張涵予

Doraemon the Movie: New Nobita and the Castle of the Undersea Devil

โดราเอมอน เดอะมูฟวี่ ใหม่ ตะลุยปราสาทใต้สมุทร ของโนบิตะ

เคยสงสัยไหมว่าถ้าใต้ทะเลที่เราว่ายเล่นกันทุกปิดเทอมดันมีประตูบานหนึ่งซ่อนอยู่ แล้วหลังประตูนั้นคือปราสาททั้งหลังที่รอให้เราไปเคาะเรียก ความรู้สึกตื่นเต้นปนกลัวแบบเด็ก ๆ อย่างนั้นแหละคือจุดเริ่มต้นของ ดูหนัง โดราเอมอน เดอะมูฟวี่ ใหม่ ตะลุยปราสาทใต้สมุทร ของโนบิตะ เต็มเรื่อง ครั้งนี้ โนบิตะเด็กชายขี้กลัวแต่ช่างฝันคนเดิมของเรากำลังเบื่อกับวันธรรมดาที่ซ้ำ ๆ ทั้งการบ้าน ทั้งเสียงบ่นที่บ้าน ทั้งความรู้สึกว่าตัวเองไม่เก่งสักอย่างเลย แล้วอยู่ดี ๆ ทะเลสีฟ้าตรงหน้าก็เปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่ที่เที่ยวหน้าร้อนอีกต่อไป แต่กลายเป็นเหมือนคำชวนเบา ๆ ว่า เฮ้ ลองดำลงมาดูหน่อยสิ เผื่อข้างล่างจะมีอะไรที่ทำให้หน้าร้อนปีนี้ไม่เหมือนเดิม ความอยากรู้เล็ก ๆ ของโนบิตะนี่เองที่จุดไฟให้เพื่อนทั้งกลุ่มยอมทิ้งความขี้เกียจแล้วกระโดดตามกันลงไปแบบไม่ต้องคิดเยอะ เหมือนตอนที่เรายังเด็กแล้วเพื่อนสนิทพูดว่าไปด้วยกันนะ แค่นั้นก็พอแล้วจริง ๆ สิ่งที่โนบิตะต้องการจริง ๆ ไม่ใช่สมบัติหรือชื่อเสียงอะไรใหญ่โตเลย เขาอแค่อยากพิสูจน์กับตัวเองสักครั้งว่าตัวเองก็ทำอะไรได้เหมือนกัน อยากเป็นคนที่เพื่อนพึ่งพาได้บ้าง อยากเห็นแววตาภูมิใจของโดราเอมอนที่อยู่ข้างกันมาตลอด แต่ความกลัวกับความซุ่มซ่ามของเขานี่สิที่เป็นกำแพงด่านแรก ว่ายน้ำก็ไม่แข็ง ใจก็เต้นแรงทุกครั้งที่ต้องเจอทางมืด ๆ ดีที่มีโดราเอมอนคอยหยิบของวิเศษออกมาช่วยแบบทันท่วงที ทั้งอุปกรณ์ที่ทำให้หายใจใต้น้ำได้ ทั้งเรือดำน้ำจิ๋ว ทั้งไฟฉายที่ส่องเห็นไกลกว่าที่คิด แต่ของวิเศษพวกนั้นช่วยได้แค่พาไปถึงหน้าปราสาทเท่านั้นแหละ พอต้องก้าวเข้าไปในโถงหินเย็น ๆ ที่เต็มไปด้วยประตูบานเก่า ภาพวาดแปลก ๆ และเสียงน้ำที่ก้องเบา ๆ อยู่ตลอดเวลา สิ่งที่ต้องใช้จริง ๆ คือใจที่กล้าพอจะจับมือเพื่อนไว้แน่น ๆ แล้วเดินไปด้วยกัน ชิซูกะที่มักจะอ่อนโยนก็กลายเป็นคนที่คอยสังเกตความรู้สึกของทุกคนได้ไวที่สุด เธอจะรู้ว่าเมื่อไหร่ที่โนบิตะเริ่มฝ่อ แล้วก็จะพูดอะไรนุ่ม ๆ ให้เขากล้าหายใจต่อ ส่วนไจแอนท์กับซูเนโอะที่ปกติเถียงกันแทบทุกห้านาที พออยู่ใต้ทะเลลึกที่ไม่มีใครเก่งกว่าใคร ทั้งคู่ก็ต้องหัดฟังกันมากขึ้นอีกนิด ไจแอนท์ที่ดูแข็งกร้าวก็เผยด้านที่เป็นพี่ใหญ่คอยกันให้เพื่อนอยู่ข้างหลัง ส่วนซูเนโอะที่ชอบคุยโวก็ดันเป็นคนที่ตาไวเห็นรายละเอียดเล็ก ๆ ที่คนอื่นมองข้าม ความสัมพันธ์ที่ทั้งกัดทั้งรักแบบนี้แหละที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเด็กขี้กลัวอย่างโนบิตะให้กล้าขึ้นทีละนิดโดยไม่รู้ตัว เพราะเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าการกล้าไม่ได้แปลว่าต้องไม่กลัว แต่แปลว่ากลัวแล้วยังมีเพื่อนอยู่ข้าง ๆ ให้ก้าวต่อ พอพวกเขาเริ่มสำรวจปราสาทลึกลับใต้สมุทรจริง ๆ บรรยากาศมันทั้งสวยทั้งเหงาในเวลาเดียวกัน ลองนึกภาพปะการังสีหวานที่ไหวตามกระแสน้ำ ฝูงปลาตัวเล็กที่ว่ายลอดช่องหน้าต่างหินเหมือนแสงวิ่งได้ แล้วตัดกับทางเดินหินที่เย็นและเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง ทุกห้องในปราสาทเหมือนเก็บคำถามไว้ห้องละข้อ ใครสร้างที่นี่ ทำไมถึงมาอยู่ใต้ทะเล แล้วสมบัติที่เขาว่ากันคือทองหรือคืออย่างอื่นกันแน่ ยิ่งเดินลึกเข้าไป ความสนุกแบบเด็ก ๆ ตอนแรกก็ค่อย ๆ ผสมกับความรู้สึกผูกพันที่โตขึ้น โนบิตะเริ่มไม่ใช่แค่คนที่วิ่งตามเพื่อนอีกต่อไป แต่เป็นคนที่กล้าตัดสินใจเองบ้าง กล้าบอกว่าเดี๋ยวผมดูก่อนให้เอง กล้ายอมรับว่าผมกลัวนะแต่ผมอยากลอง หนังของ โดราเอมอน ภาคนี้เลยไม่ได้เล่าแค่การผจญภัยหาของ แต่เล่าถึงช่วงเวลาที่เด็กคนหนึ่งกำลังเรียนรู้ว่าจะไว้ใจตัวเองและไว้ใจเพื่อนอย่างไรในที่ที่ไม่คุ้นเคย โดราเอมอนเองก็ไม่ใช่แค่กระเป๋าวิเศษที่หยิบของออกมาได้ไม่รู้จบ แต่เป็นเหมือนพี่ชายที่มองโนบิตะด้วยสายตาแบบว่าไม่เป็นไร ล้มก็ลุกใหม่ได้นะ ความอบอุ่นแบบนี้ทำให้ฉากตลก ๆ อย่างตอนที่โนบิตะใส่ชุดดำน้ำกลับด้าน หรือตอนที่ไจแอนท์ร้องเพลงเสียงดังจนปลาตกใจหนีกันทั้งฝูง มันเลยไม่ได้เป็นแค่มุกขำ ๆ แต่เป็นช่วงพักหายใจที่ทำให้เรารู้สึกว่า เออ แก๊งนี้เขารักกันจริง ๆ นะ อีกเสน่ห์หนึ่งที่ทำให้เรื่องนี้ดูเพลินมากคือวิธีที่มันชวนให้เรามองทะเลด้วยสายตาใหม่ จากที่เคยเห็นเป็นแค่พื้นน้ำสีฟ้า ๆ ก็กลายเป็นโลกกว้าง ๆ ที่มีเรื่องเล่าซ่อนอยู่เต็มไปหมด เด็ก ๆ ที่ดูอาจจะเริ่มสงสัยว่าปะการังจริง ๆ เป็นอย่างไร ปลาตัวที่เห็นในเรื่องมีจริงไหม ส่วนผู้ใหญ่อย่างเราที่ดูไปพร้อมกันก็อาจจะเผลอยิ้มเพราะนึกถึงตัวเองตอนเด็กที่เคยเชื่อว่าหลังตู้เสื้อผ้าอาจมีอีกโลกหนึ่งซ่อนอยู่ ความพิศวงของปราสาทใต้สมุทรไม่ได้มาในแบบน่ากลัวจนต้องปิดตา แต่มาพร้อมความตื่นตาตื่นใจที่ทำให้อยากรู้ต่อว่าห้องต่อไปจะมีอะไร โดยไม่ต้องรู้คำตอบทั้งหมดก่อนก็สนุกได้แล้ว จังหวะของเรื่องก็กำลังดี มีช่วงให้ว้าวกับภาพโลกใต้น้ำกว้าง ๆ สลับกับช่วงเบา ๆ ที่เพื่อนนั่งล้อมวงคุยกัน หัวเราะกัน แหย่กันเหมือนที่เราทำกับเพื่อนสนิท ดูแล้วไม่เหนื่อย ไม่ต้องคิดซับซ้อน แค่ปล่อยใจลอยไปกับกระแสน้ำแล้วให้ตัวละครพาเราไปก็พอ ความร่วมแรงร่วมใจที่เรื่องค่อย ๆ สอดเข้ามาเลยไม่รู้สึกเหมือนบทเรียนน่าเบื่อ แต่รู้สึกเหมือนความจริงที่เราเคยเจอเองว่า ทริปที่สนุกที่สุดไม่ใช่ทริปที่เจอวิวสวยที่สุด แต่คือทริปที่มีเพื่อนดี ๆ อยู่ด้วยกันจนกลายเป็นความทรงจำ ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะมากกับบ้านที่กำลังหาอะไรดูด้วยกันตอนเย็นวันหยุดแบบไม่ต้องกลัวว่าเด็กจะเบื่อหรือผู้ใหญ่จะหลับก่อน เพราะมันมีทั้งภาพสวยให้เด็กตื่นตา มีมุกน่ารักให้หัวเราะพร้อมกัน และมีความหมายอบอุ่นให้ผู้ใหญ่แอบซึมไปเงียบ ๆ คนที่โตมากับโดราเอมอนแล้วห่างหายไปนานก็จะรู้สึกเหมือนได้กลับไปเจอเพื่อนเก่าที่ไม่เปลี่ยนไปเลย ยังขี้แย ยังตลก ยังใจดีเหมือนเดิม ส่วนใครที่กำลังเหนื่อย ๆ อยากพักใจจากงานหรือเรื่องวุ่นวายสักคืน อยากเจอเรื่องที่ดูแล้วอิ่มใจ ไม่หนัก ไม่ต้องลุ้นจนปวดหัว แต่ยังมีแรงขับให้อยากเอาใจช่วยตัวละครไปจนจบ เรื่องนี้ก็ตอบโจทย์เลย หรือถ้าเป็นสายผจญภัยที่ชอบเห็นแผนที่ขุมทรัพย์ ทางลับ และสถานที่แฟนตาซีที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน ก็จะเพลินกับดีไซน์ปราสาทและโลกใต้ทะเลที่มีรายละเอียดให้ส่องเยอะมาก ดูจบแล้วอาจจะไม่ได้อยากออกไปล่าสมบัติจริง ๆ หรอก แต่อาจจะอยากโทรหาเพื่อนเก่าสักคนแล้วถามว่าเป็นไงบ้าง ไม่ได้คุยกันนานแล้ว คิดถึงจัง แค่นั้นก็คุ้มแล้วสำหรับหน้าร้อนปีนี้ที่ได้ดำดิ่งไปพร้อมกับโนบิตะและผองเพื่อนโดยไม่ต้องเปียกเลยสักนิด