Boy Kills World

เรื่องย่อ Boy Kills World

เคยสงสัยไหมว่าถ้าเราตะโกนออกไปสุดเสียงแต่ไม่มีใครได้ยินเลย ความแค้นในใจมันจะดังขนาดไหน แค้นนี้ที่รอคิวล์ พาเราไปอยู่กับคำถามนั้นตั้งแต่ฉากแรกผ่านเด็กชายคนหนึ่งที่หูไม่ได้ยินและพูดไม่ได้เลยสักคำ ถ้าใครกำลังมองหา ดูหนัง แค้นนี้ที่รอคิวล์ เต็มเรื่อง ไว้ดูเพลิน ๆ ตอนพักผ่อน อยากบอกเลยว่าเรื่องนี้จะพาเราเข้าไปอยู่ในโลกที่เงียบมากแต่รู้สึกหนักมากตั้งแต่ต้นจนจบเลยนะ โลกของบอยเป็นเมืองที่ดูเหมือนจะปกติแต่จริง ๆ แล้วถูกคุมไว้ด้วยตระกูลแวนเดอร์คอยที่มีอำนาจล้นมือ โดยเฉพาะฮิลดา ผู้นำที่จัดงานคัดตัวประจำปีเหมือนเทศกาลแต่จริง ๆ คือการกำจัดคนที่เห็นต่างอย่างเลือดเย็น สำหรับบอยที่เคยเป็นแค่เด็กช่างฝันคนหนึ่ง วันหนึ่งเขาต้องเสียทั้งพ่อแม่และน้องสาวไปในเหตุการณ์ครั้งนั้น ความทรงจำที่เหลืออยู่เลยไม่ใช่เสียงหัวเราะในบ้านอีกต่อไป แต่เป็นภาพที่ฝังใจและความเงียบที่โหดร้ายกว่าเดิมหลายเท่า เขาไม่ได้ต้องการเป็นฮีโร่เลย แค่อยากเข้าใจว่าทำไมโลกถึงพรากทุกอย่างไปจากเขา และจะทำยังไงให้ความเจ็บที่พูดออกมาไม่ได้มันมีความหมายขึ้นมาบ้าง ความรู้สึกนี้แหละที่ทำให้เราอยากเอาใจช่วยเขาตั้งแต่แรก แม้เขาจะไม่มีบทพูดยาว ๆ มาสารภาพความในใจกับเราเลยก็ตาม ชีวิตของบอยหลังจากนั้นเปลี่ยนไปเพราะชายลึกลับที่ทุกคนเรียกว่าหมอผี เขาพาบอยที่ยังเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ไปอยู่ในป่าห่างไกลจากเมือง แล้วค่อย ๆ หล่อหลอมเด็กที่เคยอ่อนโยนให้กลายเป็นคนที่อยู่รอดได้ด้วยหมัดและมีดแทนคำพูด ลองนึกภาพเด็กที่เคยใช้จินตนาการวาดโลกสวย ๆ ไว้ปลอบใจตัวเอง แต่กลับถูกสอนให้มองว่าจินตนาการคือจุดอ่อนที่ต้องทิ้งไป มันทั้งน่าเห็นใจและน่าอึดอัดในเวลาเดียวกันเลยนะ หมอผีไม่ได้สอนแค่ท่าต่อสู้หรือความอึดของร่างกาย แต่สอนให้บอยกดความรู้สึกแบบเด็ก ๆ เอาไว้ แล้วเปลี่ยนความทรงจำถึงครอบครัวให้กลายเป็นเชื้อไฟที่ต้องใช้ล้างแค้นให้ได้ สิ่งที่น่ารักปนเศร้าคือในหัวของบอยยังมีเสียงพากย์ในจินตนาการอยู่ เป็นเสียงที่เขายืมมาจากเกมที่เคยชอบ เหมือนเพื่อนในใจที่คอยแซวคอยคุยกับเขาตลอดเวลา เพราะโลกข้างนอกเงียบเกินไป เขาก็เลยต้องสร้างเสียงของตัวเองขึ้นมาเพื่อไม่ให้เหงาจนเกินไป ความสัมพันธ์ของบอยกับหมอผีเลยเหมือนทั้งครูทั้งพ่อ แต่ก็มีความกดดันซ่อนอยู่ เหมือนผู้ใหญ่ที่รักเด็กในแบบของตัวเองแต่ก็คาดหวังให้เด็กเป็นในสิ่งที่ตัวเองอยากให้เป็น มากกว่าสิ่งที่เด็กอยากเป็นจริง ๆ ยิ่งโตขึ้น บอยก็ยิ่งสับสนว่าเขาฝึกหนักขนาดนี้เพราะอยากแก้แค้นด้วยใจตัวเอง หรือเพราะถูกบอกมาตลอดว่านี่คือทางเดียวที่จะทำให้ชีวิตเขามีความหมายกันแน่ จุดเปลี่ยนมาถึงตอนที่บอยโตเป็นหนุ่มและรู้สึกว่าถึงเวลาแล้วที่จะกลับเข้าไปในเมืองเพื่อสะสางความแค้นกับตระกูลแวนเดอร์คอย หนังของ บิล สการ์สการ์ด ถ่ายทอดช่วงนี้ได้น่าสงสารมาก เพราะเขาเป็นนักฆ่าที่เก่งขึ้นเยอะแต่ก็ยังเป็นคนที่ไม่ค่อยเข้าใจโลกของผู้ใหญ่เลยสักนิด เขาแบกทั้งความโกรธและความไม่มั่นใจเข้าไปพร้อมกัน แล้วโชคชะตาก็พาให้เขาไปเจอกับกลุ่มต่อต้านที่แอบซ่อนตัวอยู่ในเมือง ทั้งบาโชชายร่างใหญ่ใจดีที่พูดไปเรื่อยแต่จริงใจสุด ๆ เบนนีเพื่อนสายลุย และจูนยี่สิบเจ็ดหญิงสาวนักสู้ที่ดูแข็งนอกแต่อ่อนโยนข้างใน คนเหล่านี้ไม่ได้มองบอยเป็นแค่อาวุธเหมือนที่หมอผีมอง แต่มองเขาเป็นเพื่อนร่วมทางที่เป็นคนจริง ๆ คนหนึ่ง พวกเขาชวนคุยด้วยภาษามือ ชวนกินข้าว ชวนหัวเราะในแบบที่บอยไม่เคยได้รับมานาน ทำให้กำแพงในใจของบอยค่อย ๆ มีรอยร้าว จากคนที่คิดว่าชีวิตมีไว้เพื่อล้างแค้นอย่างเดียว เขาเริ่มลังเลว่าถ้ามีคนห่วงใยเขาขนาดนี้ เขาจะยังอยากทิ้งทุกอย่างเพื่อความแค้นอยู่ไหม ขณะเดียวกันฝั่งตระกูลแวนเดอร์คอยก็ไม่ใช่ตัวร้ายกระดาษแข็ง ๆ นะ แต่เป็นครอบครัวที่ซับซ้อน มีทั้งความกลัว ความทะเยอทะยาน และความผูกพันแบบบิดเบี้ยวของกันและกัน การเผชิญหน้ากันเลยไม่ใช่แค่การไล่ล่าระหว่างคนดีกับคนเลว แต่เป็นการปะทะกันของคนที่ต่างก็เชื่อว่าตัวเองกำลังปกป้องสิ่งที่รักอยู่เหมือนกัน บรรยากาศช่วงนี้เลยทั้งตึงทั้งลุ้น เพราะเราไม่รู้เลยว่าใครไว้ใจได้จริง ๆ และบอยที่ฟังเสียงใครไม่ได้เลยจะต้องอ่านใจคนจากแววตาและท่าทางเอาเองทั้งหมด พอเรื่องเดินมาถึงช่วงกลางถึงท้าย ความสนุกแบบหนังบู๊ก็จัดเต็มสมกับที่หลายคนรอคอย แต่เป็นความสนุกที่ดูแล้วใจหายไปด้วยนะ เพราะทุกหมัดที่บอยเหวี่ยงออกไปมันไม่ได้มาจากความเท่ แต่มากจากความเจ็บที่สะสมมานานจนล้นออกมา ฉากต่อสู้ระยะประชิดในเรื่องนี้ออกแบบมาให้ดูดิบและใกล้ตัวมาก ใช้ทั้งมือเปล่า มีด และข้าวของรอบตัวแบบคนที่เอาตัวรอดจริง ๆ ไม่ใช่ท่าสวย ๆ แบบในหนังฮีโร่ทั่วไป เสียงประกอบก็เล่นกับความเงียบเก่งมาก บางจังหวะเงียบจนเราได้ยินแค่ลมหายใจของบอย แล้วจู่ ๆ ก็ระเบิดดังขึ้นมาจนสะดุ้งตาม ความต่างของเงียบกับดังนี่แหละที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนเข้าไปอยู่ในหัวของบอยจริง ๆ ว่าโลกของคนไม่ได้ยินมันทั้งโดดเดี่ยวและตื่นตัวตลอดเวลาแค่ไหน อีกอย่างที่ชอบมากคือหนังไม่ได้เร่งให้บอยกลายเป็นเครื่องจักรที่ไร้หัวใจไปเลย แต่คอยเตือนเราตลอดว่าข้างในชุดนักฆ่านั้นยังเหลือเด็กชายคนเดิมอยู่ เขายังจำรอยยิ้มของน้องสาวได้ ยังจำอ้อมกอดของแม่ได้ และทุกครั้งที่ต้องลงมือทำร้ายใคร หัวใจเขาก็สั่นเหมือนไม่อยากทำเลยสักครั้ง ความขัดแย้งข้างในนี่แหละที่ทำให้เรื่องนี้ต่างจากหนังล้างแค้นทั่วไป เพราะคำถามสำคัญไม่ใช่แค่ว่าเขาจะล้างแค้นสำเร็จไหม แต่คือว่าถ้าเขายอมทิ้งความเป็นเด็กช่างฝันไปจนหมด เขาจะยังเหลือตัวตนให้กลับบ้านไปหาความสุขได้อีกหรือเปล่า ยิ่งเขาเข้าใกล้ตระกูลแวนเดอร์คอยมากขึ้น ความจริงหลายอย่างที่เขาเคยเชื่อมาตั้งแต่เด็กก็เริ่มสั่นคลอน ทำให้เขาต้องเรียนรู้ที่จะมองโลกใหม่ ไม่ใช่แค่ผ่านความทรงจำที่คนอื่นเล่าให้ฟัง แต่ผ่านหัวใจของตัวเองจริง ๆ ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็อยากชวนแบบเพื่อน ๆ เลยว่าถ้าคุณชอบหนังดราม่าที่มีหัวใจ ชอบเรื่องราวความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ เยียวยากัน และชอบหนังบู๊ที่มีที่มาที่ไปของความเจ็บปวด เรื่องนี้ตอบโจทย์มาก ดูกับครอบครัวก็ได้ถ้าที่บ้านชอบหนังแอ็กชันที่มีความหมายและพร้อมคุยกันต่อหลังดูจบ เพราะมีประเด็นเรื่องครอบครัว การสูญเสีย และการให้อภัยให้ชวนคิดเยอะเลย หรือจะดูคนเดียวในคืนเหงา ๆ ก็ดีเหมือนกัน เพราะความเงียบของบอยจะทำให้เรารู้สึกเหมือนมีเพื่อนที่เข้าใจความเหงาแบบไม่ต้องพูดเยอะมานั่งอยู่ข้าง ๆ สายลุ้นสายระทึกก็ไม่ผิดหวัง เพราะจังหวะไล่ล่าและการเอาตัวรอดในเมืองที่ไว้ใจใครไม่ได้ทำออกมาตึงเครียดจนต้องกลั้นหายใจเป็นช่วง ๆ แต่ก็ไม่ได้โหดจนดูไม่ไหว เพราะหนังเล่าความรุนแรงแบบมีรสนิยม เน้นอารมณ์และความจำเป็นของตัวละครมากกว่าภาพน่ากลัว สุดท้ายแล้วสิ่งที่ได้กลับไปหลังดูจบไม่ใช่แค่ความมัน แต่เป็นความอิ่มใจแบบแปลก ๆ ที่ทำให้เราอยากกอดคนข้าง ๆ แน่นขึ้น และอยากฟังเสียงรอบตัวให้ตั้งใจขึ้นอีกนิด เพราะบางทีสิ่งที่ดังที่สุดในชีวิตอาจไม่ใช่เสียงตะโกน แต่คือเสียงเงียบ ๆ ในใจของคนที่เรารักที่เราอาจไม่เคยได้ยินเลยก็ได้นะ