Girls Like Girls

เรื่องย่อ Girls Like Girls

เคยสงสัยไหมว่าถ้าวันหนึ่งคนที่เรารักที่สุดไม่อยู่แล้ว หัวใจที่ว่างเปล่าของเราจะกลับมาเต้นอีกครั้งได้ยังไง เกิร์ลสไลก์เกิร์ลส รักแรกของสองเรา พาเราไปนั่งข้าง ๆ โคลีย์ เด็กสาววัยสิบเจ็ดจากชนบทเงียบ ๆ ของโอเรกอนที่เพิ่งสูญเสียแม่ไปแบบไม่ทันตั้งตัวเลยนะ ชีวิตของเธอเหมือนบ้านที่ไฟดับไปดื้อ ๆ ทุกห้องยังอยู่ครบแต่ไม่มีความอบอุ่นเหลืออยู่เลย เธอตื่นมาในตอนเช้าที่เงียบเกินไป กินข้าวแบบไม่รู้รส แล้วก็มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นทุ่งกว้างกับท้องฟ้าสีหม่นที่เหมือนจะเข้าใจความเหงาของเธออย่างประหลาด สิ่งที่โคลีย์ต้องการจริง ๆ ไม่ใช่แค่ใครสักคนมาปลอบว่าเดี๋ยวก็ดีขึ้นหรอก แต่คือใครสักคนที่ยอมนั่งอยู่ในความเศร้ากับเธอโดยไม่รีบดึงเธอออกมา เธอคิดถึงอ้อมกอดของแม่ คิดถึงเสียงเรียกในครัว คิดถึงความมั่นคงที่เคยทำให้เธอกล้าเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง แล้วพอทุกอย่างหายไปพร้อมกัน เธอก็เลยไม่แน่ใจว่าตัวเองยังเป็นใครอยู่ และจะเดินต่อไปทางไหนดี ความเงียบของชนบทที่เคยคุ้นเคยเลยกลายเป็นทั้งเพื่อนและทั้งกรงขังในเวลาเดียวกันเลยนะ แล้วในจังหวะที่หัวใจกำลังเปราะบางที่สุดนั่นแหละ ซอนย่าก็เดินเข้ามาในชีวิตของโคลีย์เหมือนแสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านม่านในวันที่อากาศหนาว แรก ๆ มันก็เป็นแค่ความสบายใจที่มีใครสักคนอยู่ใกล้ ๆ คุยกันได้โดยไม่ต้องฝืนยิ้ม หัวเราะกันได้โดยไม่ต้องอธิบายว่าทำไมเมื่อกี้ยังร้องไห้อยู่เลย แต่พอยิ่งใกล้กันมากขึ้น โคลีย์ก็เริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ทั้งหวานทั้งน่ากลัวในอก มันเต้นแรงแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเวลาซอนย่ามองมา เวลามือเผลอโดนกัน หรือเวลาเงียบไปด้วยกันแล้วดันรู้สึกว่าไม่อยากให้เวลานั้นหมดไปเลย เธอทั้งตื่นเต้นทั้งสับสนนะ เพราะนี่คือความรู้สึกครั้งแรกที่เธอไม่เคยมีคู่มือรับมือมาก่อนเลย แถมซอนย่าเองก็ไม่เคยคบกับผู้หญิงมาก่อนเหมือนกัน ความไม่แน่ใจเลยกลายเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ถือไว้คนละข้าง ต่างคนต่างกลัวว่าจะคิดไปเองฝ่ายเดียว กลัวว่าจะทำลายมิตรภาพดี ๆ ที่มีอยู่ กลัวว่าถ้ายอมรับใจตัวเองแล้วจะต้องเจอกับสายตาของคนรอบข้างยังไง สิ่งที่ขวางพวกเธอไว้ไม่ใช่คนอื่นเลย แต่เป็นเสียงเล็ก ๆ ในหัวที่คอยถามว่าฉันแปลกไปหรือเปล่า ฉันพร้อมจะรักใครอีกครั้งทั้งที่แผลเก่ายังไม่หายดีจริง ๆ เหรอ สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้มันอบอุ่นและเจ็บลึกไปพร้อมกันก็คือความเศร้ากับความรักมันไม่ได้แยกกันอยู่คนละห้องนะ แต่มันอยู่ในห้องเดียวกันเลย โคลีย์ที่โหยหาความรักจากแม่ที่จากไป กลับได้เรียนรู้การโอบกอดและการถูกโอบกอดอีกครั้งผ่านซอนย่า เธอค่อย ๆ กล้าที่จะมองความรู้สึกตัวเองตรง ๆ มากขึ้น จากเด็กที่เอาแต่เก็บทุกอย่างไว้ข้างในก็เริ่มพูดออกมาว่าคิดถึงแม่แค่ไหน กลัวแค่ไหน และอยากมีความสุขอีกครั้งแค่ไหน ส่วนซอนย่าเองก็เหมือนกระจกอีกบานที่สะท้อนความไม่สมบูรณ์แบบกลับมา เธอไม่ได้เป็นคนที่มั่นใจในทุกคำตอบหรอกนะ เธอก็งุ่มง่าม เอาแต่ใจในบางวัน และถอยห่างในวันที่กลัวเกินไปเหมือนกัน แต่เพราะแบบนั้นแหละทั้งคู่เลยค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะรักกันแบบคนจริง ๆ ไม่ใช่แบบในฝัน คือรักทั้งวันที่น่ารักและวันที่น่าหงุดหงิด รักทั้งตอนที่อยู่ใกล้จนได้ยินเสียงหายใจ และตอนที่ต้องเว้นระยะเพราะยังจัดการใจตัวเองไม่ได้ บรรยากาศของทุ่งกว้าง บ้านหลังเล็ก ถนนเงียบ ๆ และแสงธรรมชาติอุ่น ๆ ก็เหมือนช่วยโอบอุ้มพวกเธอไว้ ทำให้ทุกสายตา ทุกความเงียบ และทุกบทสนทนาสั้น ๆ มันมีความหมายมากกว่าคำพูดยาว ๆ ซะอีก ใครที่กำลังหา ดูหนัง เกิร์ลสไลก์เกิร์ลส รักแรกของสองเรา เต็มเรื่อง แบบที่อยากปล่อยใจไปช้า ๆ กับจังหวะของอารมณ์ เรื่องนี้จะพาให้นั่งนิ่ง ๆ หายใจช้าลง และนึกถึงรักครั้งแรกของตัวเองโดยไม่รู้ตัวเลย ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกเลยว่าเหมาะกับคนที่ชอบหนังรักที่ขับเคลื่อนด้วยความรู้สึกมากกว่าพล็อตซับซ้อนซ่อนเงื่อน คนที่กำลังอยู่ในช่วงสับสนเกี่ยวกับตัวเอง ความรัก หรือการเติบโตจะดูแล้วรู้สึกเหมือนมีเพื่อนมานั่งข้าง ๆ แล้วกระซิบว่าเข้าใจนะ ไม่เป็นไรเลยที่จะกลัว จะดูคนเดียวในคืนเหงา ๆ ก็ได้อิ่มใจดี หรือจะชวนคนที่ไว้ใจมานั่งดูด้วยกันแล้วคุยกันต่อหลังจบก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ เพราะมันไม่ได้เร่งให้เราลุ้นหรือร้องไห้หนัก ๆ แต่มันชวนให้เราค่อย ๆ ทบทวนว่าความรักที่ดีอาจไม่ใช่ความรักที่สมบูรณ์แบบ แต่คือความกล้าที่จะเรียนรู้ไปพร้อมกับใครอีกคนทั้งที่ยังไม่แน่ใจอะไรเลย ใครที่ชอบดราม่าอบอุ่น ความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ ผลิบานเหมือนดอกไม้ป่าท่ามกลางลมหนาว และหนังที่ดูจบแล้วใจมันนุ่มลงแบบบอกไม่ถูก อยากให้ลองเปิดใจให้โคลีย์กับซอนย่าดูสักครั้ง แล้วจะรู้เลยว่าความรู้สึกทุกอย่างที่เรามีนั้นมีความหมายและควรค่าแก่การโอบกอดจริง ๆ โดยไม่ต้องรีบหาคำตอบให้ทุกคำถามในชีวิตหรอกนะ