Unreachable

เรื่องย่อ Unreachable

เคยสงสัยไหมว่าบ้านจะยังเป็นบ้านอยู่หรือเปล่าถ้าวันหนึ่งความรู้สึกในใจของเราเปลี่ยนไปโดยที่ไม่ได้บอกใคร ให้รักปรากฏตัว พาเราเข้าไปนั่งเงียบ ๆ ในบ้านไม้หลังเก่าในมุมสงบของโตเกียวตั้งแต่เช้าวันแรกที่แสงแดดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาตกบนโต๊ะอาหาร แล้วเราก็ได้เจอกับหญิงสาวสามคนที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมานานกว่าสิบสองปีโดยไม่ได้เป็นพี่น้องหรือญาติกันเลยสักนิด แต่กลับรู้จักจังหวะการตื่น การชงชา การเดินไปเปิดหน้าต่างของกันและกันดีกว่าคนในครอบครัวแท้ ๆ เสียอีก ถ้าใครกำลังมองหาเรื่องที่อยาก ดูหนัง ให้รักปรากฏตัว เต็มเรื่อง แบบค่อย ๆ ซึมซับไปทีละนิด เรื่องนี้เหมือนชวนเรามาเป็นแขกคนที่สี่ของบ้าน ให้นั่งฟังเสียงกาต้มน้ำ เสียงรองเท้าแตะบนพื้นไม้ และเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่คุ้นเคยกันจนไม่ต้องเกรงใจ แล้วเราจะเริ่มรู้สึกเองว่าบ้านหลังนี้ไม่ได้อบอุ่นเพราะตัวบ้านเก่า แต่เพราะมีคนที่เลือกจะกลับมาหากันทุกเย็นอยู่ตรงนี้ สิ่งที่ผูกพวกเธอไว้ด้วยกันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย แต่เป็นวันธรรมดานับพันวันที่ซ้อนทับกันจนกลายเป็นความไว้ใจ เธอคนหนึ่งอาจเป็นคนที่ตื่นเช้าที่สุด คอยต้มน้ำและเตรียมอาหารเช้าแบบง่าย ๆ อีกคนอาจเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดแต่จำได้ว่าใครชอบกินอะไร ไม่ชอบอะไร และอีกคนอาจเป็นคนที่ทำให้บ้านมีเสียงหัวเราะในวันที่เหนื่อย ๆ พวกเธอผลัดกันทำกับข้าว ล้างจาน ตากผ้า ดูแลกันตอนเป็นหวัด ตอนงานหนัก ตอนใจไม่ค่อยดี โดยไม่ต้องร้องขอ ไม่ต้องนับบุญคุณ และไม่ต้องอธิบายว่าทำไมถึงห่วงกันขนาดนี้ ความผูกพันแบบนี้มันค่อย ๆ ก่อตัวเหมือนไม้ที่เก่าลงอย่างช้า ๆ แต่แข็งแรงขึ้นทุกปี จนเราในฐานะคนดูเริ่มเข้าใจว่าสำหรับพวกเธอแล้ว ความต้องการที่แท้จริงไม่ใช่การออกไปเจอโลกกว้างหรือการประสบความสำเร็จอะไรใหญ่โต แต่คือการรักษาจังหวะชีวิตแบบนี้เอาไว้ให้นานที่สุด อยากตื่นมาแล้วเจอหน้ากันที่โต๊ะเดิม อยากกลับบ้านแล้วมีแสงไฟอุ่น ๆ รออยู่ และอยากให้บ้านหลังนี้ยังหายใจด้วยจังหวะเดิมไปเรื่อย ๆ ความปรารถนาที่เรียบง่ายแบบนี้แหละที่ทำให้เรายิ่งเอาใจช่วย เพราะเรารู้ดีว่ายิ่งเป็นสิ่งที่ดูธรรมดาเท่าไหร่ ก็ยิ่งเปราะบางและต้องทะนุถนอมมากเท่านั้น แล้ววันหนึ่งความเงียบสงบนั้นก็เริ่มสั่นไหวเบา ๆ เมื่อความรักแบบหนุ่มสาวค่อย ๆ ผลิบานขึ้นในใจของพวกเธอทีละนิด เป็นความรักที่สวยงามแต่พูดออกมาไม่ได้ เป็นความหวั่นไหวที่ต้องซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มบนโต๊ะอาหารเหมือนเดิม ทั้งที่ในใจกำลังมีคำถามเต็มไปหมดว่าจะบอกดีไหม ถ้าบอกแล้วอีกฝ่ายจะลำบากใจหรือเปล่า ถ้าเก็บไว้แล้วเราจะยังยิ้มแบบเดิมได้อีกนานแค่ไหน ความน่าสนใจคืออุปสรรคของพวกเธอไม่ใช่คนนอกหรือเหตุการณ์ร้ายแรงอะไรเลย แต่คือความเกรงใจและความรักที่มีให้กันมากเกินไปจนไม่กล้าทำให้บ้านสั่นคลอน พวกเธอใกล้กันมากจนสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ในแววตา น้ำเสียง หรือท่าทีตอนแยกย้ายกันเข้านอน แต่ก็ใกล้กันมากจนไม่กล้าเอ่ยถามตรง ๆ เพราะกลัวว่าคำตอบจะทำให้ความสบายใจที่มีมาตลอดสิบสองปีเปลี่ยนไป เราเลยได้เห็นศิลปะของการอยู่ข้างกันอย่างอ่อนโยน ทั้งการแกล้งทำเป็นไม่รู้ การนั่งเงียบ ๆ เป็นเพื่อนในวันที่อีกคนดูเหม่อ การตักกับข้าวให้มากขึ้นโดยไม่พูดอะไร หรือการเปิดเพลงเบา ๆ กลบความเงียบที่อึดอัด ความรักที่ไม่สมหวังในเรื่องนี้จึงไม่ได้ถูกเล่าว่าเป็นความพ่ายแพ้ แต่ถูกเล่าว่าเป็นหลักฐานว่าเราเคยรู้สึกจริง เคยหวังจริง และกำลังเรียนรู้ที่จะอยู่กับความรู้สึกนั้นอย่างสุภาพกับทั้งตัวเองและคนที่เรารักที่สุด เสน่ห์อีกอย่างที่ทำให้เรื่องนี้ตราตรึงคือการเล่าความรักในหลายความหมายไปพร้อมกันโดยไม่ต้องอธิบายเยอะ ความรักของหนุ่มสาวที่ผลิบานเงียบ ๆ นั้นอยู่คู่กับความรักแบบครอบครัวที่พวกเธอเลือกสร้างกันเอง เป็นความรักที่เกิดจากการอยู่เคียงข้างกันมานานจนรู้ว่าใครนอนดึก ใครขี้หนาว ใครชอบนั่งริมหน้าต่างตอนฝนตก หนังค่อย ๆ พาเราไปสังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ปกติเราอาจมองข้ามไปเลย ทั้งแสงเย็นที่ทอดผ่านม่านผืนบาง กลิ่นอาหารจากครัว เสียงฝนกระทบหลังคาบ้านเก่า ไอน้ำจากอ่างล้างจาน และบทสนทนาสั้น ๆ ก่อนเข้านอนว่าพรุ่งนี้จะกินอะไรดี ความสุขกับความเศร้าในบ้านหลังนี้เลยไม่ได้แยกกันชัดเจน แต่มันไหลปนกันอยู่ในวันเดียวกันเหมือนชีวิตจริงของเรา ที่เช้าอาจยิ้มได้แต่กลางคืนกลับแอบถอนหายใจ หรือทั้งที่หัวเราะอยู่แต่ในใจกลับคิดถึงใครบางคนอยู่เงียบ ๆ จังหวะการเล่าเลยเนิบช้า เปิดพื้นที่ให้เราได้หายใจไปพร้อมกับตัวละคร ได้ทบทวนความสัมพันธ์ของตัวเองไปด้วยว่าเรามีใครสักคนที่แค่ได้อยู่ห้องเดียวกันเฉย ๆ ก็รู้สึกปลอดภัยแล้วหรือเปล่า และเรากล้าพอไหมที่จะซื่อสัตย์กับใจตัวเองโดยยังถนอมน้ำใจของคนที่อยู่ข้างกัน ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะมากกับคนที่ชอบดราม่าอบอุ่นที่เน้นความสัมพันธ์มากกว่าพล็อตซับซ้อน คนที่เคยอยู่หอ เคยมีรูมเมทที่กลายเป็นเหมือนครอบครัว หรือเคยใช้ชีวิตไกลบ้านแล้วคิดถึงโต๊ะข้าวที่มีคนคุ้นเคยนั่งอยู่ด้วยกัน จะอินกับเรื่องของหญิงสาวทั้งสามเป็นพิเศษเลย หรือใครที่เคยแอบรักใครสักคนแล้วเลือกเก็บไว้เงียบ ๆ เพราะไม่อยากเสียเขาไป ก็จะเข้าใจความอาวรณ์แบบนี้ดีมาก อยากชวนให้ดูกับครอบครัวในคืนที่อยากอยู่ด้วยกันเงียบ ๆ หรือดูคนเดียวตอนพักผ่อนพร้อมชาอุ่น ๆ สักแก้วก็ดีเหมือนกัน เพราะหลังดูจบเราอาจไม่ได้คำตอบว่าความรักต้องสมหวังเท่านั้นถึงจะมีความหมาย แต่เราจะได้ความอิ่มใจบางอย่างกลับมา เหมือนเพิ่งลุกจากโต๊ะอาหารของบ้านที่เราผูกพัน แล้วอยากโทรหาใครสักคนที่เราคิดถึง อยากกลับไปกอดคนที่อยู่ด้วยกันมานาน และอยากบอกกับตัวเองเบา ๆ ว่าวันธรรมดาที่มีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ นั้นพิเศษกว่าที่เราคิดไว้เยอะเลย