DEEMO Memorial Keys

ดูตัวอย่าง

ตัวอย่าง

ตัวอย่าง DEEMO Memorial Keys

×

เรื่องย่อ DEEMO Memorial Keys

เคยสงสัยไหมว่าการอยู่คนเดียวเงียบ ๆ มานานแสนนานมันจะเหงาขนาดไหน ดีโม ผจญภัยเพลงรักแดนมหัศจรรย์ เปิดมาด้วยคำถามเบา ๆ แบบนั้นเลย แล้วก็พาเราเข้าไปนั่งอยู่ในห้องโถงกว้าง ๆ ของปราสาทหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวกลางความว่างเปล่า ที่นั่นมีชายร่างสูงหน้าตาประหลาดที่ใครเห็นก็อาจจะตกใจนิด ๆ นั่งอยู่หน้าเปียโนหลังเก่า เขาชื่อดีโม ไม่พูด ไม่คุยกับใคร ใช้ชีวิตวนไปกับการกดคีย์สีขาวดำวันแล้ววันเล่า ราวกับเสียงดนตรีคือลมหายใจเดียวที่เขามี แสงสลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างบานสูงสะท้อนฝุ่นในอากาศ เสียงโน้ตก็ลอยวนอยู่ในความเงียบอย่างอ่อนโยนและเศร้าจาง ๆ ฟังแล้วรู้สึกเหมือนเวลามันเดินช้าลงไปเลย เหมือนเราเผลอเปิดประตูบานเก่าเข้าไปในอีกโลกหนึ่งที่ไม่มีเสียงรบกวนจากข้างนอก เหลือแค่คนหนึ่งคนกับเปียโนหนึ่งหลังเท่านั้น แล้วชีวิตที่สงบจนเกือบจะหยุดนิ่งแบบนั้นก็เปลี่ยนไปในวันหนึ่ง เมื่อมีเด็กสาวคนหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ตกลงมากลางปราสาทแบบไม่มีใครคาดคิด เธอจำอะไรไม่ได้เลย จำชื่อตัวเองไม่ได้ จำไม่ได้ว่ามาจากไหน จำไม่ได้ว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว ส่วนดีโมที่เคยอยู่ลำพังมาตลอดก็ได้แต่ยืนมองเด็กแปลกหน้าคนนี้อย่างทำอะไรไม่ถูก แต่ลึก ๆ แล้วเขากลับรู้สึกเป็นห่วงอย่างบอกไม่ถูก อยากช่วย อยากให้เธอจำได้ อยากส่งเธอกลับบ้านให้ได้ สิ่งที่ผูกทั้งคู่ไว้ด้วยกันไม่ใช่คำพูด เพราะดีโมเองก็แทบจะไม่พูดอะไรเลย แต่เป็นเสียงเปียโนกับต้นกล้าเล็ก ๆ ต้นหนึ่งที่วางอยู่บนตัวเปียโนต่างหาก ทุกครั้งที่ดีโมบรรเลงเพลง ต้นไม้ต้นนั้นก็จะค่อย ๆ ขยับเติบโตขึ้นทีละนิด กิ่งก้านยืดออก ใบอ่อนแตกเพิ่ม เหมือนกำลังฟังเพลงแล้วมีชีวิตขึ้นมา ดีโมเลยเริ่มเล่นเปียโนมากขึ้น เล่นด้วยความตั้งใจมากกว่าเดิม เพราะเขาคิดว่าถ้าต้นไม้โตสูงพอ มันอาจจะกลายเป็นสะพานพาเด็กสาวกลับไปสู่โลกข้างบนได้ ส่วนเด็กสาวจากตอนแรกที่ทั้งกลัวทั้งระแวง ค่อย ๆ เริ่มนั่งฟังใกล้ขึ้น เริ่มฮัมตาม เริ่มขอเพลง เริ่มยิ้มได้เวลาทำนองไพเราะดังขึ้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เลยก่อตัวแบบช้า ๆ อบอุ่นมาก จากคนแปลกหน้าที่อยู่กันคนละมุมห้อง กลายเป็นเหมือนครอบครัวเล็ก ๆ ที่มีกันแค่สองคน มีเหล่าผู้อาศัยประหลาด ๆ ในปราสาทแวะเวียนมาสร้างรอยยิ้มบ้าง มาชวนคุยบ้าง ทำให้ปราสาทที่เคยเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง เริ่มมีเสียงหัวเราะ มีเสียงทะเลาะงอนกันเบา ๆ มีชีวิตชีวาขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว และทุกครั้งที่ต้นไม้สูงขึ้นอีกนิด ความหวังก็โตตามไปด้วย แต่ก็มีความกังวลจาง ๆ ซ่อนอยู่เหมือนกันว่าถ้าเธอจำทุกอย่างได้แล้ว ถ้าเธอต้องกลับไปจริง ๆ แล้วคนที่ต้องอยู่ต่อจะรู้สึกอย่างไร เสน่ห์จริง ๆ ของเรื่องนี้เลยอยู่ที่การเล่าความรู้สึกผ่านเรื่องเรียบง่ายอย่างความทรงจำกับเสียงเพลงนะ ถ้าใครกำลังมองหาที่จะ ดูหนัง ดีโม ผจญภัยเพลงรักแดนมหัศจรรย์ เต็มเรื่อง แบบปล่อยใจจอย ๆ อยากบอกเลยว่าให้เตรียมใจไว้ฟังเปียโนเพราะ ๆ ได้เลย เพราะดนตรีคือหัวใจของทั้งเรื่องจริง ๆ ไม่ใช่แค่เพลงประกอบ แต่เป็นภาษาที่ดีโมใช้บอกความห่วงใย เป็นภาษาที่เด็กสาวใช้ทบทวนอดีตที่หายไป เวลาดูจะรู้สึกได้เลยว่าโน้ตแต่ละตัวมันมีความหมาย ทั้งเหงา ทั้งอบอุ่น ทั้งคิดถึงใครสักคน งานภาพก็สวยแบบฝัน ๆ ไม่ได้สีฉูดฉาด แต่แสงเงา รายละเอียดหินของปราสาท การพลิ้วไหวของตัวโน้ตที่ลอยออกมาจากเปียโน มันชวนให้เคลิ้มเหมือนอยู่กึ่งกลางระหว่างความจริงกับจินตนาการ จังหวะการเล่าก็ไหลเอื่อย ๆ นุ่ม ๆ เหมือนเพลงช้าเพลงหนึ่ง ไม่ได้เร่งให้ลุ้นตลอดเวลา แต่จะค่อย ๆ พาให้เราผูกพันกับตัวละครไปเอง แล้วก็มีกลิ่นของความลึกลับห่อหุ้มอยู่ตลอด ทั้งเรื่องที่ว่าปราสาทแห่งนี้คือที่ไหนกันแน่ เด็กสาวคนนี้เป็นใคร ทำไมถึงตกลงมา แล้วทำไมดีโมถึงต้องอยู่ที่นี่คนเดียว ทุกอย่างมันค่อย ๆ ใบ้มาทีละนิดผ่านบทเพลงและภาพความทรงจำที่ขาด ๆ หาย ๆ ทำให้เราอยากนั่งอยู่ต่อ อยากฟังเพลงต่อไปเรื่อย ๆ ว่าต้นไม้จะพาทั้งคู่ไปถึงตรงไหน ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะมากกับคนที่ชอบหนังที่ขับเคลื่อนด้วยอารมณ์และบรรยากาศ คนที่รักเสียงเปียโน คนที่เคยเหงาแล้วเข้าใจดีว่าการเจอใครสักคนแค่ครั้งเดียวมันเปลี่ยนชีวิตไปได้ขนาดไหน จะดูกับครอบครัวในคืนวันหยุดสบาย ๆ ก็ได้ เพราะภาพน่ารัก อบอุ่น ดูง่าย หรือจะดูคนเดียวตอนพักผ่อน ใส่หูฟังดี ๆ ปล่อยให้เพลงโอบเราไว้ก็ยิ่งอินเลย สายดราม่า สายความสัมพันธ์ สายแฟนตาซีอบอุ่นหัวใจที่ดูแล้วอิ่ม ๆ หน่วง ๆ น่าจะรักเรื่องนี้ได้ไม่ยากเลย แล้วพอดูจบอาจจะทำให้เราอยากโทรหาใครสักคนที่คิดถึง หรืออยากนั่งเงียบ ๆ ฟังเพลงที่ชอบอีกสักเพลงสองเพลงก็ได้นะ

อ่านเพิ่มเติม ›

เรื่องย่อ DEEMO Memorial Keys

×

เคยสงสัยไหมว่าการอยู่คนเดียวเงียบ ๆ มานานแสนนานมันจะเหงาขนาดไหน ดีโม ผจญภัยเพลงรักแดนมหัศจรรย์ เปิดมาด้วยคำถามเบา ๆ แบบนั้นเลย แล้วก็พาเราเข้าไปนั่งอยู่ในห้องโถงกว้าง ๆ ของปราสาทหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวกลางความว่างเปล่า ที่นั่นมีชายร่างสูงหน้าตาประหลาดที่ใครเห็นก็อาจจะตกใจนิด ๆ นั่งอยู่หน้าเปียโนหลังเก่า เขาชื่อดีโม ไม่พูด ไม่คุยกับใคร ใช้ชีวิตวนไปกับการกดคีย์สีขาวดำวันแล้ววันเล่า ราวกับเสียงดนตรีคือลมหายใจเดียวที่เขามี แสงสลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างบานสูงสะท้อนฝุ่นในอากาศ เสียงโน้ตก็ลอยวนอยู่ในความเงียบอย่างอ่อนโยนและเศร้าจาง ๆ ฟังแล้วรู้สึกเหมือนเวลามันเดินช้าลงไปเลย เหมือนเราเผลอเปิดประตูบานเก่าเข้าไปในอีกโลกหนึ่งที่ไม่มีเสียงรบกวนจากข้างนอก เหลือแค่คนหนึ่งคนกับเปียโนหนึ่งหลังเท่านั้น แล้วชีวิตที่สงบจนเกือบจะหยุดนิ่งแบบนั้นก็เปลี่ยนไปในวันหนึ่ง เมื่อมีเด็กสาวคนหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ตกลงมากลางปราสาทแบบไม่มีใครคาดคิด เธอจำอะไรไม่ได้เลย จำชื่อตัวเองไม่ได้ จำไม่ได้ว่ามาจากไหน จำไม่ได้ว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว ส่วนดีโมที่เคยอยู่ลำพังมาตลอดก็ได้แต่ยืนมองเด็กแปลกหน้าคนนี้อย่างทำอะไรไม่ถูก แต่ลึก ๆ แล้วเขากลับรู้สึกเป็นห่วงอย่างบอกไม่ถูก อยากช่วย อยากให้เธอจำได้ อยากส่งเธอกลับบ้านให้ได้

สิ่งที่ผูกทั้งคู่ไว้ด้วยกันไม่ใช่คำพูด เพราะดีโมเองก็แทบจะไม่พูดอะไรเลย แต่เป็นเสียงเปียโนกับต้นกล้าเล็ก ๆ ต้นหนึ่งที่วางอยู่บนตัวเปียโนต่างหาก ทุกครั้งที่ดีโมบรรเลงเพลง ต้นไม้ต้นนั้นก็จะค่อย ๆ ขยับเติบโตขึ้นทีละนิด กิ่งก้านยืดออก ใบอ่อนแตกเพิ่ม เหมือนกำลังฟังเพลงแล้วมีชีวิตขึ้นมา ดีโมเลยเริ่มเล่นเปียโนมากขึ้น เล่นด้วยความตั้งใจมากกว่าเดิม เพราะเขาคิดว่าถ้าต้นไม้โตสูงพอ มันอาจจะกลายเป็นสะพานพาเด็กสาวกลับไปสู่โลกข้างบนได้ ส่วนเด็กสาวจากตอนแรกที่ทั้งกลัวทั้งระแวง ค่อย ๆ เริ่มนั่งฟังใกล้ขึ้น เริ่มฮัมตาม เริ่มขอเพลง เริ่มยิ้มได้เวลาทำนองไพเราะดังขึ้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เลยก่อตัวแบบช้า ๆ อบอุ่นมาก จากคนแปลกหน้าที่อยู่กันคนละมุมห้อง กลายเป็นเหมือนครอบครัวเล็ก ๆ ที่มีกันแค่สองคน มีเหล่าผู้อาศัยประหลาด ๆ ในปราสาทแวะเวียนมาสร้างรอยยิ้มบ้าง มาชวนคุยบ้าง ทำให้ปราสาทที่เคยเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง เริ่มมีเสียงหัวเราะ มีเสียงทะเลาะงอนกันเบา ๆ มีชีวิตชีวาขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว และทุกครั้งที่ต้นไม้สูงขึ้นอีกนิด ความหวังก็โตตามไปด้วย แต่ก็มีความกังวลจาง ๆ ซ่อนอยู่เหมือนกันว่าถ้าเธอจำทุกอย่างได้แล้ว ถ้าเธอต้องกลับไปจริง ๆ แล้วคนที่ต้องอยู่ต่อจะรู้สึกอย่างไร

เสน่ห์จริง ๆ ของเรื่องนี้เลยอยู่ที่การเล่าความรู้สึกผ่านเรื่องเรียบง่ายอย่างความทรงจำกับเสียงเพลงนะ ถ้าใครกำลังมองหาที่จะ ดูหนัง ดีโม ผจญภัยเพลงรักแดนมหัศจรรย์ เต็มเรื่อง แบบปล่อยใจจอย ๆ อยากบอกเลยว่าให้เตรียมใจไว้ฟังเปียโนเพราะ ๆ ได้เลย เพราะดนตรีคือหัวใจของทั้งเรื่องจริง ๆ ไม่ใช่แค่เพลงประกอบ แต่เป็นภาษาที่ดีโมใช้บอกความห่วงใย เป็นภาษาที่เด็กสาวใช้ทบทวนอดีตที่หายไป เวลาดูจะรู้สึกได้เลยว่าโน้ตแต่ละตัวมันมีความหมาย ทั้งเหงา ทั้งอบอุ่น ทั้งคิดถึงใครสักคน งานภาพก็สวยแบบฝัน ๆ ไม่ได้สีฉูดฉาด แต่แสงเงา รายละเอียดหินของปราสาท การพลิ้วไหวของตัวโน้ตที่ลอยออกมาจากเปียโน มันชวนให้เคลิ้มเหมือนอยู่กึ่งกลางระหว่างความจริงกับจินตนาการ จังหวะการเล่าก็ไหลเอื่อย ๆ นุ่ม ๆ เหมือนเพลงช้าเพลงหนึ่ง ไม่ได้เร่งให้ลุ้นตลอดเวลา แต่จะค่อย ๆ พาให้เราผูกพันกับตัวละครไปเอง แล้วก็มีกลิ่นของความลึกลับห่อหุ้มอยู่ตลอด ทั้งเรื่องที่ว่าปราสาทแห่งนี้คือที่ไหนกันแน่ เด็กสาวคนนี้เป็นใคร ทำไมถึงตกลงมา แล้วทำไมดีโมถึงต้องอยู่ที่นี่คนเดียว ทุกอย่างมันค่อย ๆ ใบ้มาทีละนิดผ่านบทเพลงและภาพความทรงจำที่ขาด ๆ หาย ๆ ทำให้เราอยากนั่งอยู่ต่อ อยากฟังเพลงต่อไปเรื่อย ๆ ว่าต้นไม้จะพาทั้งคู่ไปถึงตรงไหน

ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะมากกับคนที่ชอบหนังที่ขับเคลื่อนด้วยอารมณ์และบรรยากาศ คนที่รักเสียงเปียโน คนที่เคยเหงาแล้วเข้าใจดีว่าการเจอใครสักคนแค่ครั้งเดียวมันเปลี่ยนชีวิตไปได้ขนาดไหน จะดูกับครอบครัวในคืนวันหยุดสบาย ๆ ก็ได้ เพราะภาพน่ารัก อบอุ่น ดูง่าย หรือจะดูคนเดียวตอนพักผ่อน ใส่หูฟังดี ๆ ปล่อยให้เพลงโอบเราไว้ก็ยิ่งอินเลย สายดราม่า สายความสัมพันธ์ สายแฟนตาซีอบอุ่นหัวใจที่ดูแล้วอิ่ม ๆ หน่วง ๆ น่าจะรักเรื่องนี้ได้ไม่ยากเลย แล้วพอดูจบอาจจะทำให้เราอยากโทรหาใครสักคนที่คิดถึง หรืออยากนั่งเงียบ ๆ ฟังเพลงที่ชอบอีกสักเพลงสองเพลงก็ได้นะ