20th Century Girl

เรื่องย่อ 20th Century Girl

ถ้าเพื่อนรักฝากให้ช่วยแอบมองคนที่เขาแอบชอบ แล้วใจเราเองดันหวั่นไหวไปก่อนจะรู้ตัว จะทำยังไงดีนะ นี่คือคำถามน่ารัก ๆ ที่คอยวิ่งวนอยู่ในหัวตลอดเวลาที่ได้ ดูหนัง 20 เซนจูรี่ รักนี้ซาบซ่า เต็มเรื่อง แล้วก็ทำให้อดยิ้มตามไม่ได้เลยสักครั้งเดียว เพราะเรื่องราวพาเราย้อนกลับไปในปี 1999 ปีสุดท้ายของศตวรรษที่ 20 ที่ทุกอย่างยังช้า ๆ ละมุน ๆ ไม่มีสมาร์ตโฟน ไม่มีโซเชียลให้ส่อง มีแค่ใจดวงหนึ่งกับสมุดจดเล่มหนึ่งเท่านั้น นาโบรา เด็กสาวมัธยมปลายสดใส เสียงดัง จริงใจ และรักเพื่อนยิ่งกว่าอะไร เธอใช้ชีวิตวัยรุ่นแบบธรรมด๊าธรรมดาในโรงเรียนที่ชองจู ทั้งเรียน เล่น แกล้งกันกับเพื่อน ๆ ปั่นจักรยานกลับบ้าน แวะร้านเช่าวิดีโอ จนกระทั่งเพื่อนสนิทที่สุดอย่างยอนดูมาบอกข่าวใหญ่ ว่าเธอแอบชอบรุ่นพี่หนุ่มหล่อใจดีอย่างพุงอุนโฮเข้าเต็ม ๆ แต่ดันต้องบินไปผ่าตัดหัวใจที่อเมริกา เลยฝากภารกิจสำคัญที่สุดในชีวิตไว้กับโบรา ว่าช่วยสืบเรื่องของเขาให้หน่อยว่าเขาเป็นใคร ชอบอะไร ทำอะไรบ้าง จะได้ไม่พลาดความรู้สึกดี ๆ นี้ไป โบราที่รักเพื่อนมากก็รับปากแบบไม่คิดเลยสักนิด ว่าได้เลย เดี๋ยวเพื่อนจัดการให้เอง จากวันนั้นชีวิตมัธยมที่เคยเรียบง่ายของเธอก็เลยกลายเป็นปฏิบัติการนักสืบจำเป็นแบบเต็มตัว สิ่งที่โบราต้องการในตอนแรกมันชัดเจนมากเลยนะ เธอแค่อยากเป็นเพื่อนที่ดี อยากเก็บข้อมูลของอุนโฮให้ครบที่สุดเพื่อเอาไปเล่าให้ยอนดูฟังทางอีเมล ให้เพื่อนที่อยู่ไกลได้ยิ้มกว้าง ๆ แล้วก็มีความสุขกับรักครั้งแรกให้สมใจ แต่สิ่งที่ขวางเธออยู่กลับไม่ใช่เรื่องยากอย่างการตามสืบใครสักคนให้เนียน ๆ ทั้งที่เธอก็ทั้งโก๊ะทั้งเปิ่น เดินสะดุดบ้าง แอบมองจนถูกจับได้บ้าง จดผิดจดถูกบ้างหรอก แต่มันคือหัวใจของเธอเองที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละนิดโดยไม่ทันตั้งตัว ยิ่งเธอเข้าใกล้โลกของเขา เฝ้าดูว่าเขาอยู่ชมรมอะไร ชอบทำอะไรหลังเลิกเรียน ชอบกินอะไร เวลายิ้มเป็นยังไง เวลาอยู่กับเพื่อน ๆ เป็นยังไง เธอก็ยิ่งเห็นความเป็นคนอบอุ่น จริงใจ และอ่อนโยนของเขา จากที่เคยจดเพื่อเพื่อน ก็เริ่มจำได้เองโดยไม่ต้องจด จากที่เคยแอบมองเพราะหน้าที่ ก็เริ่มเผลอมองเพราะอยากมอง จากที่เคยเล่าเรื่องเขาให้เพื่อนฟังอย่างสนุก ๆ ก็เริ่มมีบางประโยคที่เล่าไม่ออก เพราะใจมันเต้นแรงจนสับสนไปหมดว่าตกลงความรู้สึกนี้เป็นของยอนดู หรือเป็นของเราเองกันแน่ ความสัมพันธ์รอบตัวเลยค่อย ๆ เขย่าเธอ ทั้งมิตรภาพกับยอนดูที่เธอไม่อยากหักหลังแม้แต่นิดเดียว ทั้งมิตรภาพใหม่ ๆ กับอุนโฮและแก๊งเพื่อนของเขาที่ทั้งน่ารัก ทั้งกวน ทั้งจริงใจ จนทำให้ชีวิตมัธยมของเธออบอุ่นขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า และทั้งครอบครัวที่แสนอบอุ่นที่คอยอยู่ข้างหลัง ทำให้โบราค่อย ๆ เรียนรู้ว่าการเติบโตมันไม่ใช่แค่การแก่ขึ้นปีหนึ่ง แต่มันคือการเริ่มซื่อสัตย์กับหัวใจตัวเองเป็นครั้งแรก เสน่ห์ของ หนังของ คิมยูจอง เรื่องนี้เลยไม่ได้อยู่แค่ความฟินแบบหนังรักวัยรุ่นทั่วไป แต่อยู่ที่รายละเอียดเล็ก ๆ ของยุคปลาย 90 ที่ทำให้ทุกความรู้สึกมันช้า ละเมียด และจริงใจเป็นพิเศษ ลองนึกภาพบรรยากาศที่ต้องแย่งกันรับโทรศัพท์บ้าน ต้องส่งเพจเจอร์หากัน ต้องรอคอยอีเมล ต้องจดข้อมูลใส่สมุด ต้องปั่นจักรยานตามกันไปแบบเนียน ๆ ต้องแอบมองจากหลังห้องเรียนแล้วหน้าแดงเวลาสบตากันโดยบังเอิญ มันทั้งน่ารัก ทั้งขำ ทั้งลุ้นจนคนดูอย่างเราอดเอาใจช่วยไม่ได้เลย โบราเป็นตัวละครที่น่ารักมาก เพราะเธอไม่ใช่คนสมบูรณ์แบบ เธอโผงผาง ใจร้อน ปากไว แต่รักเพื่อนแบบหมดใจ ยอมทำเรื่องน่าอาย ยอมเหนื่อย ยอมเสี่ยงเพื่อให้เพื่อนได้มีความสุข ส่วนอุนโฮก็เป็นรุ่นพี่ในฝันของใครหลายคน หล่อ ใจดี ยิ้มเก่ง แต่ก็มีความเหงาและความฝันของตัวเองซ่อนอยู่ ส่วนยอนดูเพื่อนรักก็ไม่ใช่แค่ตัวละครที่รอรับข้อมูลอยู่ไกล ๆ แต่เป็นตัวแทนของมิตรภาพวัยทีนที่บริสุทธิ์ที่สุด ช่วงเวลาที่เพื่อนคือโลกทั้งใบ ยอมฝากความลับที่สุดในใจไว้กับเพื่อนได้โดยไม่ลังเล ความสัมพันธ์สามเส้านี้เลยไม่ได้มาแบบดราม่าหนัก ๆ แต่มาแบบนุ่ม ๆ หน่วง ๆ เหมือนแดดยามบ่ายที่ส่องเข้ามาในห้องเรียน ทั้งอบอุ่นทั้งแสบตานิด ๆ ยิ่งเรื่องดำเนินไป ความขัดแย้งระหว่างความภักดีต่อเพื่อนกับเสียงหัวใจตัวเองก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เธอจะเลือกเก็บความรู้สึกไว้เพื่อรักษาเพื่อน หรือจะกล้าพอที่จะยอมรับว่าตัวเองก็หวั่นไหวเหมือนกัน แล้วมิตรภาพจะเปลี่ยนไปไหมถ้าความจริงเปิดเผยออกมา คำถามเหล่านี้ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นโดยไม่ต้องมีฉากใหญ่โต แค่สายตาคู่หนึ่ง รอยยิ้มหนึ่งครั้ง หรือจดหมายหนึ่งฉบับก็ทำให้ใจสั่นได้แล้ว อีกอย่างที่ทำให้เรื่องนี้ดูแล้วอิ่มใจมาก ๆ คือมันพูดถึงรักครั้งแรกในความหมายที่กว้างกว่ารักแบบหนุ่มสาวเยอะเลย มันพูดถึงรักครั้งแรกของเพื่อนที่ยอมทุ่มเทให้กันโดยไม่คิดถึงตัวเอง พูดถึงห่วงใยครั้งแรกที่ทำให้เราอยากดูแลใครสักคนให้ดีที่สุด พูดถึงการเสียสละครั้งแรกที่เจ็บนิด ๆ แต่ก็เต็มใจ และพูดถึงครอบครัวที่อาจจะไม่ได้พูดคำว่ารักบ่อย ๆ แต่แสดงออกผ่านกับข้าวร้อน ๆ เสียงบ่นห่วง ๆ และการอยู่ข้าง ๆ เสมอ บรรยากาศของโรงเรียน ทางเดินกลับบ้าน ร้านเช่าวิดีโอ ห้องพยาบาลหลังเลิกเรียน สนามกีฬาตอนเย็น ๆ เสียงจักรยาน เสียงหัวเราะในห้องเรียน ทุกอย่างถูกเล่าอย่างอบอุ่นเหมือนเปิดอัลบั้มรูปเก่าแล้วความทรงจำไหลทะลักออกมาไม่หยุด จังหวะของเรื่องก็ไม่ได้เร่งเร้าเลย ช่วงแรกจะขำ ๆ โก๊ะ ๆ กับการเป็นนักสืบจำเป็นของโบรา ช่วงกลางจะเริ่มหวาน ๆ ซึ้ง ๆ ใจเต้นไม่เป็นส่ำเวลาอยู่ใกล้กัน ช่วงหลังจะเริ่มหน่วง ๆ เหมือนมีก้อนเมฆเล็ก ๆ ลอยมาบังแดด แต่ก็ยังมีความอบอุ่นโอบไว้อยู่ตลอด ดนตรีประกอบ แสงแดดฤดูใบไม้ร่วง และโทนภาพที่ออกเหลืองนวล ๆ ยิ่งช่วยขับอารมณ์ความคิดถึงให้เข้มข้นขึ้นไปอีก ทั้งคิดถึงยุคสมัย คิดถึงเพื่อนเก่า และคิดถึงตัวเองในวัยที่กล้าหัวเราะเสียงดัง กล้าร้องไห้แบบไม่อาย และกล้าที่จะรักอย่างเต็มที่โดยไม่ต้องเผื่อใจไว้เจ็บก่อน ใครที่กำลังมองหาหนังรักวัยรุ่นที่ดูแล้วใจฟูแต่ก็มีน้ำตาซึมเบา ๆ เรื่องนี้เหมาะมากเลย อยากชวนให้ดูกับเพื่อนสนิทที่สุดในคืนว่าง ๆ แล้วนั่งเม้าท์กันต่อว่าถ้าเป็นเราจะเลือกเพื่อนหรือเลือกหัวใจ หรือจะดูกับครอบครัวในวันหยุดสบาย ๆ ก็ได้ เพราะมันไม่มีฉากแรง ๆ ให้ต้องเกร็งเลย มีแต่มวลความน่ารัก ความอบอุ่น และความคิดถึงที่ผู้ใหญ่ดูก็ยิ้ม เด็กดูก็เข้าใจ ส่วนใครที่กำลังเหงา ๆ อยากหาอะไรฮีลใจ หรือใครที่เป็นสายย้อนยุค ชอบกลิ่นอายปลายยุค 90 ชอบเทปวิดีโอ เพจเจอร์ จดหมาย และรักที่ต้องใช้ความพยายามในการแอบชอบใครสักคน เรื่องนี้จะยิ่งโดนใจเป็นพิเศษ เพราะมันจะพาเรากลับไปจำความรู้สึกของการแอบรักใครสักคนโดยไม่ต้องมีสติกเกอร์หัวใจส่งหากัน แค่ได้เห็นหน้า ได้ยินชื่อ ได้ยิ้มให้กันนิดเดียวก็มีความสุขไปทั้งวันแล้ว โดยไม่ต้องรู้ตอนจบก่อนก็รับรองได้เลยว่าดูจบแล้วจะอยากโทรหาเพื่อนเก่าสักคน แล้วบอกว่าคิดถึงจัง ขอบคุณนะที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของวัยรุ่นของเรา