Alienoid: Return to the Future

เรื่องย่อ Alienoid: Return to the Future

ถ้าเหลือเวลาอีกแค่ 48 นาทีให้ช่วยทุกคนบนโลก คุณจะกล้ากลับไปเผชิญหน้ากับหายนะอีกครั้งไหม คือคำถามที่ลอยอยู่ในใจตั้งแต่ประโยคแรกของ ดูหนัง วายร้ายเอเลี่ยน 2 เต็มเรื่อง แล้วก็กลายเป็นแรงผลักให้เราอยากเอาใจช่วยตัวละครทุกตัวจนจบโดยไม่รู้ตัวเลย เรื่องมันเริ่มจากความรู้สึกง่าย ๆ ว่า ฉันต้องกลับไปช่วยทุกคน ทั้งที่รู้ว่าข้างหน้าคือศึกที่ใหญ่กว่าเดิมและอันตรายกว่าเดิมหลายเท่า แต่เพราะผูกพัน เพราะสัญญาใจ และเพราะไม่อยากทิ้งใครไว้ข้างหลัง พวกเขาก็เลยเลือกจะหันหลังกลับไปหาจุดศูนย์กลางของพายุอีกครั้ง ทั้งที่จริง ๆ จะหนีไปใช้ชีวิตเงียบ ๆ ก็ทำได้แท้ ๆ ความลังเลกับความกล้าหาญมันตีกันอยู่ในอกแบบนี้แหละ แล้วคนดูก็สัมผัสได้ตั้งแต่ต้นว่า นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้กับเอเลี่ยนจากนอกโลก แต่คือการต่อสู้กับความกลัวในใจตัวเองด้วย โลกของเรื่องนี้เป็นโลกที่อดีต ปัจจุบัน และอนาคตซ้อนทับกันจนแทบแยกไม่ออก มีทั้งดาบ เวทมนตร์ และความเชื่อแบบโบราณ ผสมกับเทคโนโลยีต่างดาว แสงสีเสียง และอาวุธล้ำยุคที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน มูรึก ชายหนุ่มอารมณ์ดีที่ดูเหมือนจะไม่เอาจริงเอาจังกับอะไรเลย แต่จริง ๆ แล้วจิตใจดีและรักพวกพ้องมากกว่าที่ปากพูด สายฟ้า กับ เมฆสีคราม สองผู้คุ้มกันจากโลกอนาคตที่พกทั้งฝีมือและความลับในใจมาด้วย หิมะสีนิล หญิงสาวผู้เยือกเย็นแต่ข้างในอ่อนโยน และ อีอัน หญิงสาวที่เป็นกุญแจสำคัญของทุกอย่างเพราะเธอเชื่อมโยงกับพลังของฮาวาโดยตรง ทุกคนต้องเดินทางข้ามเวลามายังยุคปัจจุบันของเกาหลี วันที่ผู้คนยังใช้ชีวิตปกติ ไปทำงาน ไปโรงเรียน รถติดตอนเย็น โดยไม่รู้เลยว่าเหนือท้องฟ้าขึ้นไปกำลังมีการนับถอยหลังสู่การระเบิดครั้งใหญ่ที่อาจกลืนทุกอย่างให้หายไปในพริบตา ความต่างของสองโลกนี่แหละที่ทำให้เรื่องมีเสน่ห์มาก คือฝั่งหนึ่งเป็นเมืองทันสมัยที่คุ้นตา อีกฝั่งคือตำนานและความลี้ลับที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของประวัติศาสตร์ แล้ววันหนึ่งเส้นแบ่งนั้นก็พังลง ทุกคนต้องมายืนอยู่ตรงกลางระหว่างความเก่ากับความใหม่ และต้องตัดสินใจว่าจะใช้พลังแบบไหนเพื่อปกป้องคนที่รัก สิ่งที่มูรึกต้องการจริง ๆ ไม่ใช่การเป็นฮีโร่กู้โลกเลย เขาแค่อยากมีชีวิตสบาย ๆ อยากกินของอร่อย อยากอยู่กับคนที่เขาสบายใจ อยากหลุดพ้นจากเรื่องวุ่นวายที่ตามติดมาตั้งแต่ภาคก่อน แต่พอรู้ว่าเวลาของโลกเหลือน้อยลงทุกที และคนที่เขารักกำลังจะตกอยู่ในอันตราย เขาก็ถอยไม่ได้อีกแล้ว อุปสรรคของเขาจึงไม่ใช่แค่เอเลี่ยนตัวร้ายที่แข็งแกร่งจนอาวุธธรรมดาทำอะไรไม่ได้ แต่คือความไม่มั่นใจในตัวเองว่า คนแบบเขาจะแบกความหวังของคนทั้งโลกไหวจริงเหรอ ในขณะที่สายฟ้ากับเมฆสีครามต้องแบกหน้าที่ของผู้พิทักษ์ที่ถูกฝึกมาให้ทำภารกิจให้สำเร็จไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กับอีอันก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป จากเดิมที่มองเธอเป็นแค่เป้าหมายที่ต้องดูแล กลายเป็นความผูกพันแบบครอบครัวที่อยากปกป้องด้วยหัวใจ ไม่ใช่แค่เพราะคำสั่ง ส่วนหิมะสีนิลที่เคยเย็นชาและเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว ก็เริ่มเรียนรู้ที่จะไว้ใจคนอื่น เรียนรู้ว่าการเปิดใจให้ใครสักคนไม่ได้ทำให้เธออ่อนแอลงเลย แต่ทำให้เธอมีเหตุผลที่จะสู้มากขึ้นด้วยซ้ำ และอีอันเองจากเด็กสาวที่สับสนกับพลังในตัวและชะตาที่ถูกกำหนดมา ก็ค่อย ๆ เติบโตเป็นคนที่กล้าจะเลือกทางของตัวเอง กล้าจะยืนหยัดเพื่อช่วยทุกคนแม้จะต้องเจ็บปวด ความสัมพันธ์แบบนี้แหละที่ค่อย ๆ หลอมคนต่างยุค ต่างนิสัย ต่างที่มา ให้กลายเป็นทีมเดียวกันอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้รู้สึกยัดเยียดเลย จังหวะการเล่าเรื่องจะพาเราสลับไปมาระหว่างความเงียบก่อนพายุกับความโกลาหลแบบเต็มพิกัด เดี๋ยวก็เป็นฉากคุยกันเบา ๆ บนรถ ฉากกินข้าว ฉากหยอกล้อที่ทำให้ยิ้มทั้งที่รู้ว่าเวลากำลังจะหมด เดี๋ยวก็ตัดไปสู่ฉากไล่ล่ากลางเมือง ฉากปะทะกับเอเลี่ยนที่แปลงกายแฝงตัวอยู่ในร่างมนุษย์ ฉากช่วงชิงฮาวาที่ระเบิดเวลาเดินไปข้างหน้าไม่รอใคร ทุกการตัดสินใจมีความหมายหมด เพราะพลาดแค่นาทีเดียวอาจหมายถึงจุดจบของทุกสิ่ง ความสนุกของหนังของ รยูจุนยอล และ คิมแทรี ชุดนี้เลยไม่ได้มีแค่ฉากบู๊สวย ๆ เอฟเฟกต์ใหญ่ ๆ หรือฉากข้ามเวลาที่ตื่นตาตื่นใจเท่านั้น แต่อยู่ที่รายละเอียดเล็ก ๆ ของความเป็นมนุษย์ด้วย ทั้งมุกตลกแบบกวน ๆ ของมูรึกที่ช่วยผ่อนบรรยากาศตึง ๆ ให้เบาลง ทั้งแววตาของคนที่กำลังกลัวแต่ยังฝืนยิ้มเพื่อปลอบเพื่อน ทั้งฉากที่ไม่มีบทพูดเลยแต่เรารู้สึกได้ว่าเขาห่วงกันมากแค่ไหน ธีมหลักที่ร้อยทุกอย่างไว้ด้วยกันคือการเสียสละ การให้อภัย และการไม่ทอดทิ้งใครไว้ข้างหลัง แม้จะต้องเสี่ยงอันตรายแสนสาหัส มันพูดถึงความรับผิดชอบที่ใหญ่กว่าชีวิตตัวเอง แต่เล่าด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น ไม่ได้เทศน์ ไม่ได้ยัดเยียด แค่ทำให้เราเห็นว่า ต่อให้ศัตรูจะมาจากนอกโลกและมีพลังเหนือมนุษย์แค่ไหน หัวใจของคนที่ยอมสู้เพื่อกันและกันก็ยังเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุด และเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้การแข่งกับเวลา 48 นาทีครั้งนี้มีความหมายมากกว่าตัวเลขบนนาฬิกา ใครที่ชอบหนังไซไฟสงครามเอเลี่ยนสเกลใหญ่ ชอบหนังผจญภัยแฟนตาซีข้ามเวลา ชอบทีมเฉพาะกิจที่ตอนแรกดูไม่น่าจะเข้ากันได้เลยแต่พอถึงเวลาจริงกลับใจแลกใจกันได้ เรื่องนี้คือคำตอบที่ลงตัวมาก ดูกับครอบครัวก็สนุกเพราะมีทั้งฉากลุ้น ฉากฮา และฉากซึ้งให้คุยกันต่อหลังดูจบ ดูคนเดียวตอนคืนเหงา ๆ ก็อิ่มใจเพราะมันเติมความเชื่อในมิตรภาพและความหวังโดยไม่ต้องพยายาม ดูกับเพื่อนสายลุ้นก็มันส์เพราะนับถอยหลังแทบไม่ปล่อยให้เราหายใจเลยตั้งแต่กลางเรื่องไปจนถึงโค้งสุดท้าย ถ้าคุณเป็นคนที่ชอบเรื่องราวที่ vừaลุ้น vừaซึ้ง ชอบเห็นตัวละครค่อย ๆ เติบโตผ่านความสัมพันธ์ ไม่ใช่แค่เก่งขึ้นเพราะพลังวิเศษ อยากหาเรื่องที่ดูเพลิน จบแล้วรู้สึกอุ่น ๆ ในใจเหมือนได้กลับไปเจอเพื่อนเก่า ลองเปิดใจให้การเดินทางครั้งสุดท้ายนี้ดู แล้วจะเข้าใจว่าทำไมหลายคนถึงบอกว่า ความกล้าหาญที่แท้จริงไม่ใช่การไม่กลัวอะไรเลย แต่คือการกลัวแทบตายแต่ยังเลือกจะกลับไปช่วยทุกคนอยู่ดี โดยไม่เฉลยตอนจบให้เสียอรรถรสเลย ขอแค่บอกว่าให้อยู่ดูจนวินาทีสุดท้าย แล้วปล่อยให้หัวใจเต้นไปพร้อมกับเสียงนับถอยหลังดูสักครั้งก็พอ