KINKI

เรื่องย่อ KINKI

ถ้าเพื่อนสนิทของเราหายไปเฉย ๆ ทั้งที่เมื่อวานยังคุยกันอยู่ปกติ เราจะเริ่มตามหาจากตรงไหนดี นี่คือคำถามที่ลอยอยู่ในใจตั้งแต่ต้นของ อาถรรพ์คิงคิ ที่พาเราไปรู้จักกับนักเขียนอิสระคนหนึ่งที่จู่ ๆ ก็ต้องกลายมาเป็นคนตามหาความจริงอย่างไม่ได้ตั้งใจ เพราะเพื่อนสนิทของเขาที่เป็นบรรณาธิการนิตยสารได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีจดหมายลา ไม่มีอุบัติเหตุ ไม่มีสัญญาณว่าจะหนีไปไหน มีเพียงความเงียบที่น่าอึดอัดทิ้งไว้ข้างหลัง กับกองต้นฉบับและบทความเกี่ยวกับเรื่องลี้ลับที่เขากำลังหมกมุ่นอยู่ก่อนหายไป สำหรับใครที่กำลังหา ดูหนัง อาถรรพ์คิงคิ เต็มเรื่อง ไว้ดูยาว ๆ ในคืนว่าง ๆ บอกเลยว่าเรื่องนี้ไม่ได้มาแบบผีโผล่ให้ตกใจตั้งแต่ห้านาทีแรก แต่ค่อย ๆ พาเราซึมเข้าไปในความสงสัยของคนข้างหลัง ว่าเบาะแสสุดท้ายที่เพื่อนทิ้งไว้มันกำลังบอกอะไรกันแน่ และทำไมเรื่องเล่าที่ใคร ๆ ก็บอกว่าเหลวไหลถึงทำให้คนคนหนึ่งหายไปได้ สิ่งที่ทำให้เราอินกับตัวเอกที่เป็นนักเขียนอิสระก็คือ เขาไม่ใช่ฮีโร่ ไม่ใช่ตำรวจ ไม่ใช่หมอผี เขาเป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งที่รู้จักนิสัยของคนหายดีที่สุด และเป็นคนทำอาชีพเล่าเรื่องที่เชื่อในพลังของตัวอักษร สิ่งที่เขามีจึงมีแค่ความห่วงใย ความคุ้นเคย และสัญชาตญาณของคนที่ชินกับการอ่านระหว่างบรรทัด เขาเริ่มจากการรื้อโต๊ะทำงานของเพื่อน เปิดแฟ้มบทความที่เพื่อนกำลังอ่านค้างไว้ แล้วก็พบว่ามันเต็มไปด้วยเรื่องที่ดูไม่น่าเกี่ยวกันเลย ทั้งข่าวลือในเน็ต ตำนานเมืองเล่าปากต่อปาก เรื่องผีประจำถิ่น บทสัมภาษณ์คนแก่ในชุมชน หรือแม้แต่เกร็ดเล็ก ๆ ที่เหมือนเรื่องเมาท์กันเล่น ๆ ในตอนแรกเขาก็อ่านแบบคนไม่เชื่อเท่าไรหรอก แค่อยากเข้าใจว่าเพื่อนกำลังสนใจอะไรอยู่กันแน่ แต่พออ่านไปทีละชิ้น ทีละชิ้น เขากลับเริ่มเห็นเส้นบาง ๆ ที่ร้อยเรื่องพวกนี้เข้าด้วยกันอย่างน่าขนลุก ทั้งชื่อสถานที่ที่โผล่มาซ้ำ ๆ ทั้งรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ไม่น่าจะบังเอิญตรงกัน ทั้งช่วงเวลาที่เกิดเรื่องที่ห่างกันหลายปีแต่เล่าคล้ายกันอย่างประหลาด ยิ่งเขาพยายามคิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ ใจมันก็ยิ่งค้านว่า ถ้าบังเอิญจริง ทำไมต้องบังเอิญเหมือนกันขนาดนี้ แล้วการตามรอยกระดาษพวกนี้ก็ค่อย ๆ พาเขาเข้าใกล้สถานที่แห่งหนึ่งในภูมิภาคคิงคิ สถานที่ที่ถ้ามองผิวเผินก็ดูธรรมดามาก อาจเป็นแค่ชุมชนเงียบ ๆ ทางผ่าน หรือพื้นที่ที่คนท้องถิ่นเดินผ่านทุกวันโดยไม่คิดอะไร แต่พอเอาบทความทั้งหมดมากางรวมกัน ที่ตรงนั้นกลับมีเงาของเรื่องเล่าทับซ้อนกันอยู่เต็มไปหมด เหมือนภาพถ่ายที่ถ่ายซ้ำบนฟิล์มเดิมหลาย ๆ ครั้งจนน่ากลัว ความน่าสนใจคือหนังไม่ได้เร่งให้เราเชื่อว่ามีผีจริงหรือไม่จริง แต่ชวนให้เราสงสัยไปพร้อมกับตัวเอกว่า ทำไมคนต่างยุค ต่างที่มา ถึงเล่าเรื่องคล้ายกันเกี่ยวกับที่เดียวกัน ทำไมข่าวลือที่ไม่น่าเกี่ยวกันเลยถึงมีจุดร่วมบางอย่างที่ซ้ำกันอย่างไม่น่าเป็นไปได้ และทำไมคนที่พยายามปะติดปะต่อจิ๊กซอว์พวกนี้ให้เป็นภาพใหญ่ถึงต้องหายตัวไปทีละคน ความกลัวของเรื่องนี้เลยเป็นความกลัวแบบค่อย ๆ กัดกินใจ ไม่ใช่กลัวเพราะเห็นอะไรน่ากลัวตรงหน้า แต่กลัวเพราะเริ่มต่อภาพในหัวได้เอง แล้วเพิ่งรู้ตัวว่าภาพที่ต่ออยู่มันมีตัวเรายืนอยู่ในนั้นด้วย ความรู้สึกโดดเดี่ยวของคนค้นคว้าตอนดึก ๆ ท่ามกลางกองเอกสาร แสงไฟสลัว ๆ เสียงกระดาษ เสียงคีย์บอร์ดที่หยุดไปกลางคัน หรือความเงียบที่ยาวนานเกินไปในที่ที่ควรจะมีเสียงคน มันเลยหลอนแบบเงียบ ๆ แต่ติดอยู่ในใจนาน อีกอย่างที่เราชอบมากคือความสัมพันธ์รอบตัวที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเขาไป จากตอนแรกที่แค่อยากหาเพื่อนให้เจอ อยากพิสูจน์ว่าเพื่อนไม่ได้บ้า ไม่ได้งมงาย แต่พอเขาคุยกับคนนั้นที คนนี้ที เดินทางไปตามเบาะแสเล็ก ๆ ที่ดูเหมือนไม่มีอะไร เขาก็เริ่มเข้าใจวิธีคิดของเพื่อนมากขึ้น เข้าใจว่าทำไมเพื่อนถึงจริงจังกับเศษเสี้ยวเรื่องเล่าพวกนี้ขนาดนั้น เพราะบางครั้งเรื่องที่สังคมมองว่าไร้สาระที่สุด กลับเป็นเสียงเดียวที่เหลืออยู่ของคนที่เคยเจออะไรบางอย่างมาจริง ๆ แล้วไม่มีใครเชื่อเขาเลย ยิ่งเขารู้ลึก เขาก็ยิ่งถอนตัวไม่ได้ ไม่ใช่เพราะอยากรู้อยากเห็นอย่างเดียว แต่เพราะรู้สึกว่าถ้าเขาหยุดตอนนี้ เรื่องของเพื่อนก็จะกลายเป็นแค่ข่าวคนหายอีกข่าวหนึ่งที่ไม่มีใครจำได้ เขากำลังเดินซ้ำรอยเพื่อนทีละก้าวโดยรู้ทั้งรู้ว่ามันเสี่ยง แต่ก็หยุดไม่ได้เพราะความเป็นเพื่อนมันค้ำคออยู่ ความอึดอัด ความหวาดระแวง ความเหนื่อยล้าของคนที่ต้องแบกคำถามไว้คนเดียว มันเลยทำให้เราลุ้นและเอาใจช่วยเขาแบบเงียบ ๆ ว่าเขาจะดึงตัวเองออกมาทันไหมก่อนที่เส้นแบ่งระหว่างความเชื่อกับความจริงจะเบลอจนแยกไม่ออก ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร เราว่าเหมาะมากกับคนที่ชอบหนังสยองขวัญสายบรรยากาศ ชอบความหลอนที่ค้างในใจหลังดูจบมากกว่าตกใจแล้วจบไป ชอบอารมณ์แบบค่อย ๆ เปิดแฟ้มคดีทีละหน้า ชอบตำนานเมือง การโยงข่าวลือ การคลี่คลายปริศนาจากเอกสารและคำบอกเล่า ดูคนเดียวตอนกลางคืนก็ได้ฟีลลุ้นเงียบ ๆ ดูกับเพื่อนหรือครอบครัวที่ชอบคุยกันหลังดูจบก็สนุก เพราะดูจบแล้วต้องมีชวนกันคุยต่อแน่ว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ แล้วถ้าเป็นที่ตรงนั้นจริง ๆ เราจะยังกล้าเดินผ่านอยู่ไหม เป็นหนังที่ไม่ได้เร่ง ไม่ได้ตะโกนใส่เรา แต่ค่อย ๆ กระซิบข้างหูจนเราขนลุกเอง เหมาะกับคืนพักผ่อนที่อยากได้เรื่องราวดี ๆ มีอะไรให้คิดต่อ มีตัวละครให้ผูกพัน และมีความลึกลับให้ค่อย ๆ ตามไปพร้อมกันโดยไม่ต้องกลัวว่าจะน่ากลัวจนดูไม่ไหว เพราะความน่ากลัวที่สุดของเรื่องนี้ไม่ใช่ภาพที่เห็นตรงหน้า แต่คือจินตนาการของเราเองที่กำลังปะติดปะต่อเรื่องราวไปพร้อมกับตัวเอกนั่นแหละ