ออนแอร์

Rage (Furia) Season 2

ดูตัวอย่าง

ตัวอย่าง

ตัวอย่าง Rage (Furia) Season 2

×

เรื่องย่อ Rage (Furia) Season 2

ผู้หญิงห้าคนที่แต่ละคนแบกความอัดอั้นที่พูดไม่ออกไว้เต็มอก กลับมาเจอกันอีกครั้งใน ดาลโทสะ Season 2 ซีซันต่อที่ชวนให้เรากลับไปนั่งข้าง ๆ พวกเธอเหมือนเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน ถ้าใครกำลังมองหา ซีรีส์ ดาลโทสะ พากย์ไทย ที่ดูได้เพลิน ๆ ตอนพักผ่อน เรื่องนี้คือคำชวนอบอุ่น ๆ ให้นั่งลงแล้วฟังพวกเธอระบายความในใจไปด้วยกัน และสำหรับคนที่กำลังหา ดาลโทสะ ซีซัน 2 ดูออนไลน์ เพื่อตามต่อจากสิ่งที่ค้างคาในใจจากซีซันแรก บอกเลยว่าซีซันนี้ยังคงต่อจากชีวิตของพวกเธอทั้งห้าที่เคยเดินทางมาถึงจุดเดือดมาแล้ว โดยไม่ต้องรื้อฟื้นแผลเก่าให้เจ็บซ้ำ แค่จำได้ว่าพวกเธอเคยผ่านวันที่ต้องกลั้นน้ำตาแล้วยิ้มต่อมาแล้วก็พอ แล้วซีซันนี้ก็จะพาเราไปต่ออย่างนุ่มนวล เหมือนทักทายเพื่อนที่โตขึ้น เจ็บขึ้น แต่ก็เข้าใจตัวเองมากขึ้นด้วย สิ่งที่ทำให้เราอยากอยู่ข้างพวกเธอต่อไปก็คือ ซีซันนี้ไม่ได้เร่งให้พวกเธอหายโกรธหรือกลายเป็นคนใหม่ในชั่วข้ามคืน แต่ค่อย ๆ พาเราไปเห็นว่าชีวิตประจำวันเล็ก ๆ น้อย ๆ นี่แหละที่ค่อย ๆ เติมเชื้อไฟทีละนิด ทั้งเรื่องงานที่ทุ่มเทเท่าไหร่ก็เหมือนไม่มีใครเห็น เรื่องครอบครัวที่รักมากแต่บางทีก็เหนื่อยจนพูดกันไม่รู้เรื่อง เรื่องความสัมพันธ์ที่พยายามประคองให้ดีที่สุดแล้วแต่ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองไม่สำคัญพอ หรือแม้แต่สายตาของคนรอบข้างที่คาดหวังให้พวกเธอเป็นผู้หญิงเรียบร้อย ใจเย็น ยิ้มง่าย ให้อภัยเก่งอยู่เสมอ ความกดดันพวกนี้ไม่ได้มาแบบโครมคราม แต่มาแบบซึม ๆ เหมือนน้ำหยดลงหินทุกวัน จนวันหนึ่งหินก็ร้าว และวินาทีที่ร้าวนั้นเองที่ทำให้เราทั้งสงสารทั้งเข้าใจพวกเธออย่างบอกไม่ถูก เราจะได้เห็นว่าพวกเธอไม่ได้โกรธเพราะอยากร้าย แต่โกรธเพราะยังแคร์ เพราะยังอยากมีคุณค่า เพราะยังอยากให้ใครสักคนหันมาฟังกันจริง ๆ สักครั้ง ความสัมพันธ์ของทั้งห้าคนเลยค่อย ๆ ก่อตัวจากจุดนี้ จากคนแปลกหน้าที่ต่างคนต่างมีเรื่องของตัวเอง กลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่กล้าพูดคำว่าเหนื่อยออกมาดัง ๆ กล้าหัวเราะประชดชีวิตไปด้วยกัน แล้วก็กล้านั่งเงียบ ๆ ข้างกันในวันที่ไม่มีแรงจะพูดอะไรเลย ความเป็นเพื่อนแบบนี้ไม่ได้หวานเลี่ยน แต่จริงใจมาก ๆ เหมือนเพื่อนที่ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาให้ แต่ช่วยทำให้เรารู้ว่าเราไม่ได้บ้าอยู่คนเดียว โทนการเล่าของซีซันนี้ก็เลยมีเสน่ห์ตรงที่มันแกว่งไปมาระหว่างเสียงหัวเราะกับความจุกในอกได้อย่างเป็นธรรมชาติมาก ๆ บางช่วงเรากำลังขำกับบทสนทนาแสบ ๆ คัน ๆ ที่พวกเธอโต้ตอบกัน เหมือนเม้าท์กับเพื่อนสนิทแล้วเผลอแรงไปหน่อย แต่พอมองลึกเข้าไปในแววตาของแต่ละคน เรากลับเห็นความล้าที่ซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มนั้น แล้วอยู่ดี ๆ บรรยากาศก็เงียบลง เปิดที่ว่างให้ตัวละครได้อยู่กับตัวเอง ได้ทบทวนว่าที่ผ่านมาต้องกลืนอะไรลงคอไปบ้าง ต้องยิ้มทั้งที่ในใจกำลังเดือดไปกี่ครั้งแล้ว จังหวะแบบนี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกหนักจนดูไม่ไหว แต่ทำให้รู้สึกอิ่มเหมือนได้กินข้าวกับเพื่อนแล้วคุยกันถึงเรื่องจริงของชีวิต ไม่ได้มีมุกตลกที่ยัดมาเพื่อให้ขำอย่างเดียว แต่อารมณ์ขันมันผุดขึ้นมาจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดจนบางทีก็ต้องหัวเราะออกมาเพราะไม่รู้จะร้องไห้หรือจะขำดี ความเป็นหนังชีวิตเลยไม่ได้มาในรูปแบบดราม่าฟูมฟาย แต่มาในรูปแบบของความเข้าใจเพื่อนมนุษย์ ว่าเออ ชีวิตมันก็แบบนี้แหละ มีวันที่ตลกร้ายจนต้องส่ายหน้า มีวันที่เหนื่อยจนอยากตะโกน แล้วก็มีวันที่แค่อยากมีใครสักคนมากอดไหล่เบา ๆ แล้วบอกว่าเข้าใจนะ อีกอย่างที่ทำให้ซีซันนี้ดูแล้วผูกพันก็คือเคมีระหว่างตัวละครทั้งห้าที่ค่อย ๆ ลึกขึ้นโดยไม่ต้องพยายาม แต่ละคนมีพื้นหลัง มีบาดแผล มีวิธีจัดการกับความโกรธต่างกันไป บางคนเลือกเงียบ บางคนเลือกประชด บางคนเลือกหัวเราะกลบเกลื่อน บางคนเลือกเดินหนี แล้วพอต้องมาเจอกัน มาฟังกัน มาขัดกันบ้าง งอนกันบ้าง ดีกันบ้าง เราก็จะเห็นว่าพวกเธอกำลังเรียนรู้ที่จะอยู่กับอารมณ์ของตัวเองโดยไม่ต้องอายมันอีกต่อไป ไม่ต้องรีบแปลงความโกรธให้กลายเป็นเรื่องน่ารัก ไม่ต้องรีบให้อภัยเพื่อให้ดูเป็นคนดี แต่กล้ายอมรับว่าฉันโกรธ ฉันเสียใจ ฉันเหนื่อย และนั่นไม่ได้ทำให้ฉันเป็นคนไม่ดีเลย การเดินทางแบบนี้ไม่ได้เล่าเป็นรายตอนให้ต้องจำว่าเกิดอะไรขึ้นตอนไหน แต่เล่าเป็นภาพรวมของชีวิตที่ไหลไปเรื่อย ๆ เหมือนเรานั่งดูเพื่อนค่อย ๆ โตทางอารมณ์ไปพร้อมกัน บางวันก็ถอยหลัง บางวันก็ก้าวไปข้างหน้า แต่ทุกก้าวมีความหมายหมด คนดูอย่างเราก็เลยไม่ได้แค่ลุ้นว่าพวกเธอจะระเบิดเมื่อไหร่ แต่ลุ้นว่าหลังจากระเบิดแล้ว พวกเธอจะกอดตัวเองยังไง จะหันมากอดกันยังไง และจะกลับไปใช้ชีวิตต่อด้วยหัวใจแบบไหน ถ้าถามว่าใครจะรักเรื่องนี้เป็นพิเศษ ก็คงเป็นคนที่เคยรู้สึกว่าต้องอดทนจนชิน เคยยิ้มรับทั้งที่ในใจกำลังร้องไห้ เคยเป็นคนใจเย็นให้คนอื่นจนลืมถามตัวเองว่าไหวไหม หรือใครที่ชอบซีรีส์ที่พูดถึงความสัมพันธ์ของผู้หญิงแบบไม่เสแสร้ง ไม่โรแมนติกเกินจริง ไม่ทำให้ความโกรธกลายเป็นเรื่องตลกเบา ๆ แต่ก็ไม่ทำให้มันกลายเป็นเรื่องน่ากลัวจนแตะไม่ได้ ดูกับครอบครัวก็ชวนคุยกันต่อได้ ดูคนเดียวตอนกลางคืนก็เหมือนมีเพื่อนมานั่งข้าง ๆ แล้วกระซิบว่าไม่เป็นไรนะ เหนื่อยก็พักได้ โกรธก็ไม่ผิดหรอก ดาลโทสะในซีซันนี้เลยไม่ใช่แค่เรื่องของโทสะที่พุ่งพล่าน แต่เป็นเรื่องของการฟังเสียงในใจตัวเองให้ดังกว่าเสียงคาดหวังของโลก แล้วค่อย ๆ เรียนรู้ว่าจะอยู่กับเสียงนั้นอย่างอ่อนโยนได้ยังไง เป็นซีซันที่ดูจบแล้วอาจไม่ได้รู้สึกฮึกเหิมแบบหนังปลุกใจ แต่จะรู้สึกอิ่มอุ่นในใจเหมือนเพิ่งวางแก้วชาอุ่น ๆ ลง แล้วพร้อมจะกลับไปใช้ชีวิตต่อด้วยความเข้าใจตัวเองมากขึ้นอีกนิด และพร้อมจะใจดีกับความไม่สมบูรณ์แบบของตัวเองมากขึ้นอีกหน่อยจริง ๆ

อ่านเพิ่มเติม ›

เรื่องย่อ Rage (Furia) Season 2

×

ผู้หญิงห้าคนที่แต่ละคนแบกความอัดอั้นที่พูดไม่ออกไว้เต็มอก กลับมาเจอกันอีกครั้งใน ดาลโทสะ Season 2 ซีซันต่อที่ชวนให้เรากลับไปนั่งข้าง ๆ พวกเธอเหมือนเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน ถ้าใครกำลังมองหา ซีรีส์ ดาลโทสะ พากย์ไทย ที่ดูได้เพลิน ๆ ตอนพักผ่อน เรื่องนี้คือคำชวนอบอุ่น ๆ ให้นั่งลงแล้วฟังพวกเธอระบายความในใจไปด้วยกัน และสำหรับคนที่กำลังหา ดาลโทสะ ซีซัน 2 ดูออนไลน์ เพื่อตามต่อจากสิ่งที่ค้างคาในใจจากซีซันแรก บอกเลยว่าซีซันนี้ยังคงต่อจากชีวิตของพวกเธอทั้งห้าที่เคยเดินทางมาถึงจุดเดือดมาแล้ว โดยไม่ต้องรื้อฟื้นแผลเก่าให้เจ็บซ้ำ แค่จำได้ว่าพวกเธอเคยผ่านวันที่ต้องกลั้นน้ำตาแล้วยิ้มต่อมาแล้วก็พอ แล้วซีซันนี้ก็จะพาเราไปต่ออย่างนุ่มนวล เหมือนทักทายเพื่อนที่โตขึ้น เจ็บขึ้น แต่ก็เข้าใจตัวเองมากขึ้นด้วย

สิ่งที่ทำให้เราอยากอยู่ข้างพวกเธอต่อไปก็คือ ซีซันนี้ไม่ได้เร่งให้พวกเธอหายโกรธหรือกลายเป็นคนใหม่ในชั่วข้ามคืน แต่ค่อย ๆ พาเราไปเห็นว่าชีวิตประจำวันเล็ก ๆ น้อย ๆ นี่แหละที่ค่อย ๆ เติมเชื้อไฟทีละนิด ทั้งเรื่องงานที่ทุ่มเทเท่าไหร่ก็เหมือนไม่มีใครเห็น เรื่องครอบครัวที่รักมากแต่บางทีก็เหนื่อยจนพูดกันไม่รู้เรื่อง เรื่องความสัมพันธ์ที่พยายามประคองให้ดีที่สุดแล้วแต่ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองไม่สำคัญพอ หรือแม้แต่สายตาของคนรอบข้างที่คาดหวังให้พวกเธอเป็นผู้หญิงเรียบร้อย ใจเย็น ยิ้มง่าย ให้อภัยเก่งอยู่เสมอ ความกดดันพวกนี้ไม่ได้มาแบบโครมคราม แต่มาแบบซึม ๆ เหมือนน้ำหยดลงหินทุกวัน จนวันหนึ่งหินก็ร้าว และวินาทีที่ร้าวนั้นเองที่ทำให้เราทั้งสงสารทั้งเข้าใจพวกเธออย่างบอกไม่ถูก เราจะได้เห็นว่าพวกเธอไม่ได้โกรธเพราะอยากร้าย แต่โกรธเพราะยังแคร์ เพราะยังอยากมีคุณค่า เพราะยังอยากให้ใครสักคนหันมาฟังกันจริง ๆ สักครั้ง ความสัมพันธ์ของทั้งห้าคนเลยค่อย ๆ ก่อตัวจากจุดนี้ จากคนแปลกหน้าที่ต่างคนต่างมีเรื่องของตัวเอง กลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่กล้าพูดคำว่าเหนื่อยออกมาดัง ๆ กล้าหัวเราะประชดชีวิตไปด้วยกัน แล้วก็กล้านั่งเงียบ ๆ ข้างกันในวันที่ไม่มีแรงจะพูดอะไรเลย ความเป็นเพื่อนแบบนี้ไม่ได้หวานเลี่ยน แต่จริงใจมาก ๆ เหมือนเพื่อนที่ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาให้ แต่ช่วยทำให้เรารู้ว่าเราไม่ได้บ้าอยู่คนเดียว

โทนการเล่าของซีซันนี้ก็เลยมีเสน่ห์ตรงที่มันแกว่งไปมาระหว่างเสียงหัวเราะกับความจุกในอกได้อย่างเป็นธรรมชาติมาก ๆ บางช่วงเรากำลังขำกับบทสนทนาแสบ ๆ คัน ๆ ที่พวกเธอโต้ตอบกัน เหมือนเม้าท์กับเพื่อนสนิทแล้วเผลอแรงไปหน่อย แต่พอมองลึกเข้าไปในแววตาของแต่ละคน เรากลับเห็นความล้าที่ซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มนั้น แล้วอยู่ดี ๆ บรรยากาศก็เงียบลง เปิดที่ว่างให้ตัวละครได้อยู่กับตัวเอง ได้ทบทวนว่าที่ผ่านมาต้องกลืนอะไรลงคอไปบ้าง ต้องยิ้มทั้งที่ในใจกำลังเดือดไปกี่ครั้งแล้ว จังหวะแบบนี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกหนักจนดูไม่ไหว แต่ทำให้รู้สึกอิ่มเหมือนได้กินข้าวกับเพื่อนแล้วคุยกันถึงเรื่องจริงของชีวิต ไม่ได้มีมุกตลกที่ยัดมาเพื่อให้ขำอย่างเดียว แต่อารมณ์ขันมันผุดขึ้นมาจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดจนบางทีก็ต้องหัวเราะออกมาเพราะไม่รู้จะร้องไห้หรือจะขำดี ความเป็นหนังชีวิตเลยไม่ได้มาในรูปแบบดราม่าฟูมฟาย แต่มาในรูปแบบของความเข้าใจเพื่อนมนุษย์ ว่าเออ ชีวิตมันก็แบบนี้แหละ มีวันที่ตลกร้ายจนต้องส่ายหน้า มีวันที่เหนื่อยจนอยากตะโกน แล้วก็มีวันที่แค่อยากมีใครสักคนมากอดไหล่เบา ๆ แล้วบอกว่าเข้าใจนะ

อีกอย่างที่ทำให้ซีซันนี้ดูแล้วผูกพันก็คือเคมีระหว่างตัวละครทั้งห้าที่ค่อย ๆ ลึกขึ้นโดยไม่ต้องพยายาม แต่ละคนมีพื้นหลัง มีบาดแผล มีวิธีจัดการกับความโกรธต่างกันไป บางคนเลือกเงียบ บางคนเลือกประชด บางคนเลือกหัวเราะกลบเกลื่อน บางคนเลือกเดินหนี แล้วพอต้องมาเจอกัน มาฟังกัน มาขัดกันบ้าง งอนกันบ้าง ดีกันบ้าง เราก็จะเห็นว่าพวกเธอกำลังเรียนรู้ที่จะอยู่กับอารมณ์ของตัวเองโดยไม่ต้องอายมันอีกต่อไป ไม่ต้องรีบแปลงความโกรธให้กลายเป็นเรื่องน่ารัก ไม่ต้องรีบให้อภัยเพื่อให้ดูเป็นคนดี แต่กล้ายอมรับว่าฉันโกรธ ฉันเสียใจ ฉันเหนื่อย และนั่นไม่ได้ทำให้ฉันเป็นคนไม่ดีเลย การเดินทางแบบนี้ไม่ได้เล่าเป็นรายตอนให้ต้องจำว่าเกิดอะไรขึ้นตอนไหน แต่เล่าเป็นภาพรวมของชีวิตที่ไหลไปเรื่อย ๆ เหมือนเรานั่งดูเพื่อนค่อย ๆ โตทางอารมณ์ไปพร้อมกัน บางวันก็ถอยหลัง บางวันก็ก้าวไปข้างหน้า แต่ทุกก้าวมีความหมายหมด คนดูอย่างเราก็เลยไม่ได้แค่ลุ้นว่าพวกเธอจะระเบิดเมื่อไหร่ แต่ลุ้นว่าหลังจากระเบิดแล้ว พวกเธอจะกอดตัวเองยังไง จะหันมากอดกันยังไง และจะกลับไปใช้ชีวิตต่อด้วยหัวใจแบบไหน

ถ้าถามว่าใครจะรักเรื่องนี้เป็นพิเศษ ก็คงเป็นคนที่เคยรู้สึกว่าต้องอดทนจนชิน เคยยิ้มรับทั้งที่ในใจกำลังร้องไห้ เคยเป็นคนใจเย็นให้คนอื่นจนลืมถามตัวเองว่าไหวไหม หรือใครที่ชอบซีรีส์ที่พูดถึงความสัมพันธ์ของผู้หญิงแบบไม่เสแสร้ง ไม่โรแมนติกเกินจริง ไม่ทำให้ความโกรธกลายเป็นเรื่องตลกเบา ๆ แต่ก็ไม่ทำให้มันกลายเป็นเรื่องน่ากลัวจนแตะไม่ได้ ดูกับครอบครัวก็ชวนคุยกันต่อได้ ดูคนเดียวตอนกลางคืนก็เหมือนมีเพื่อนมานั่งข้าง ๆ แล้วกระซิบว่าไม่เป็นไรนะ เหนื่อยก็พักได้ โกรธก็ไม่ผิดหรอก ดาลโทสะในซีซันนี้เลยไม่ใช่แค่เรื่องของโทสะที่พุ่งพล่าน แต่เป็นเรื่องของการฟังเสียงในใจตัวเองให้ดังกว่าเสียงคาดหวังของโลก แล้วค่อย ๆ เรียนรู้ว่าจะอยู่กับเสียงนั้นอย่างอ่อนโยนได้ยังไง เป็นซีซันที่ดูจบแล้วอาจไม่ได้รู้สึกฮึกเหิมแบบหนังปลุกใจ แต่จะรู้สึกอิ่มอุ่นในใจเหมือนเพิ่งวางแก้วชาอุ่น ๆ ลง แล้วพร้อมจะกลับไปใช้ชีวิตต่อด้วยความเข้าใจตัวเองมากขึ้นอีกนิด และพร้อมจะใจดีกับความไม่สมบูรณ์แบบของตัวเองมากขึ้นอีกหน่อยจริง ๆ