Ratter

เรื่องย่อ Ratter

เคยสงสัยไหมว่าถ้าเราย้ายมาอยู่เมืองใหญ่คนเดียวแล้วรู้สึกเหงาจนต้องคุยกับหน้าจอทั้งวันจะเป็นยังไง แอบดูมรณะ พาเราไปอยู่กับความรู้สึกนั้นของ เอ็มม่า ตั้งแต่ฉากแรกเลย แล้วความเหงานี่แหละที่ค่อย ๆ กลายเป็นช่องโหว่ให้ใครบางคนแอบเข้ามาโดยที่เธอไม่รู้ตัว สำหรับใครที่กำลังหา ดูหนัง แอบดูมรณะ เต็มเรื่อง แบบที่อยากได้ทั้งความระทึกและความรู้สึกอิ่ม ๆ เจ็บ ๆ ในใจพร้อมกัน เรื่องนี้คือคำตอบที่ตรงมาก เพราะมันไม่ได้มาแบบตุ้งแช่เสียงดัง แต่ค่อย ๆ เล่าเหมือนเพื่อนสนิทที่เพิ่งดูจบแล้วอยากรีบเล่าให้ฟังว่า เธอลองนึกภาพเด็กสาวคนหนึ่งที่เพิ่งเริ่มต้นชีวิตนักศึกษาปริญญาโทในนิวยอร์กดูสิ เธอมีความฝัน มีห้องเล็ก ๆ ที่พยายามจัดให้เป็นบ้าน มีแม่ที่โทรหาด้วยความเป็นห่วง มีเพื่อนใหม่ที่ชวนกันไปกินดื่มหัวเราะ และมีแฟนหนุ่มที่ความสัมพันธ์กำลังอยู่ในช่วงเปราะบางว่าจะไปต่อหรือพอแค่นี้ ทุกอย่างดูธรรมดามาก ธรรมดาจนเรารู้สึกผูกพันกับเธอเร็วเหลือเกิน และนั่นแหละคือเสน่ห์ของ หนังของ Ashley Benson เรื่องนี้ ที่ใช้ชีวิตประจำวันแสนอบอุ่นมาเป็นพื้นหลังให้ความกลัวค่อย ๆ ซึมเข้ามา เอ็มม่าต้องการแค่สิ่งเดียวคือการเริ่มต้นใหม่ให้ได้จริง ๆ ในเมืองที่ไม่เคยหลับใหล เธออยากเรียนให้จบ อยากทำงานให้ได้ อยากพิสูจน์กับตัวเองและครอบครัวว่าอยู่คนเดียวได้โดยไม่ต้องกลัวอะไร โทรศัพท์กับแล็ปท็อปเลยกลายเป็นเหมือนเพื่อนคู่ใจที่อยู่ด้วยกันตั้งแต่ลืมตาตื่นจนถึงตอนเข้านอน เธอวิดีโอคอลกับแม่ ใช้ชีวิตในห้องพักผ่านกล้องหน้า ถ่ายรูปเล่น คุยกับเพื่อน ดูหนังฟังเพลงก่อนนอน ทุกอย่างดูปลอดภัยเพราะมันอยู่ในห้องของเธอเอง แต่สิ่งที่เธอไม่รู้เลยก็คือความรู้สึกปลอดภัยนั้นกำลังถูกมองอยู่จากอีกฝั่งของหน้าจอ มีแฮกเกอร์คนหนึ่งที่เจาะเข้ามาดูเธอผ่านกล้องและข้อมูลส่วนตัวได้หมด ตอนแรกเขาก็แค่ดูเงียบ ๆ เหมือนคนที่แอบส่องชีวิตคนอื่นด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่พอความอยากรู้กลายเป็นความหลงใหลที่บิดเบี้ยว เส้นแบ่งระหว่างโลกออนไลน์กับโลกจริงก็เริ่มบางลงทุกที จากแค่การมอง กลายเป็นการแทรกแซงเล็ก ๆ ที่ทำให้เอ็มม่ารู้สึกเอ๊ะใจว่าเหมือนมีอะไรผิดปกติ ทั้งไฟล์หาย ข้อความแปลก ๆ อุปกรณ์รวนโดยไม่มีสาเหตุ หรือความรู้สึกว่ามีคนรู้เรื่องของเธอมากเกินไปโดยที่เธอไม่เคยเล่าให้ฟัง สิ่งที่ขวางทางเอ็มม่าไม่ใช่แค่คนร้ายที่มองไม่เห็นหน้า แต่คือความโดดเดี่ยวของชีวิตในเมืองใหญ่ที่ทำให้เธอไม่กล้าบอกใครเต็มปากว่าเธอกำลังกลัว เธอไม่อยากให้แม่ต้องเป็นห่วงจนต้องบินมาหา ไม่อยากดูเป็นคนคิดมากในสายตาเพื่อน ไม่อยากให้ความระแวงไปทำลายความสัมพันธ์กับคนรักที่กำลังพยายามประคับประคองกันอยู่ เธอก็เลยเลือกจะปลอบใจตัวเองว่ามันคงไม่มีอะไรหรอก อาจจะแค่คิดไปเอง อาจจะแค่ระบบรวน อาจจะแค่เหนื่อยจากการย้ายเมืองและการเรียนที่หนักขึ้นทุกวัน แต่ยิ่งเธอพยายามใช้ชีวิตให้เป็นปกติ ความสัมพันธ์รอบตัวก็ยิ่งเผยให้เห็นว่าเธอกำลังเปลี่ยนไปทีละนิด จากเด็กสาวร่าเริงที่ชอบแชร์ทุกอย่างให้โลกเห็น กลายเป็นคนที่เริ่มหวาดระแวงเสียงแจ้งเตือน เริ่มมองกล้องเว็บแคมด้วยสายตาหวาด ๆ เริ่มล็อกประตูซ้ำ ๆ ทั้งที่รู้ว่าภัยอาจไม่ได้มาจากประตูเลย ความน่ากลัวของเรื่องนี้เลยไม่ได้อยู่ที่ว่าใครจะพังประตูเข้ามา แต่อยู่ที่ความรู้สึกว่าไม่มีพื้นที่ไหนเป็นของเราอย่างแท้จริงอีกต่อไป แม้แต่ช่วงเวลาส่วนตัวที่สุดในห้องนอนของตัวเองก็อาจมีสายตาอีกคู่กำลังจ้องอยู่ บรรยากาศของเรื่องจะเย็น ๆ เงียบ ๆ เหมือนหนังชีวิตที่ถ่ายชีวิตประจำวันให้เราดูอย่างใกล้ชิด ทั้งแสงไฟจากหน้าจอในห้องมืด ๆ ตอนกลางคืน เสียงพิมพ์คีย์บอร์ด เสียงแชทเด้งขึ้นมาตอนดึก การจัดห้องเล็ก ๆ ให้ดูอบอุ่นขึ้นทีละชิ้น ความพยายามจะผูกมิตรกับเพื่อนบ้านที่ไม่คุ้นหน้า หรือโมเมนต์น่ารัก ๆ ที่เธอคุยกับแม่เหมือนเด็กที่โตแล้วแต่ก็ยังอยากได้ยินเสียงคนที่บ้าน ทุกอย่างดูอบอุ่นจนใจฟู แต่พอเรารู้ว่ามีใครอีกคนกำลังดูอยู่พร้อมกับเรา ความอบอุ่นพวกนั้นก็กลายเป็นความเปราะบางไปหมดเลย เราจะเริ่มเข้าใจหัวอกของคนที่ต้องอยู่คนเดียวแล้วต้องพึ่งเทคโนโลยีเป็นที่พึ่งทางใจ โทรศัพท์ที่ทำให้หายเหงาในเมืองใหญ่กลับกลายเป็นช่องที่เปิดให้คนแปลกหน้าก้าวล้ำเข้ามาในเขตส่วนตัว ความกลัว ความอับอาย ความสับสนว่าจะไว้ใจอะไรได้บ้าง มันค่อย ๆ กัดกินเธอโดยไม่ต้องมีฉากไล่ล่าโหด ๆ เลยด้วยซ้ำ และหนังก็พูดกับเราอย่างสุภาพแต่ตรงไปตรงมาว่า ยิ่งเราเชื่อมต่อกับโลกมากเท่าไร เราก็ยิ่งต้องดูแลขอบเขตของตัวเองมากขึ้นเท่านั้น โดยเล่าแบบมีรสนิยม ไม่โจ่งแจ้ง ไม่ใช้ความรุนแรงพร่ำเพรื่อ แต่ใช้ความเงียบและความรู้สึกถูกจ้องมองเป็นอาวุธหลักที่ทำให้เราขนลุกเอง ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะมากกับคนที่ชอบดราม่าความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ บีบหัวใจ ชอบหนังระทึกขวัญเชิงจิตวิทยาที่อิงกับชีวิตจริงมากกว่าผีสาง เหมาะกับคืนเหงา ๆ ที่อยากดูคนเดียวแล้วคิดต่อหลังดูจบ หรือจะชวนเพื่อนมาดูด้วยกันแล้วคุยกันต่อเรื่องความเป็นส่วนตัวในยุคดิจิทัลก็ดีมาก ส่วนใครที่อยู่หอคนเดียว เป็นนักศึกษาที่ห่างบ้าน หรือเคยย้ายมาทำงานในเมืองใหญ่แล้วรู้สึกว่าอินเทอร์เน็ตทั้งช่วยและทำร้ายเราในเวลาเดียวกัน จะยิ่งอินกับเอ็มม่าเป็นพิเศษ ดูกับครอบครัวที่ลูกเริ่มโตแล้วก็ได้เหมือนกันเพราะมันชวนให้ระวังการใช้กล้องและโทรศัพท์โดยไม่ต้องสอนแบบน่ากลัวจนเกินไป สายลุ้นก็ไม่ผิดหวังเพราะจังหวะการไต่ระดับจากแค่แอบดูห่าง ๆ มาสู่การคุกคามที่ใกล้ตัวขึ้นเรื่อย ๆ มันทำให้หายใจไม่ทั่วท้องโดยไม่ต้องเฉลยตอนจบเลยว่าเธอจะหลุดจากเงามืดนี้ได้ยังไง อยากให้ลองเปิดใจดูแบบไม่คาดหวังว่าจะเป็นหนังไล่เชือดทั่วไป แล้วจะพบว่านี่คือหนังชีวิตที่เคลือบด้วยความสยองแบบสุภาพ ที่ดูจบแล้วเราอาจจะเผลอหันไปมองกล้องแล็ปท็อปของตัวเอง แล้วถามเบา ๆ ในใจว่าเราดูแลพื้นที่ส่วนตัวของเราดีพอแล้วหรือยัง