Elora Españo

Kang Mak from Pee Mak

คังมาก

เคยสงสัยไหมว่าถ้าคิดถึงใครมากพอ หัวใจจะพาเราฝ่าดงกระสุนกลับไปหาเขาได้จริงหรือเปล่า คังมาก พาเรากลับไปหาคำถามนั้นตั้งแต่นาทีแรกด้วยรอยยิ้มทั้งอบอุ่นทั้งหลอนในเวลาเดียวกัน เรื่องนี้เล่าถึง มักมัวร์ ทหารหนุ่มชาวอินโดนีเซียที่ไม่ได้รบเพราะอยากเป็นวีรบุรุษอะไรหรอก เขารบเพราะอยากมีชีวิตรอดกลับบ้านไปหาคนที่รออยู่ ซารี ภรรยาสาวที่กำลังท้องแก่ใกล้คลอด กับลูกน้อยที่ยังไม่เคยเห็นหน้าพ่อเลยสักครั้ง ความรู้สึกของมักมัวร์มันเรียบง่ายมาก คืออยากกลับ อยากกอด อยากเริ่มต้นชีวิตพ่อแม่ลูกพร้อมหน้ากันสักที แต่ยิ่งเขาอยากกลับมากเท่าไหร่ สนามรบตรงหน้าก็ยิ่งโหดและยิ่งไกลออกไปเท่านั้น เสียงปืน ควันไฟ เพื่อนที่ล้มลงข้างกัน มันทำให้ความคิดถึงกลายเป็นทั้งกำลังใจและทั้งความเจ็บปวดในคราวเดียว ดูไปแล้วเราจะเข้าใจเลยว่าทำไมคนคนหนึ่งถึงยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อคำว่าบ้าน สิ่งที่ยึดมักมัวร์ไว้ไม่ให้จมไปกับความกลัวในสนามรบก็คือเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายอย่างสุปรา ฟาจรุล จากา และโซละ แก๊งทหารที่ปากเก่ง ใจดี ขี้แกล้ง แต่รักกันยิ่งกว่าพี่น้อง พวกเขาหัวเราะกันกลางเสียงระเบิด แบ่งข้าวกันกลางความหิว และคอยเตือนกันว่าเอ็งต้องรอดกลับไปเจอเมียนะเว้ย มิตรภาพแบบนี้แหละที่ทำให้พาร์ทสงครามของเรื่องไม่ได้มีแค่ความตึงเครียด แต่มันมีความอบอุ่นแบบลูกผู้ชายที่ดูแล้วทั้งขำทั้งซึ้ง มักมัวร์เองก็เปลี่ยนไปเพราะเพื่อนกลุ่มนี้ จากคนที่แบกความคิดถึงไว้คนเดียวเงียบ ๆ เขากล้าเล่า กล้าฝัน กล้าหัวเราะออกมาดัง ๆ ว่าถ้ากลับไปจะเลี้ยงลูกยังไง จะหยอกล้อเมียยังไง ความหวังเล็ก ๆ พวกนี้กลายเป็นเชื้อเพลิงให้ทั้งกลุ่มเอาตัวรอดมาด้วยกัน จนวันที่สงครามสงบลงจริง ๆ วินาทีที่ได้หันหลังให้สมรภูมิแล้วเดินกลับหมู่บ้าน มันเลยเหมือนปาฏิหาริย์ที่ทุกคนรอคอยมานาน พอกลับถึงบ้าน ภาพที่มักมัวร์เห็นก็คือทุกอย่างที่เขาเคยภาวนา ซารีคลอดลูกแล้ว เด็กน้อยชื่อซิปลุกกำลังหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนแม่ รอยยิ้มของซารียังสวยเหมือนวันที่เขาต้องจำใจจากมา เพื่อน ๆ ก็เฮกันลั่นทั้งดีใจทั้งอิจฉาในความรักของคู่นี้ ช่วงนี้ของเรื่องหวานมาก หวานจนคนดูอย่างเราอดยิ้มตามไม่ได้ ทุกครั้งที่มักมัวร์มองเมียกับลูก สายตาเขามันบอกหมดเลยว่านี่แหละคือเหตุผลที่เขารอดมาได้ แต่แล้วความหวานนั้นก็เริ่มมีรสแปลก ๆ เจือเข้ามา ลมเย็นวูบในตอนกลางวัน เสียงที่ผิดจังหวะไปนิด เงาที่ไหวในหางตา และข่าวลือที่กระซิบกันหนาหูในหมู่บ้านว่าจริง ๆ แล้วซารีอาจจากไปแล้วตอนคลอดลูก คนที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้อาจไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นวิญญาณที่ยังไม่ยอมไปไหนเพราะรอผัวกลับมา ความน่ากลัวของเรื่องนี้เลยไม่ได้มาแบบผีตุ้งแช่โหด ๆ อย่างเดียว แต่มาแบบค่อย ๆ กัดกินใจ เราจะเริ่มลังเลไปพร้อมกับตัวละครว่าจะเชื่อตาตัวเองหรือเชื่อคำคนดี แล้วถ้าความจริงมันโหดร้าย เราจะกล้าพอจะเผชิญหน้ามันไหม เสน่ห์จริง ๆ ของเรื่องนี้เลยอยู่ที่การเหวี่ยงอารมณ์คนดูไปมาระหว่างรัก หลอน และฮาแบบไม่ให้พักหายใจ จังหวะหวานก็หวานจนไม่อยากเชื่อข่าวลือเลย จังหวะหลอนก็เย็นสันหลังแบบต้องหันไปมองข้าง ๆ ว่านั่นเงาใคร ส่วนจังหวะฮาก็มาจากนิสัยของแก๊งเพื่อนล้วน ๆ ทั้งรักเพื่อน ทั้งกลัวผี ทั้งปากแข็งเถียงกันไปกลัวกันไป คนหนึ่งกล้าอีกคนถอย คนหนึ่งจะพิสูจน์อีกคนจะวิ่งก่อน ดูแล้วเหมือนนั่งดูเพื่อนตัวเองกลัวผีอยู่ข้างจอเลย ขณะเดียวกันเรื่องก็ค่อย ๆ ชวนเราคิดถึงเส้นบาง ๆ ระหว่างความรักกับความยึดติด ระหว่างความกล้าในสนามรบที่สู้กับข้าศึกได้เป็นร้อย กับการสู้กับความกลัวในใจตัวเองที่ยากกว่าหลายเท่า มักมัวร์ที่เคยคิดว่าแค่กลับบ้านสงครามก็จบแล้ว กลับต้องเจอสงครามครั้งใหม่ในใจที่ไม่มีปืนไม่มีธง มีแค่ความเชื่อ ความกลัว และคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับเมียก่อนจากลา ส่วนเพื่อน ๆ ก็เหมือนตัวแทนคนดูที่ค่อย ๆ สัมผัสความผิดปกติทีละนิด แล้วต้องเลือกระหว่างจะพูดความจริงให้เพื่อนเจ็บ หรือจะเงียบเพื่อให้เพื่อนมีความสุขต่อไป ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะมากกับคนที่ชอบดูหนังผีที่มีหัวใจ ไม่ได้มาแค่หลอกให้กรี๊ด แต่มาเล่าความรักของคนกำลังจะเป็นพ่อแม่ได้อบอุ่นจนน้ำตาซึม เหมาะกับคนที่ชอบหนังตลกเป็นก้อนกับเพื่อน ดูกับครอบครัวหรือดูกับแก๊งตอนพักผ่อนคือเพลินสุด เพราะมีทั้งมุกโบ๊ะบ๊ะ มีทั้งโมเมนต์พี่น้องให้ยิ้มตาม และเหมาะกับสายลุ้นที่ชอบอารมณ์รถไฟเหาะ เดี๋ยวยิ้ม เดี๋ยวกุมมือ เดี๋ยวหลับตาปี๋ในฉากเดียว ใครที่กำลังหาเรื่องดูยาว ๆ คืนเหงา ๆ อยากได้ทั้งอิ่มใจทั้งขนลุก ลองเปิดใจให้ ดูหนัง คังมาก เต็มเรื่อง สักคืน แล้วจะรู้เลยว่าทำไมหลายคนดูจบแล้วถึงยังนึกถึงรอยยิ้มของซารีกับคำว่ากลับบ้านไม่หายไปอีกนาน