Sicario: Day of the Soldado

เรื่องย่อ Sicario: Day of the Soldado

เมื่อไหร่กันนะที่เส้นแบ่งระหว่างการปกป้องประเทศกับการทำเรื่องผิดมันถึงได้จางจนมองไม่เห็น แบบที่ ทีมพิฆาตทะลุแดนเดือด 2 พาเราไปยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่ต้นเรื่องเลย ความรู้สึกแรกที่ได้คือความอึดอัดแบบบอกไม่ถูก เหมือนเรากำลังหายใจอยู่ในอากาศร้อน ๆ ของทะเลทรายชายแดน แล้วก็สงสัยไปพร้อมกับแมตต์ เกรเวอร์ ว่าถ้าศัตรูไม่เล่นตามกติกาแล้ว เรายังต้องเล่นตามกติกาอยู่ไหม โลกของเรื่องนี้ไม่ใช่โลกขาวดำอีกต่อไป แต่เป็นโลกสีเทา ๆ ที่อยู่ระหว่างสหรัฐอเมริกากับเม็กซิโก ที่ซึ่งข่าวการโจมตีรุนแรงในแผ่นดินอเมริกาทำให้รัฐบาลเชื่อว่าขบวนการค้ายาเริ่มเปิดทางให้กลุ่มอันตรายลักลอบข้ามพรมแดนเข้ามา จากสงครามยาเสพติดธรรมดาเลยกลายเป็นเรื่องความมั่นคงของชาติในชั่วข้ามคืน และนั่นคือจุดที่ทำให้คนที่อยู่บนโต๊ะสั่งการตัดสินใจว่าจะต้องเล่นแรงกว่าที่เคย เพื่อดับไฟก่อนที่มันจะลามไปมากกว่านี้ ใครที่กำลังหา ดูหนัง ทีมพิฆาตทะลุแดนเดือด 2 เต็มเรื่อง แบบที่อยากได้ทั้งความตึงเครียดและความหนักของอารมณ์ น่าจะสัมผัสได้ตั้งแต่ฉากแรกเลยว่าเรื่องนี้ไม่ได้มาเล่น ๆ ไม่ได้มีฮีโร่ยิ้มหล่อมาช่วยโลก แต่มันมีแค่คนที่ต้องทำงานสกปรกเพื่อให้คนอื่นได้นอนหลับอย่างสบายใจ สิ่งที่ขับเคลื่อนแมตต์จริง ๆ ไม่ใช่ความโกรธหรือความอยากเป็นวีรบุรุษ แต่เป็นหน้าที่แบบคนที่อยู่ในสนามมานานจนรู้ว่าระบบปกติมันเอาไม่อยู่ เขาคือเจ้าหน้าที่ภาคสนามที่เจนจัด ทำงานให้รัฐแบบไม่ต้องมีชื่อในข่าว วิธีการของเขาคือนอกตำรา เร็ว และเด็ดขาด เพราะเขาเชื่อว่าถ้าปล่อยให้แก๊งค้ายาตั้งตัวได้ คนบริสุทธิ์จะต้องจ่ายแพงกว่าเดิมหลายเท่า ส่วนอเลฮานโดรคืออีกขั้วที่เงียบกว่า เย็นกว่า และเจ็บกว่า เขาเป็นเหมือนเงาที่เดินได้ เป็นนักปฏิบัติการรับจ้างที่เคยสูญเสียทุกอย่างให้กับแก๊งค้ายามาก่อน เลยเข้าใจความโหดของโลกใบนี้ดีกว่าใคร ความสัมพันธ์ของสองคนนี้เลยทั้งผูกพันทั้งระแวงกันในเวลาเดียวกัน เหมือนเพื่อนร่วมรบที่ไว้ใจกันได้ในสนาม แต่ก็รู้ดีว่าวันหนึ่งคำสั่งจากข้างบนอาจทำให้ต้องหันปืนใส่กันเองก็ได้ แผนครั้งนี้ของพวกเขาคือการจุดไฟให้แก๊งค้ายาตีกันเอง ด้วยการลักพาตัวอิซาเบล เรเยส ลูกสาวของเจ้าพ่อรายใหญ่ แล้วจัดฉากให้ดูเหมือนเป็นฝีมือของแก๊งคู่แข่ง เพื่อให้เกิดความแตกคอและทำลายกันจากข้างใน ฟังดูเหมือนแผนที่ฉลาดและคุมได้ในห้องประชุม แต่พอลงสนามจริงที่มีทั้งทะเลทราย ด่านตรวจ ขบวนรถ และเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย ทุกอย่างมันเริ่มสั่นคลอน เพราะอเลฮานโดรที่ปกติเยือกเย็นเหมือนน้ำแข็ง กลับเริ่มมองเห็นตัวเองในอดีตผ่านแววตาหวาดกลัวของเด็กคนนี้ และนั่นทำให้ภารกิจที่ควรจะเย็นชากลับมีหัวใจขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เสน่ห์ของเรื่องเลยไม่ได้อยู่ที่ว่าใครจะยิงแม่นกว่ากัน แต่อยู่ที่การค่อย ๆ บีบให้คนดูตั้งคำถามไปพร้อมกับตัวละครว่าเราจะยอมแลกอะไรบ้างเพื่อให้ได้สิ่งที่เรียกว่าความสงบ แมตต์ต้องแบกระหว่างคำสั่งกับความเป็นคน เขาอยากจบงานให้ไวที่สุดเพื่อลดความสูญเสียในภาพรวม แต่ทุกคำสั่งที่เปลี่ยนไปกลางทางก็ทำให้คนที่อยู่หน้างานอย่างอเลฮานโดรต้องรับความเสี่ยงมากขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนอเลฮานโดรเองก็เหมือนคนที่พยายามจะล้างแค้นให้ครอบครัว แต่ยิ่งเดินลึกเข้าไปในความแค้น เขาก็ยิ่งเจอว่าตัวเองกำลังกลายเป็นแบบเดียวกับคนที่เขาเกลียดหรือเปล่า อิซาเบลเองก็ไม่ใช่แค่ตัวประกันในแผน แต่เป็นเด็กสาวที่โตมาในบ้านที่พ่อคือปีศาจในสายตาคนอื่น เธอดื้อ เจ็บ และสับสน เธอทั้งเกลียดทั้งรักพ่อของตัวเอง และไม่เข้าใจว่าทำไมชายแปลกหน้าสองคนที่ลักพาตัวเธอมา คนหนึ่งถึงดูอยากปกป้องเธอ อีกคนถึงดูพร้อมจะทิ้งเธอได้ทุกเมื่อ ความสัมพันธ์สามเส้านี้ทั้งอึดอัดทั้งน่าสงสาร เพราะไม่มีใครเป็นคนดีเต็มตัว ไม่มีใครเป็นคนเลวเต็มตัว มีแค่คนที่พยายามเอาตัวรอดในเกมที่ใหญ่กว่าตัวเองมาก หนังของ เบเนซิโอ เดล โตโร มักจะมีมิติแบบนี้แหละ คือเล่นน้อยแต่ลึก แค่แววตานิ่ง ๆ ก็ทำให้เรารู้สึกได้ว่าเขากำลังชั่งใจระหว่างหน้าที่กับมโนธรรมอยู่ตลอดเวลา ขณะที่หนังก็พาเราไปเห็นอีกมุมของชายแดน ทั้งหมู่บ้านเงียบ ๆ ตำรวจท้องถิ่นที่ต้องเลือกข้าง เด็กหนุ่มเม็กซิกันที่ถูกดึงเข้าสู่วงจรความรุนแรงเพราะอยากมีตัวตน ทุกชีวิตมันเชื่อมกันหมดเหมือนใยแมงมุมที่ขยับตรงไหนก็สะเทือนไปทั้งผืน บรรยากาศโดยรวมเลยทั้งแห้งแล้ง ตึงเครียด และสมจริงแบบดิบ ๆ ไม่ได้ทำให้ความรุนแรงดูเท่ แต่ทำให้รู้สึกถึงน้ำหนักของมันจริง ๆ เสียงเครื่องยนต์ของขบวนรถหุ้มเกราะที่วิ่งผ่านความว่างเปล่า เสียงวิทยุสื่อสารที่ขาด ๆ หาย ๆ ภาพเมืองชายแดนยามค่ำที่ดูเหมือนสงบแต่พร้อมปะทุได้ทุกวินาที ทุกอย่างค่อย ๆ สะสมความกดดันขึ้นมาทีละนิด ก่อนจะระเบิดออกมาเป็นฉากปฏิบัติการที่ทั้งเร็ว ทั้งดุดัน และทั้งน่าหายใจไม่ทั่วท้อง ใครที่ชอบหนังที่ไม่ได้เอาใจคนดูด้วยสูตรสำเร็จ แต่กล้าพาไปเจอด้านมืดของอำนาจและการเมืองระหว่างประเทศ น่าจะอินกับจังหวะแบบนี้มาก เพราะมันไม่ได้มีแค่บู๊ แต่มีการหักเหลี่ยม มีการตัดสินใจที่ไม่มีคำตอบถูกที่สุด มีแต่คำตอบที่เจ็บน้อยที่สุดในตอนนั้น ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะกับคืนที่อยากดูอะไรหนัก ๆ เข้ม ๆ แล้วนั่งคิดต่อหลังดูจบ ไม่ว่าจะดูคนเดียวแบบจมดิ่งไปกับความตึงเครียด หรือดูกับเพื่อนสายหนังบู๊ หนังอาชญากรรมที่ชอบคุยกันเรื่องศีลธรรมเทา ๆ หลังเครดิตขึ้น เรื่องนี้ให้ครบทุกรสทั้งลุ้น ทั้งหม่น ทั้งอิ่มในแง่การแสดงที่ส่งอารมณ์กันแบบไม่มีใครยอมใคร เหมาะกับคนที่ไม่กลัวหนังที่ไม่มีพระเอกในอุดมคติ แต่ชอบตัวละครที่เป็นมนุษย์จริง ๆ มีแผล มีความลังเล และต้องเลือกในสถานการณ์ที่บีบหัวใจ ส่วนใครที่อยากพักผ่อนเบา ๆ กับครอบครัวแบบสบาย ๆ อาจจะต้องเว้นไว้ก่อนเพราะโทนค่อนข้างเครียดและจริงจัง แต่ถ้าคุณเป็นสายดราม่าเข้ม ๆ สายปฏิบัติการลับ สายความสัมพันธ์แบบพ่อจำเป็นกับเด็กที่ไม่ไว้ใจกันแต่ต้องพึ่งกันเพื่อรอดชีวิต รับรองว่าจะดูแล้วไม่ลุกไปไหนง่าย ๆ จนกว่าจะรู้ว่าสุดท้ายแล้วราคาของความสงบครั้งนี้ ใครกันแน่ที่ต้องเป็นคนจ่าย