Nocebo

เรื่องย่อ Nocebo

เคยสงสัยไหมว่าถ้าวันหนึ่งร่างกายเรายังขยับได้ตามปกติ แต่ใจข้างในกลับเหมือนไม่ใช่ของเราอีกต่อไปแล้วมันจะเป็นยังไง แม่บ้านหมอผี พาเราตั้งคำถามแบบนั้นตั้งแต่แรกเลย แล้วก็ค่อย ๆ จูงมือเราเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งที่ตอนกลางวันดูอบอุ่นเหลือเกิน แต่พอตกกลางคืนกลับรู้สึกเย็นวาบอย่างบอกไม่ถูก เหมือนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในมุมมืดที่เรามองไม่เห็น เหมือนมีเสียงกระซิบแผ่ว ๆ ลอยอยู่ข้างหูทั้งที่ในบ้านก็เงียบสนิท เรื่องมันเริ่มจากความรู้สึกเล็ก ๆ แบบนี้แหละ ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลในที่ที่ควรจะปลอดภัยที่สุดอย่างบ้านของตัวเอง แล้วความรู้สึกนั้นมันก็ค่อย ๆ โตขึ้น โตขึ้น จนเรากับตัวละครเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่คือผี คุณไสย พลังงานลี้ลับ หรือจริง ๆ แล้วคือด้านมืดในใจของคนเราที่ค่อย ๆ เผยตัวออกมา ถ้าใครกำลังมองหาที่จะ ดูหนัง แม่บ้านหมอผี เต็มเรื่อง สักคืนแบบเงียบ ๆ อยากบอกเลยว่าเตรียมใจไว้หน่อย เพราะนี่ไม่ใช่หนังผีที่มาแค่ให้ตกใจแล้วจบไป แต่มันชวนให้เราสำรวจใจตัวเองไปพร้อม ๆ กัน จริง ๆ แล้วหัวใจของเรื่องมันเรียบง่ายมาก แต่ก็น่ากลัวมากเหมือนกัน คือคำถามว่าใครกันแน่ที่เป็นนายของชีวิตเรา ระหว่างกายกับจิต ถ้าจิตเราอ่อนล้าเมื่อไหร่ จะมีอะไรมาแทรกเข้ามาควบคุมเราได้ไหม ตัวละครหลักในเรื่องก็เหมือนคนธรรมดาอย่างพวกเรานี่แหละ มีชีวิตประจำวัน มีความเหนื่อย มีความเหงา มีความกลัวที่ไม่ได้พูดออกมา มีช่องว่างในใจที่บางวันก็ไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน แล้วช่องว่างแบบนั้นแหละที่กลายเป็นประตูให้บางสิ่งค่อย ๆ เดินเข้ามา มันไม่ได้พังประตูเข้ามาแบบโครมครามนะ แต่มันค่อย ๆ แทรกซึมผ่านรอยร้าวเล็ก ๆ ผ่านความไว้ใจ ผ่านความคุ้นเคย ผ่านรอยยิ้มของคนในบ้านที่ดูเป็นมิตรแต่ก็เหมือนซ่อนอะไรไว้ ความน่ากลัวของเรื่องนี้เลยไม่ใช่การต่อสู้ด้วยกำลังหรืออาวุธ แต่เป็นสงครามเงียบ ๆ ในใจ เป็นการช่วงชิงการควบคุมระหว่างสติของเรากับอำนาจที่มองไม่เห็น เราจะรู้สึกได้เลยว่าตัวละครพยายามจะเข้มแข็ง พยายามจะบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร ฉันยังไหว ฉันยังควบคุมทุกอย่างได้ แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ ยิ่งเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นคอยดึงเชือกอยู่ข้างหลัง แล้วคำถามที่ว่าเมื่อกายเป็นนาย จิตเป็นบ่าว มันก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ ในหัว เพราะร่างกายยังเดิน ยังพูด ยังยิ้ม ยังทำกับข้าว ยังเปิดประตูรับแขกได้เหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ข้างในกลับว่างเปล่าเหมือนถูกขโมยอะไรไปสักอย่างโดยไม่รู้ตัว สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้พิเศษมาก ๆ คือบรรยากาศแบบไทย ๆ ที่เราคุ้นเคยกันดีจนบางทีก็ลืมไปว่ามันน่ากลัวแค่ไหน กลิ่นธูปควันเทียนที่ลอยมาเป็นระยะ เสียงสวดพึมพำที่ฟังไม่ออกว่าเป็นภาษาอะไร ความมืดในห้องเก็บของหลังบ้านที่ไม่ค่อยมีใครเข้าไป ของใช้เก่า ๆ ที่วางอยู่ผิดที่ผิดทางเหมือนมีใครมาขยับตอนเราไม่อยู่ หรือสายตาของคนที่อยู่ในบ้านเดียวกันที่บางทีมองมาแล้วเรารู้สึกเย็นสันหลังโดยไม่มีเหตุผล ทุกอย่างมันใกล้ตัวไปหมดเลย มันไม่ใช่ปราสาทไกลโพ้น ไม่ใช่หมู่บ้านลึกลับที่เราไม่รู้จัก แต่มันคือบ้าน คือครัว คือห้องนอน คือที่ที่เราคิดว่าปลอดภัยที่สุด แล้วพอที่ที่ปลอดภัยที่สุดกลายเป็นที่น่ากลัวที่สุด ความรู้สึกมันเลยอึดอัดแบบบอกไม่ถูก ดูไปก็เหมือนกำลังเดินสำรวจบ้านหลังใหญ่ด้วยตัวเอง ได้ยินเสียงฝีเท้าตัวเองสะท้อนกับพื้น ได้กลิ่นอับของห้องที่ไม่เคยเปิด ต้องกลั้นหายใจทุกครั้งที่ประตูบานไหนค่อย ๆ แง้มออกเอง ความสัมพันธ์ของคนในบ้านก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปตามแรงกดดันนี้ด้วย จากคนที่เคยไว้ใจกัน กลายเป็นหวาดระแวงกัน จากคนที่เคยดูแลกัน กลายเป็นตั้งคำถามว่าเธอกำลังปกป้องฉันอยู่ หรือกำลังควบคุมฉันกันแน่ เส้นแบ่งระหว่างความเชื่อกับความงมงาย เส้นแบ่งระหว่างผู้ดูแลกับผู้กุมอำนาจ มันเบลอไปหมด แล้วเราก็จะเริ่มเข้าใจเลยว่าบางทีสิ่งที่หลอนที่สุดอาจไม่ใช่ผีที่โผล่มาตรงหน้า แต่คือความคิดที่ว่า หรือว่าตอนนี้เรากำลังถูกชักใยอยู่โดยไม่รู้ตัว ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกเลยว่าเหมาะกับคนที่ชอบหนังดราม่าหนัก ๆ ที่มีความสัมพันธ์ให้ขบคิด ชอบหนังผีที่มีความเชื่อ พิธีกรรม และจิตวิทยาด้านมืดของมนุษย์ผสมอยู่ด้วยกัน ดูกับครอบครัวก็ได้ในคืนที่อยากหาอะไรชวนคุยกันต่อหลังดูจบ เพราะมันมีประเด็นให้ถกกันเยอะมากเรื่องใจคนกับสิ่งที่มองไม่เห็น หรือจะดูคนเดียวเงียบ ๆ ตอนพักผ่อนในคืนเหงา ๆ ก็ยิ่งอิน เพราะความเงียบกับความมืดจะยิ่งทำให้เราจมดิ่งไปกับบรรยากาศของบ้านหลังนั้นได้ง่ายขึ้น สายลุ้นสายระทึกขวัญก็ไม่ผิดหวัง เพราะจังหวะของเรื่องจะค่อย ๆ ก่อตัวจากเรื่องเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวันไปสู่ปริศนาที่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ มีเบาะแสซ่อนอยู่ในบทสนทนาธรรมดา ๆ ในข้าวของเครื่องใช้ ในพิธีกรรมที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่พอเอามาปะติดปะต่อกันแล้วขนลุกเลย ใครที่ชอบหนังที่ดูแล้วอิ่มใจแบบมีอะไรให้กลับไปทบทวนตัวเอง ไม่ได้มีแค่ฉากตกใจให้กรี๊ดแล้วจบไป เรื่องนี้ตอบโจทย์มาก อยากชวนให้ลองเปิดใจดูแบบไม่รีบ ค่อย ๆ ปล่อยให้เรื่องพาไป แล้วลองถามตัวเองเบา ๆ ระหว่างดูว่า ถ้าเป็นเรา เราจะยังจิตแข็งพอจะกุมบังเหียนชีวิตตัวเองไว้ได้ไหมในวันที่เหนื่อยที่สุด เหงาที่สุด และกลัวที่สุด