Jill Larson

The 5th Wave

อุบัติการณ์ล้างโลก

ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วโลกที่เคยรู้จักหายไปหมดเลย จะยังเหลืออะไรให้ยึดไว้ได้บ้าง นั่นคือคำถามในใจของ แคสซี่ ซัลลิแวน ตั้งแต่เช้าวันแรกใน อุบัติการณ์ล้างโลก ที่ทุกอย่างเงียบจนใจหาย ถนนเส้นเดิมยังอยู่ตรงนั้น ป่าเดิมยังอยู่ตรงนั้น ท้องฟ้าก็ยังเป็นสีเดิม แต่ผู้คนหายไปเกือบหมดแล้ว ความรู้สึกแรกที่ตามมาคือความโดดเดี่ยวแบบบอกไม่ถูก เหมือนเรากลายเป็นคนแปลกหน้าในบ้านของตัวเองไปแล้ว สำหรับใครที่กำลังหา ดูหนัง อุบัติการณ์ล้างโลก เต็มเรื่อง อยากชวนให้เตรียมใจไว้เลยว่าเรื่องนี้ไม่ได้เปิดด้วยยานรบยิงถล่มเมืองแบบตูมตาม แต่เปิดด้วยความเงียบ ความหวาดระแวง และความกลัวที่มองไม่เห็นตัว โลกในเรื่องนี้พังลงทีละขั้นจากการมาเยือนของบางสิ่งที่อยู่บนฟ้า ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาหน้าตาเป็นอย่างไร ไม่มีใครรู้ว่าอยู่ที่ไหน รู้แค่ว่าหลังจากแสงประหลาดปรากฏขึ้น ชีวิตปกติก็ค่อย ๆ ถูกพรากไปทีละอย่าง ตั้งแต่ระบบไฟฟ้า การสื่อสาร การเดินทาง ไปจนถึงความรู้สึกปลอดภัยในชีวิตประจำวัน ผู้คนเริ่มหนีออกจากเมือง ครอบครัวต้องพลัดพราก ถนนกลายเป็นเส้นทางร้าง ๆ ที่เต็มไปด้วยรถที่จอดทิ้งไว้กับข้าวของที่ไม่มีใครกลับมาเอา แคสซี่เองก็เป็นแค่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ได้เป็นทหาร ไม่ได้มีพลังพิเศษอะไรเลย เธอเคยมีโรงเรียน มีเพื่อน มีพ่อแม่ มีน้องชายตัวเล็กที่ชอบอ้อนให้เล่านิทานก่อนนอน แต่พอหายนะไล่มาทีละระลอก สิ่งเหล่านั้นก็ค่อย ๆ หลุดมือไปทีละอย่าง จนสุดท้ายสิ่งที่เหลืออยู่ในกระเป๋าเป้ของเธอมีแค่ปืนหนึ่งกระบอก ตุ๊กตาหมีของน้อง กับความตั้งใจอย่างเดียวว่าจะต้องไปหาน้องชายให้เจอให้ได้ ไม่ว่าจะต้องเดินผ่านป่าที่เงียบจนน่ากลัว หรือถนนที่ไม่มีใครรับประกันได้เลยว่าจะปลอดภัยหรือเปล่า สิ่งที่ผลักให้แคสซี่ต้องลุกขึ้นเดินต่อทั้งที่ขาสั่นไปหมดก็คือน้องชายของเธอ แซมมี่ เด็กน้อยที่เธอสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มีวันทิ้งกันเด็ดขาด ตอนที่เกิดความวุ่นวายจนต้องแยกจากกันที่จุดอพยพ เธอทำได้แค่ฝากความหวังไว้ว่าน้องจะยังปลอดภัยอยู่ในความดูแลของคนอื่น แต่เวลาผ่านไป ความเงียบยิ่งทำให้ความคิดฟุ้งซ่าน เธอเริ่มตั้งคำถามว่าถ้าไม่รีบไปตอนนี้ จะยังเหลือโอกาสอีกไหม การเดินทางคนเดียวของเด็กสาวในโลกแบบนี้มันทั้งหนาว ทั้งหิว ทั้งเหนื่อย และที่หนักที่สุดคือความกลัวว่าจะไว้ใจใครไม่ได้เลย เพราะมีข่าวลือหนาหูว่าศัตรูไม่ได้อยู่แค่บนฟ้าอีกต่อไป แต่อาจแฝงตัวอยู่ในร่างของมนุษย์ด้วยกันเองก็ได้ ทุกคนที่เดินเข้ามาหาอาจเป็นมิตร หรืออาจเป็นอย่างอื่นที่เราไม่มีทางรู้เลย จนวันที่เธอได้รับบาดเจ็บและเกือบเอาชีวิตไม่รอดกลางป่า ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาช่วยเธอไว้ เขาชื่อ อีแวน วอล์คเกอร์ ชายหนุ่มท่าทางเงียบ ๆ ดูแข็งแรง พูดน้อย แต่สายตาอ่อนโยนอย่างประหลาด เขาพาเธอไปพักในบ้านไร่หลังเล็กที่ซ่อนตัวอยู่ในป่า ทำแผลให้ หาอาหารให้ และค่อย ๆ สอนให้เธอรู้จักการเอาตัวรอดในแบบที่คนเมืองอย่างเธอไม่เคยต้องเรียนรู้มาก่อน ตอนแรกแคสซี่ก็ยังระแวงเขามาก เพราะโลกสอนเธอแล้วว่าอย่าไว้ใจใครง่าย ๆ แต่ยิ่งอยู่ด้วยกัน เธอก็ยิ่งเห็นว่าเขาก็มีแผลในใจเหมือนกัน มีความโดดเดี่ยว มีความลับบางอย่างที่พูดไม่ออก และมีความพยายามจะปกป้องเธออย่างจริงใจ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เลยค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความไม่แน่ใจ เป็นทั้งเพื่อนร่วมทางที่ต้องพึ่งกัน เป็นทั้งที่พักใจในวันที่ทุกอย่างพัง และเป็นทั้งบททดสอบว่าในโลกที่ความไว้ใจหายากที่สุด เราจะกล้าเปิดใจให้ใครอีกครั้งได้ไหม หนังของ โคลอี้ เกรซ มอเรตซ์ ถ่ายทอดช่วงเวลานี้ออกมาได้น่าจดจำมาก เพราะเธอเล่นเป็นเด็กสาวที่เข้มแข็งแต่ก็ยังเปราะบางในเวลาเดียวกัน กลัวก็กลัวจริง แต่เพื่อนน้องชายแล้วถอยไม่ได้เลยจริง ๆ อีกด้านหนึ่งของเรื่อง เราจะได้เห็นชีวิตของเด็ก ๆ อีกกลุ่มที่ถูกพาไปยังฐานของทหารที่อ้างว่ายังเหลืออยู่เพื่อปกป้องมนุษยชาติ ที่นั่นมี เบน แพริช เพื่อนร่วมโรงเรียนเก่าของแคสซี่ เด็กหนุ่มนักกีฬาที่เคยใช้ชีวิตวัยรุ่นแบบปกติสุด ๆ แต่ตอนนี้ต้องจับปืน ตัดผมสั้น ฝึกวิ่ง ฝึกยิง ฝึกเชื่อฟังคำสั่งแบบทหารเต็มตัว เขามาพร้อมกับน้องเล็กอย่างแซมมี่ที่ยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจว่าทำไมต้องมาอยู่ในที่แบบนี้ ทำไมต้องเรียกพี่ทหารว่าครูฝึก ทำไมต้องเรียนรู้ที่จะเล็งปืนไปที่อะไรบางอย่างที่มองไม่เห็น บรรยากาศในค่ายดูเหมือนจะมีความหวัง เพราะมีอาหาร มีเตียง มีเครื่องแบบ มีคำพูดปลุกใจว่าพวกเธอคือความหวังสุดท้ายของมนุษย์ แต่ลึก ๆ แล้วมันก็มีความอึดอัดซ่อนอยู่ เพราะเด็ก ๆ ถูกสอนให้ระแวงกันเอง ถูกสอนว่าศัตรูอาจอยู่ในร่างของเพื่อนข้าง ๆ ก็ได้ ถูกสอนให้เลือกระหว่างคำสั่งกับหัวใจของตัวเอง เบนเองก็เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ทั้งวิธีฝึกที่โหดขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งภารกิจที่ให้เด็กออกไปเผชิญอันตรายจริง ๆ ทั้งคำพูดของผู้ใหญ่ที่ฟังดูมีเหตุผลแต่กลับทำให้รู้สึกหนาว ๆ ในใจ เขาจึงต้องคอยดูแลน้องเล็กในทีมเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง คอยปลอบ คอยกอด คอยบอกว่าไม่เป็นไร ทั้งที่ตัวเองก็กลัวไม่แพ้กัน เส้นเรื่องสองฝั่งนี้ค่อย ๆ เดินเข้าหากันอย่างช้า ๆ ฝั่งหนึ่งคือการเดินทางผ่านป่าร้างของแคสซี่กับอีแวนที่ต้องหลบ ต้องซ่อน ต้องตัดสินใจในเสี้ยววินาทีว่าจะวิ่งหรือจะสู้ ว่าจะไว้ใจหรือจะหนี อีกฝั่งคือชีวิตในค่ายที่ดูปลอดภัยแต่กลับเต็มไปด้วยคำถามว่าใครคือมิตร ใครคือศัตรูกันแน่ ฉากแอ็กชันเลยมีหลายรส ทั้งการเอาตัวรอดในป่า การไล่ล่ากลางถนนที่ว่างเปล่า การฝึกอาวุธ การวางแผนหลบหนี และการเผชิญหน้าที่ต้องใช้ทั้งไหวพริบและความกล้า งานภาพช่วยเล่าเยอะมาก ทั้งท้องฟ้าที่เงียบจนอึดอัด ป่าที่สวยแต่แฝงอันตราย ฐานทหารที่สว่างแต่เย็นชา เสียงประกอบก็ช่วยบีบหัวใจ ทั้งเสียงฝีเท้าบนใบไม้แห้ง เสียงหายใจในความมืด เสียงหัวใจเต้นตอนต้องซ่อนตัวไม่ให้ใครเห็น แต่ท่ามกลางความตึงเครียดทั้งหมด เรื่องก็ยังไม่ลืมความเป็นมนุษย์เล็ก ๆ อย่างการแบ่งขนมปังให้กัน การเล่าเรื่องตลกให้ลืมกลัว การจับมือกันแน่น ๆ ก่อนออกเดินทาง หรือคำสัญญาของพี่สาวว่าจะกลับไปหาน้องให้ได้ มันเลยเป็นหนังเอเลี่ยนบุกโลกที่ไม่ได้ถามแค่ว่าจะยิงสู้อย่างไร แต่ถามว่าจะรักษาความเป็นคนไว้อย่างไรเมื่อทุกอย่างพยายามทำให้เราหวาดกลัวกันเอง ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะกับคนที่ชอบหนังไซไฟหายนะที่มีหัวใจเป็นเรื่องของคนมาก ๆ ดูได้ทั้งดูคนเดียวตอนกลางคืนเงียบ ๆ หรือดูกับครอบครัวในวันหยุดที่อยากได้เรื่องที่ทั้งลุ้นทั้งอิ่มใจไปพร้อมกัน คนที่ชอบดราม่าความสัมพันธ์พี่น้อง ความรักที่ค่อย ๆ ก่อตัวท่ามกลางวิกฤต และมิตรภาพของเด็กวัยรุ่นที่ไม่ยอมทิ้งกันจะอินเป็นพิเศษ สายลุ้นก็มีที่ให้เกาะเบาะเหมือนกัน เพราะต้องเดาตลอดว่าไว้ใจใครได้บ้าง ใครพูดจริง ใครซ่อนอะไรไว้ ส่วนสายแอ็กชันผจญภัยก็จะสนุกกับการเดินทางฝ่าอันตราย การเอาตัวรอดแบบบ้าน ๆ ที่ไม่มีอุปกรณ์ไฮเทค มีแค่สติกับหัวใจล้วน ๆ ใครที่เคยประทับใจหนังวัยรุ่นสู้เพื่อเอาชีวิตรอดท่ามกลางโลกที่แตกสลาย หรือชอบบรรยากาศเหงา ๆ เศร้า ๆ แต่ยังมีแสงอบอุ่นของความหวังซ่อนอยู่ เรื่องนี้จะตอบโจทย์เลย ดูจบแล้วอาจไม่ได้รู้สึกแค่ตื่นเต้น แต่จะรู้สึกเหมือนได้กลับมากอดคนข้าง ๆ แน่นขึ้นอีกนิด เพราะสุดท้ายแล้วสิ่งที่ทำให้แคสซี่ยังเดินต่อไปได้ไม่ใช่ปืนในมือ แต่เป็นคำสัญญาเล็ก ๆ ว่าจะไม่ทิ้งคนที่รักไว้ข้างหลังเด็ดขาด และความเชื่อว่าคนธรรมดาคนหนึ่งก็ยังสร้างความแตกต่างได้ แม้โลกทั้งใบจะไม่ได้เป็นของเราอีกต่อไปแล้วก็ตาม