The Science Club Season 1

เรื่องย่อ The Science Club Season 1

ถ้าคำตอบของชีวิตไม่ได้อยู่ในหนังสือเรียนสักเล่ม เราจะยังกล้าตั้งคำถามต่อไปหรือเปล่า ความรู้สึกแบบนี้ลอยอยู่ในห้องทดลองเล็ก ๆ ที่ยังเปิดไฟอุ่น ๆ อยู่ท่ามกลางตึกเรียนยามค่ำคืนอันเงียบเชียบ ชมรมวิทย์ราตรี Season 1 พาเราไปอยู่ในโรงเรียนภาคค่ำที่ตอนกลางวันเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและสายตาคาดหวัง แต่พอตกกลางคืนกลับกลายเป็นที่พักใจของใครหลายคน กลิ่นน้ำยาเคมีจาง ๆ เสียงพัดลมเก่า ๆ กับโต๊ะทดลองที่วางของไม่เป็นระเบียบ ทำให้ที่นี่เหมือนเกาะเล็ก ๆ กลางความมืด และคนที่ชวนเราเข้ามาในเกาะแห่งนี้ก็คือ Kanae Fujitake (คานาเอะ ฟูจิทาเกะ) คุณครูวิทย์ท่าทีจริงจังแต่ใจดีมาก ๆ ที่รับบทโดย มาซาทากะ คุโบตะ กับกลุ่มนักเรียนที่ต่างเดินเข้ามาที่นี่ด้วยเหตุผลของตัวเอง แรก ๆ พวกเขาก็เหมือนคนแปลกหน้าที่บังเอิญต้องมาใช้ห้องเดียวกันมากกว่าเพื่อนสนิท มีทั้ง Taketo Yanagida หรือเจ้ากั๊กคุง เด็กหนุ่มที่ดูเงียบ ๆ แต่ข้างในมีไฟอยากพิสูจน์ตัวเองอยู่เต็มไปหมด มี Kasumi Natori สาวน้อยที่แบกความกังวลเรื่องอนาคตไว้เงียบ ๆ คนเดียว มี Angela Koshikawa (แองเจลา โคชิกาวะ) ที่เหมือนจะเข้ากับใครยากแต่จริง ๆ แค่อยากมีที่ให้เป็นตัวเองโดยไม่ต้องอธิบายเยอะ แล้วก็มี Rio Sakuma ที่รับบทโดย คิมูระ ฟุมิโนะ กับผู้ใหญ่อย่าง Shozo Nagamine และเพื่อนร่วมทางอีกหลายคนที่แวะเวียนมาช่วยบ้าง มานั่งฟังบ้าง ความน่ารักของกลุ่มนี้คือไม่มีใครเหมือนกันเลยสักคน แต่พอต้องช่วยกันล้างหลอดแก้ว ช่วยกันจดผล หรือนั่งเฝ้าการทดลองไปด้วยกันจนดึก ความเกร็ง ๆ ก็ค่อย ๆ ละลายไป เหลือเป็นบทสนทนาสั้น ๆ สายตาห่วง ๆ และการอยู่ข้าง ๆ กันแบบไม่ต้องพูดเยอะ ยิ่งอยู่ด้วยกันนานวันเดิมพันในใจของแต่ละคนก็ยิ่งชัดขึ้นโดยไม่รู้ตัว จากตอนแรกที่แค่อยากลองทำโปรเจกต์วิทย์ให้สำเร็จ กลายเป็นการต้องตอบตัวเองให้ได้ว่าจะเอายังไงกับชีวิตต่อไปดี เด็กบางคนต้องสู้กับความคาดหวังของที่บ้าน บางคนเริ่มไม่แน่ใจว่าทางที่เดินอยู่คือสิ่งที่รักจริง ๆ หรือแค่สิ่งที่คนอื่นบอกว่าดี ส่วนคุณครูฟูจิทาเกะเองก็ไม่ได้มีคำตอบสำเร็จรูปมาแจกให้ทุกคนเหมือนกัน เขาก็แค่พยายามยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วพาทุกคนลองผิดลองถูกไปด้วยกัน การทดลองบางครั้งก็ไม่เป็นไปตามที่หวัง ความเห็นไม่ตรงกันบ้าง น้อยใจกันบ้าง จนบรรยากาศในห้องเล็ก ๆ นั้นทั้งอบอุ่นทั้งอึดอัดในเวลาเดียวกัน และนั่นแหละที่ทำให้เราอดลุ้นตามไม่ได้ว่าพวกเขาจะยังเลือกเดินไปด้วยกันต่อไหม สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ละมุนมาก ๆ คือการเอาวิทยาศาสตร์มาเล่าเป็นภาษาของหัวใจแบบไม่ยัดเยียดเลย การตั้งสมมติฐานก็เหมือนการยอมรับว่าเรายังไม่รู้ การเฝ้าสังเกตก็เหมือนการหัดใส่ใจคนข้าง ๆ อย่างจริงจัง ส่วนการยอมรับผลที่ออกมาไม่ตรงใจก็เหมือนการหัดอยู่กับความผิดหวังในชีวิตจริง ซีรีส์ไม่ได้บอกว่าคนเก่งเท่านั้นถึงจะมีที่ยืน แต่บอกว่าคนธรรมดาที่สับสน กลัว ไม่มั่นใจ ก็มีค่าพอจะตั้งคำถามและเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ กลางคืนในเรื่องนี้เลยไม่ใช่แค่ฉากสวย ๆ แต่เป็นช่วงเวลาที่ทุกคนได้ถอดบทบาทเด็กดีหรือคนเก่งในตอนกลางวันออก แล้วกล้าพูดเรื่องที่เก็บไว้ในใจออกมาเบา ๆ ถ้ากำลังมองหาซีรีส์แนวหนังชีวิตที่ดูแล้วใจฟูแบบช้า ๆ ไม่เร่ง ไม่เสียงดัง อยากชวนให้ลองแวะมาที่ห้องชมรมนี้ดูสักคืน ซีซันแรกเขาทำจบครบแล้วด้วย ดูต่อเนื่องได้แบบไม่ต้องค้างคา เหมาะมากกับการเปิดดูในคืนเงียบ ๆ ที่มีชาร้อน ๆ สักแก้ว แล้วปล่อยให้แสงไฟดวงเล็ก ๆ ในห้องทดลองค่อย ๆ พาเราไปรู้จักความฝัน ความเปราะบาง และการเติบโตของคนกลุ่มหนึ่ง เชื่อเถอะว่าดูจบแล้วจะอยากโทรหาเพื่อนเก่า หรือไม่ก็คิดถึงมุมเล็ก ๆ ของตัวเองที่เคยทำให้รู้สึกว่าเป็นตัวเองได้มากที่สุดขึ้นมาเลย