A Dog's Perfect Christmas

เรื่องย่อ A Dog's Perfect Christmas

เคยสงสัยไหมว่าถ้าบ้านที่เคยอบอุ่นที่สุดต้องแยกกันอยู่ในคืนที่หนาวที่สุดของปี ใครกันที่จะคิดถึงกันมากที่สุด คำตอบใน คริสต์มาสไร้ที่ติของเจ้าตูบ กลับไม่ใช่คนเลยสักคน แต่เป็นวินสเตด เจ้าตูบตัวเล็กหัวใจโตที่เชื่อหมดใจว่าปาฏิหาริย์คริสต์มาสมีอยู่จริง และถ้าไม่มีใครลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่าง มันนี่แหละที่จะขอเป็นคนแรกที่วิ่งออกไปตามหาปาฏิหาริย์นั้นกลับมาให้ทันเสียงระฆังคืนคริสต์มาสอีฟ ดูหนัง คริสต์มาสไร้ที่ติของเจ้าตูบ เต็มเรื่อง แล้วจะเข้าใจเลยว่าทำไมแค่แววตาคู่เดียวของหมาตัวหนึ่งถึงทำให้เราอยากกอดคนที่บ้านแน่นขึ้นกว่าเดิม เพราะสำหรับวินสเตด คริสต์มาสไม่เคยหมายถึงของขวัญหรือต้นไม้ต้นใหญ่ แต่หมายถึงกลิ่นของทุกคนในบ้าน เสียงหัวเราะที่คุ้นเคย และอ้อมกอดอุ่น ๆ ที่มันจำได้ไม่เคยลืม เรื่องของบ้านกอสเริ่มต้นเหมือนครอบครัวธรรมดาทั่วไปที่มีทั้งความวุ่นวายเล็ก ๆ ความรักก้อนใหญ่ และการอยู่พร้อมหน้ากันเป็นเรื่องปกติจนแทบไม่เคยต้องคิดถึง จนกระทั่งเหตุฉุกเฉินทางการแพทย์ที่ไม่คาดฝันพัดเข้ามาเหมือนลมหนาวที่ไม่มีใครเตรียมเสื้อกันหนาวไว้ทัน จากบ้านที่เคยมีเสียงเรียกกันไปมา มีกลิ่นขนมจากในครัว มีเจ้าตูบวิ่งวนอยู่ใต้โต๊ะอาหาร กลับกลายเป็นบ้านที่เงียบลงอย่างน่าใจหาย เพราะความจำเป็นทำให้แต่ละคนต้องแยกย้ายกันไปอยู่คนละที่ในช่วงเวลาที่ควรจะได้อยู่ใกล้กันที่สุด วินสเตดอาจจะฟังภาษาของหมอไม่เข้าใจ อ่านสีหน้ากังวลของผู้ใหญ่ไม่ออกทั้งหมด แต่สิ่งที่มันรู้ชัดยิ่งกว่าอะไรคือจังหวะของบ้านมันเปลี่ยนไปแล้ว ไม่มีเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยตรงประตู ไม่มีมือที่เคยลูบหัวมันก่อนนอน และไม่มีความอบอุ่นแบบเดิมที่มันเคยซุกตัวอยู่ตรงกลาง ความคิดถึงแบบหมา ๆ ของมันเลยเรียบง่ายและตรงไปตรงมาที่สุด คืออยากพาทุกคนกลับบ้าน อยากให้กลิ่นของครอบครัวกลับมาเต็มห้องนั่งเล่นอีกครั้งก่อนคืนสำคัญจะมาถึง สิ่งที่ทำให้เรารักวินสเตดตั้งแต่ไม่กี่นาทีแรกก็คือมันไม่มีแผนการอะไรยิ่งใหญ่เลย ไม่มีพลังวิเศษ ไม่มีใครมาสอนว่าต้องกู้คริสต์มาสยังไง มีแค่หัวใจดวงเล็ก ๆ ที่ดื้อเงียบ ๆ กับความซื่อสัตย์ที่ไม่มีเงื่อนไข มันเลยออกวิ่ง ออกดม ออกตาม ออกอ้อนตามประสาหมาตัวป่วนที่บางทีก็ทำข้าวของกระจาย บางทีก็หลงทาง บางทีก็ไปโผล่ในที่ที่ไม่ควรโผล่จนคนดูต้องทั้งขำทั้งลุ้น แต่ทุกความซนนั้นมีจุดหมายเดียวกันคืออยากเชื่อมรอยห่างของคนในบ้านให้กลับมาติดกันอีกครั้ง และความน่ารักก็คือยิ่งมันพยายามด้วยวิธีแบบหมา ๆ มากเท่าไหร่ คนรอบตัวก็ยิ่งเริ่มมองเห็นสิ่งที่ตัวเองลืมไปมากขึ้นเท่านั้น ว่าความสมบูรณ์แบบที่ทุกคนวิ่งหามาตลอด ทั้งงานที่ต้องเป๊ะ บ้านที่ต้องเรียบร้อย เทศกาลที่ต้องไร้ที่ติ จริง ๆ แล้วไม่เคยสำคัญเท่าการได้หันมามองหน้ากันแล้วรู้ว่ายังมีกันอยู่ ความสัมพันธ์ของคนในบ้านกอสเลยค่อย ๆ ถูกเยียวยาผ่านเรื่องเล็ก ๆ ที่วินสเตดพาไปเจอ ทั้งความทรงจำเก่า ๆ ใต้แสงไฟสีทอง ทั้งเพลงเดิมที่เคยร้องด้วยกัน ทั้งความเงียบที่เมื่อก่อนน่าอึดอัดแต่ตอนนี้กลับกลายเป็นพื้นที่ให้ความคิดถึงได้ทำงาน บรรยากาศตลอดทั้งเรื่องก็เลยเหมือนเรานั่งอยู่ข้างหน้าต่างในคืนหิมะโปรย มองแสงไฟต้นคริสต์มาสกะพริบช้า ๆ แล้วเอาใจช่วยครอบครัวหนึ่งแบบเงียบ ๆ โทนของเรื่องไม่ได้พาเราไปจมกับความเศร้าของความเจ็บป่วยหรือการพลัดพรากเลย แต่เลือกเล่าผ่านความคิดถึงบ้าน ความผูกพัน และความหวังดวงเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ สว่างขึ้นเหมือนเทียนที่ถูกจุดทีละเล่ม จังหวะตลกใส ๆ สไตล์หนังครอบครัวก็มาในเวลาที่พอดี ทั้งฉากวินสเตดขโมยซีนด้วยความมุ่งมั่นปนทะเล้น ทั้งฉากวุ่นวายในบ้านที่ตกแต่งคริสต์มาสจนน่ารักไปหมด สลับกับฉากที่ทำให้น้ำตาซึมโดยไม่รู้ตัว อย่างตอนมันนั่งเฝ้าประตูรอเสียงที่คุ้นเคย หรือตอนที่สมาชิกในบ้านเริ่มหยิบของเก่า ๆ ขึ้นมาดูแล้วนึกได้ว่าสิ่งที่โหยหามาตลอดอยู่ใกล้แค่เอื้อม ยิ่งเวลาในเรื่องเดินเข้าใกล้คืนคริสต์มาสอีฟมากขึ้นเท่าไหร่ ทุกนาทีก็ยิ่งมีความหมายมากขึ้นเท่านั้น เพราะเราเริ่มผูกพันกับบ้านหลังนี้ไปแล้วจริง ๆ และเริ่มเข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้กลับมากอดกันอีกครั้ง ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะกับทุกคนที่เชื่อว่าครอบครัวคือของขวัญที่ดีที่สุด ไม่ว่าจะดูกับพ่อแม่ลูกพร้อมหน้ากันในคืนวันหยุด ดูกับน้องหมาตัวโปรดที่นอนหนุนตักอยู่ข้าง ๆ หรือดูคนเดียวในคืนเหงา ๆ พร้อมผ้าห่มผืนหนาและโกโก้ร้อนสักแก้วก็อิ่มใจเหมือนกัน โดยเฉพาะทาสหมาจะยิ่งอินเป็นพิเศษ เพราะจะเห็นตัวเองในแววตาของวินสเตดที่รักเจ้าของหมดหัวใจโดยไม่ต้องการเหตุผล ส่วนคนที่ผ่านช่วงเวลาที่บ้านต้องห่างกันชั่วคราวเพราะเรื่องสุขภาพหรือเรื่องงาน อาจจะได้กำลังใจดี ๆ กลับไปว่า ความไม่สมบูรณ์แบบก็อยู่พร้อมหน้ากันได้ ขอแค่ยังมีกันและกัน ความอบอุ่นก็เกิดขึ้นได้เสมอ เป็นหนังที่ดูแล้วไม่เหนื่อย ไม่ต้องลุ้นจนเกร็ง แค่ปล่อยใจไปกับความขำ ความซึ้ง และแสงไฟอุ่น ๆ แล้วปล่อยให้หัวใจของเจ้าตูบตัวเล็ก ๆ พาเรากลับบ้านไปพร้อมกันอย่างนุ่มนวลที่สุด