Plastic Beauty

เรื่องย่อ Plastic Beauty

มีคราบเลือดจาง ๆ ตรงปลายแขนเสื้อสครับที่ซักยังไงก็ไม่ออกสักที แค่นั้นเองที่เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด สำหรับหมอห้องฉุกเฉินอย่าง ฟูมิ นูมาตะ (Fumi Numata) มันก็แค่ร่องรอยของการทำงานในคืนที่เธอช่วยชีวิตคนแทบไม่ทัน แต่พอมาวันหนึ่งเธอต้องถอดชุดสครับตัวเก่งนั้นออก แล้วเปลี่ยนไปใส่ชุดกาวน์สีขาวสะอาดในคลินิกความงามที่หอมละมุน ชีวิตเธอก็เหมือนถูกพลิกไปอีกด้านแบบไม่ทันตั้งตัว จากเดิมที่ทุกวินาทีของการลงมีดคือการยื้อความเป็นความตาย กลายมาเป็นทุกวินาทีของการลงมีดเพื่อต่อรองกับความมั่นใจและที่ยืนในสังคมของใครสักคน แล้วคำถามมันก็ค่อย ๆ ดังขึ้นในใจว่า ตกลงแล้วหมอคนหนึ่งควรรักษาอะไรกันแน่ ระหว่างชีวิตที่อยู่ตรงหน้ากับความฝันที่ซ่อนอยู่ในแววตาของคนไข้ที่อยากจะสวยขึ้นเพื่อมีโอกาสอีกครั้ง คนที่พาเรามายืนอยู่ตรงรอยต่อนี้ก็คือฟูมิที่รับบทโดย มายุ มัตสึโอกะ เล่นได้แบบเหนื่อยจริง เจ็บจริง เหมือนเพื่อนเราที่อดนอนมาหลายคืนแต่ยังพยายามยิ้ม เธอเป็นคนเก่ง มือไว ใจเด็ด ไม่เคยลังเลเวลาคนไข้กำลังจะไป แต่พอต้องมาอยู่ในโลกที่ต้องพูดนุ่ม ๆ ยิ้มหวาน ๆ แล้วขายความหวัง เธอก็ดูเก้ ๆ กัง ๆ น่าเอาใจช่วยอย่างบอกไม่ถูก ส่วนคนที่ยืนอยู่อีกฝั่งคือ ริน โทยามะ (Rin Tohyama) ที่เล่นโดย 仲里依紗 เป็นหมอความงามตัวแม่ของคลินิก ทั้งสวย ทั้งมั่น ทั้งพูดเก่งจนลูกค้าเชื่อหมดใจ คำพูดประโยคเดียวของเธอเปลี่ยนเทรนด์คิ้วทรงใหม่ได้ทั้งเมือง แล้วก็ยังมี รุย โคมิยะ (Rui Komiya) ผู้ชายที่เหมือนจะเข้าใจทั้งสองโลก คอยมองอยู่เงียบ ๆ แบบมีระยะห่าง กับคนรอบตัวอย่าง นานามิ โทโดโรกิ (Nanami Todoroki) และคนในครอบครัวอย่าง ทาเอโกะ นูมาตะ (Taeko Numata) ที่ยิ่งทำให้เราเห็นว่าไม่มีใครในเรื่องนี้ที่สู้แค่เรื่องงาน แต่ทุกคนกำลังสู้กับบาดแผลในใจตัวเองด้วยกันทั้งนั้น ถ้าใครเคยจินตนาการว่าคลินิกความงามต้องขาว สะอาด หอม และผ่อนคลาย เรื่องนี้จะพาไปเห็นอีกมุมเลย เพราะภายใต้แสงไฟสีนวลกับเสียงเพลงเบา ๆ นั้นมันมีความกดดันลอยอยู่ในอากาศตลอดเวลา ห้องฉุกเฉินที่ฟูมิจากมาก็จะอีกฟีลเลย ทั้งเสียงสัญญาณชีพ ทั้งแสงไฟขาวเย็น ทั้งเสียงวิ่ง เสียงตะโกน คือวุ่นวายแต่จริงใจ ตัดสลับมาที่ห้องทรีตเมนต์ที่ทุกอย่างจัดวางอย่างดี กระจกใสบานใหญ่ โซฟานุ่ม ๆ กลิ่นดอกไม้อ่อน ๆ คำพูดสุภาพจนแทบไม่มีช่องโหว่ แต่ยิ่งมองนานก็ยิ่งอึดอัด เหมือนทุกคนต้องรักษารอยยิ้มของตัวเองไว้ตลอดเวลา กลัวว่าถ้าเผลอเมื่อไหร่ภาพลักษณ์ที่สร้างมาจะแตกออก สองโลกนี้ถูกเล่าสลับกันไปมาทั้งซีซัน จนเรารู้สึกเหมือนเดินเข้าออกระหว่างความจริงที่โหดกับความฝันที่หอม แล้วก็เริ่มไม่แน่ใจว่าโลกไหนน่ากลัวกว่ากัน สิ่งที่ทำให้ดูแล้วหยุดไม่ได้ไม่ใช่ดราม่าตบตีแรง ๆ แต่เป็นความรู้สึกหน่วง ๆ ที่ค่อย ๆ ซึมเข้ามา เราจะทั้งเห็นใจฟูมิที่พยายามยึดความเป็นหมอแบบเดิมไว้ ทั้งเข้าใจรินที่ต้องแบกคำว่าสมบูรณ์แบบไว้บนบ่าทุกวัน บางฉากเป็นแค่การปรึกษาคนไข้ธรรมดา เริ่มต้นด้วยรอยยิ้มแต่จบด้วยน้ำตา บางฉากเป็นแค่การยืนมองตัวเองในกระจกเงียบ ๆ แต่แววตาสั่นจนเรารู้สึกจุกแทน มันชวนให้เรากลับมามองตัวเองเหมือนกันว่า ทุกเช้าที่ส่องกระจก เรากำลังอยากดูแลตัวเองให้มั่นใจขึ้น หรือเรากำลังวิ่งไล่ตามมาตรฐานที่ใครก็ไม่รู้เป็นคนขีดไว้ แล้วราคาที่ต้องจ่ายทั้งเงิน ทั้งเวลา ทั้งความรู้สึก มันคุ้มจริงไหม เรื่องนี้ไม่ได้มาตัดสินใครเลย แค่มองทุกคนอย่างอ่อนโยนมาก ๆ ทั้งหมอทั้งคนไข้ ใครที่ชอบซีรีส์ดราม่าชีวิตที่ดูแล้วได้คิดต่อ ได้รู้สึกตามไปกับตัวละคร อยากชวนให้ลองเปิดใจให้เรื่องนี้เลย ดูรวดเดียวจบได้เพลิน ๆ เพราะซีซันนี้จบครบแล้ว ไม่ต้องค้างคา เหมือนนั่งฟังเพื่อนสนิทเล่าเรื่องงาน เรื่องความรัก เรื่องความไม่มั่นใจในตัวเอง แล้วเราก็ค่อย ๆ เอาใจช่วยเธอไปทีละนิด ถ้าคืนไหนรู้สึกเหนื่อยกับสายตาคนรอบข้าง หรือแค่รู้สึกว่าอยากเข้าใจโลกความงามที่ข้างนอกดูหรูแต่ข้างในเต็มไปด้วยการแข่งขันให้มากขึ้น ลองกดดู สวยพลาสติก แล้วจะรู้ว่ากระจกบานเดิมที่บ้าน อาจสะท้อนอะไรกลับมาหาเราไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป