสัมพันธ์ก็จะอินกับพาร์ทการง้อ การเติบโต และการเรียนรู้ที่จะบาลานซ์งานที่รักกับคนที่รัก ใครที่กำลังอยู่ในช่วงที่ต้องเลือกระหว่างความฝันกับความรัก หรือใครที่เคยเป็นทั้งคนถูกละเลยและคนละเลยโดยไม่ตั้งใจ จะดูแล้วพยักหน้าตามได้ไม่ยาก โดยไม่ต้องกลัวว่าจะหนักเกินไป เพราะสุดท้ายหนังมันห่อความเจ็บด้วยเสียงหัวเราะและความหวังแบบกำลังดี ชวนให้เราอยากกลับไปตั้งใจฟังคนข้าง ๆ ให้มากขึ้นอีกนิด และกล้าที่จะเริ่มเรียงแก้วในชีวิตของตัวเองขึ้นมาใหม่อีกครั้งแม้จะเคยทำพังไปแล้วก็ตาม