Arthur the King

เรื่องย่อ Arthur the King

ถ้าเหลือโอกาสสุดท้ายแค่ครั้งเดียวในชีวิต คุณจะกล้าทุ่มหมดหน้าตักอีกสักครั้งไหม นั่นคือคำถามที่ค้างอยู่ในใจของไมเคิล ไลท์ ตั้งแต่ฉากแรกของ อาเธอร์ จอมราชา เรื่องราวของนักแข่งแอดเวนเจอร์เรซผู้มากประสบการณ์ที่เคยผิดหวัง เคยพลาด และเคยทำให้ทีมของตัวเองต้องเจ็บปวด จนใครหลายคนมองว่าเขาหมดเวลาแล้ว แต่ลึก ๆ เขายังเชื่อว่าตัวเองยังวิ่งไหว ยังไปต่อได้ และยังอยากพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเขาไม่ได้เป็นแค่คนที่เคยแพ้ ดูหนัง อาเธอร์ จอมราชา เต็มเรื่อง แล้วจะเข้าใจเลยว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงยอมเหนื่อยยอมขอสปอนเซอร์อีกครั้งเพื่อพาทีมกลับไปแข่งชิงแชมป์โลก เพราะสำหรับเขา มันไม่ใช่แค่ถ้วยรางวัล แต่มันคือศักดิ์ศรี ความเชื่อใจ และโอกาสที่จะกู้หัวใจตัวเองกลับมา โลกของเรื่องพาเราไปอยู่ท่ามกลางนักกีฬาที่ต้องใช้ทั้งแรงกายแรงใจ ต้องอดนอน ต้องลุยป่า ลุยโคลน ลุยเขา และต้องตัดสินใจทุกนาทีภายใต้ความเหนื่อยล้าที่กัดกินเข้ามาเรื่อย ๆ บรรยากาศเลยทั้งจริง ทั้งดิบ ทั้งอบอุ่นในเวลาเดียวกัน เหมือนเรากำลังวิ่งไปข้าง ๆ พวกเขา ได้ยินเสียงหอบ ได้เห็นเหงื่อ และได้รู้สึกถึงความกดดันที่ไม่มีใครพูดออกมาตรง ๆ แต่ทุกคนแบกไว้ในใจ สิ่งที่ผลักให้ไมเคิลต้องออกเดินทางอีกครั้งไม่ใช่แค่ความอยากชนะ แต่เป็นความค้างคาในใจที่ยังไม่เคยจางหาย เขารู้ดีว่าร่างกายไม่ได้สดเหมือนเดิม ทีมก็ไม่ได้พร้อมสมบูรณ์แบบ และการแข่งขันอย่างแอดเวนเจอร์เรซชิงแชมป์โลกที่ใช้เวลายาวนานถึงสิบวันกับระยะทางกว่า 435 ไมล์นั้นโหดเกินกว่าจะใช้แค่ใจสู้อย่างเดียว มันต้องใช้การวางแผน ความอดทน และความเป็นทีมเวิร์กแบบสุด ๆ ทีมของเขาเลยเป็นการรวมตัวของคนเก่งคนละแบบ ทั้งเพื่อนร่วมทีมหนุ่มไฟแรงที่รับบทโดย ซือมู่ หลิว สาวนักปีนเขาสุดแกร่งที่รับบทโดย นาตาลี เอ็มมานูเอล และอีกหนึ่งเพื่อนร่วมทางที่รับบทโดย อาลี ซูลีมาน ที่แต่ละคนก็มีเหตุผลของตัวเองในการมาแข่ง มีครอบครัว มีความกลัว มีความฝัน และมีความเหนื่อยเป็นของตัวเอง ความสัมพันธ์ในทีมเลยไม่ได้ราบรื่นตั้งแต่ต้น มีทั้งจังหวะที่เถียงกัน ไม่เข้าใจกัน และต้องเลือกว่าจะเอาตัวรอดหรือจะไปด้วยกัน หนังของ มาร์ค วอห์ลเบิร์ก เรื่องนี้เลยเด่นมากตรงที่ไม่ได้เล่าแค่พระเอกคนเดียว แต่เล่าให้เราเห็นว่าทุกคนในทีมกำลังสู้กับขีดจำกัดของตัวเองอยู่เหมือนกัน และไมเคิลในฐานะหัวหน้าทีมก็ต้องเรียนรู้ที่จะฟังให้มากขึ้น ไว้ใจให้มากขึ้น และยอมรับว่าผู้นำที่ดีไม่ใช่คนที่วิ่งเร็วที่สุด แต่คือคนที่ทำให้ไม่มีใครถูกทิ้งไว้ข้างหลัง แล้วท่ามกลางความโหดของเส้นทางนั่นเอง ตัวละครที่ไม่มีใครคาดคิดก็เดินเข้ามาเงียบ ๆ นั่นคือ อาเธอร์ เจ้าหมาข้างถนนตัวผอมโซที่มีแผล มีความหิว และมีสายตาที่ทั้งระแวงทั้งอ้อนวอนในเวลาเดียวกัน ตอนแรกมันก็แค่หมาตัวหนึ่งที่โผล่มาตรงจุดพักแล้วได้ลูกชิ้นจากมือของไมเคิลไปแบบไม่ตั้งใจ แต่หลังจากนั้นมันกลับเลือกที่จะเดินตาม วิ่งตาม และไม่ยอมหายไปไหน แม้เส้นทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยป่า แม่น้ำ หน้าผา และความเหนื่อยที่แม้แต่มนุษย์ที่ฝึกมาอย่างดียังแทบไม่ไหว ความผูกพันของคนกับหมาตรงนี้ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติมาก ไม่ได้หวือหวา ไม่ได้พยายามเรียกน้ำตา แต่เป็นการอยู่ข้างกันในจังหวะที่ยากที่สุด คอยมอง คอยรอ คอยเดินตามโดยไม่ต้องมีคำพูดอะไรเลย สำหรับไมเคิลที่กำลังหมกมุ่นกับเวลา กับอันดับ กับความกลัวว่าจะแพ้อีกครั้ง การมีอาเธอร์อยู่ข้าง ๆ กลายเป็นเหมือนกระจกที่ทำให้เขาต้องหันกลับมามองตัวเอง ว่าเขากำลังวิ่งเพื่ออะไรกันแน่ เพื่อพิสูจน์ตัวเอง เพื่อลบคำสบประมาท หรือเพื่อดูแลชีวิตตรงหน้าที่ไว้ใจเขาหมดทั้งหัวใจ ความดื้อ ความซื่อ และความภักดีของอาเธอร์ทำให้กำแพงในใจของคนแข็ง ๆ อย่างไมเคิลค่อย ๆ ละลายลงทีละนิด จนคนดูอย่างเราอดยิ้มตามไม่ได้ และในหลายจังหวะก็แอบน้ำตาคลอโดยไม่รู้ตัว เสน่ห์จริง ๆ ของเรื่องนี้เลยไม่ได้อยู่ที่ว่าใครจะเข้าเส้นชัยเป็นที่เท่าไหร่ แต่อยู่ที่การตั้งคำถามเบา ๆ ว่าชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตควรวัดจากอะไร จากถ้วยรางวัล จากเสียงปรบมือ หรือจากหัวใจที่เราได้พบระหว่างทาง จังหวะการเล่าเลยมีทั้งช่วงที่ลุ้นจนหายใจไม่ทั่วท้อง เวลาทีมต้องตัดสินใจกลางป่า กลางฝน กลางความมืด ทั้งที่ร่างกายแทบไม่เหลือแรง กับช่วงที่ผ่อนลงอย่างอ่อนโยนให้ตัวละครได้พัก ได้มองหน้ากัน ได้กินข้าวด้วยกัน ได้หัวเราะทั้งที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยโคลน ภาพของเส้นทางกว้างใหญ่ อากาศที่เปลี่ยนไปมา และธรรมชาติที่ทั้งสวยทั้งโหด ช่วยทำให้เรารู้สึกว่าการเดินทาง 435 ไมล์นี้ไม่มีใครผ่านไปได้เพียงลำพังจริง ๆ ทุกก้าวต้องพึ่งกัน ทุกการตัดสินใจมีราคาที่ต้องจ่าย และทุกครั้งที่คิดจะถอดใจ ก็จะมีสายตาคู่หนึ่งมองกลับมาเหมือนจะบอกว่าไปต่อเถอะไปด้วยกัน ความสัมพันธ์ระหว่างไมเคิลกับอาเธอร์เลยไม่ใช่แค่คนรักหมาแบบน่ารัก ๆ แต่เป็นความไว้ใจที่บริสุทธิ์ที่สุด ไม่ต้องการเหตุผล ไม่ต้องการสิ่งตอบแทน และกลายเป็นพลังที่เปลี่ยนมุมมองของคนทั้งทีมไปเลย จากคนที่ต่างคนต่างแบกความคาดหวังของตัวเอง ก็เริ่มหันมาแบกกันและกันมากขึ้น ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะมากกับคนที่ชอบหนังอบอุ่น ดูแล้วอิ่มใจ ดูกับครอบครัวก็ได้ ดูคนเดียวในคืนเหงา ๆ ก็ดี คนรักสุนัขและคนรักสัตว์น่าจะตกหลุมรักอาเธอร์ตั้งแต่แรกเห็นแบบถอนตัวไม่ขึ้น เพราะมันทั้งน่าสงสาร ทั้งน่ารัก ทั้งเท่ในเวลาเดียวกัน ส่วนใครที่เคยล้มเหลว เคยรู้สึกว่าตัวเองหมดโอกาส หรือกำลังต้องการแรงฮึดเพื่อเริ่มใหม่อีกครั้ง จะเห็นเงาของตัวเองในตัวไมเคิลชัดเจนมาก เป็นหนังผจญภัยที่หัวใจไม่ได้อยู่ที่การเอาชนะธรรมชาติ แต่อยู่ที่การเอาชนะใจตัวเอง ไม่ได้ตะโกนบอกให้เราสู้ แต่กระซิบเบา ๆ ว่ามันไม่สายเกินไปที่จะเป็นคนที่ดีขึ้นและวิ่งให้ไกลกว่าเดิม ดูจบแล้วอาจไม่ได้รู้สึกฮึกเหิมแบบหนังกีฬาเข้ม ๆ แต่จะรู้สึกอุ่นในอก อยากโทรหาเพื่อน อยากกอดคนที่บ้าน และอยากขอบคุณใครสักคนที่เคยเดินข้างเราในวันที่เราเกือบยอมแพ้ไปแล้ว