Unknown

เรื่องย่อ Unknown

ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วไม่มีใครจำเราได้เลย เราจะยังเป็นเราอยู่ไหม นั่นคือคำถามที่หลอกหลอนใจตั้งแต่ต้นของ คนนิรนามเดือดระอุ เรื่องของชายคนหนึ่งที่มั่นใจว่าเขารู้ว่าตัวเองเป็นใคร รักใคร และมาทำอะไรที่นี่ แต่โลกทั้งใบกลับพร้อมใจกันบอกว่าเขาจำผิด ถ้าใครกำลังหา ดูหนัง คนนิรนามเดือดระอุ เต็มเรื่อง แบบที่ดูแล้วลุ้นจนลืมหายใจ เรื่องนี้คือการชวนให้เราเดินตามชายที่เพิ่งฟื้นจากโคม่าด้วยร่างกายที่ยังไม่เข้าที่ ความทรงจำที่ยังพร่าเลือน แต่หัวใจยังจำชื่อภรรยาได้แม่นยำ เขาคือ ดร.มาร์ติน แฮร์ริส ที่เดินทางมาถึงเบอร์ลินเพื่อร่วมงานประชุมวิชาการกับภรรยา ทุกอย่างควรจะเป็นทริปทำงานธรรมดาที่อบอุ่นและเรียบง่าย แต่แค่กระเป๋าใบเดียวที่ลืมไว้ที่สนามบินก็เปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล ระหว่างนั่งแท็กซี่กลับไปเอา เขาประสบอุบัติเหตุรถตกจากสะพาน จมดิ่งลงสู่ความมืดและความหนาวเย็น ก่อนจะตื่นขึ้นมาอีกครั้งบนเตียงโรงพยาบาลหลังจากหลับไปหลายวัน และพบว่าโลกที่เขาจากไปแค่ชั่วครู่ไม่ได้รอเขาอยู่เหมือนเดิมอีกแล้ว สิ่งที่มาร์ตินต้องการมีเพียงอย่างเดียว คือการกลับไปเป็นตัวเองคนเดิม กลับไปหาภรรยา กลับไปยืนในที่ของตัวเอง แต่สิ่งที่ขวางเขาอยู่กลับใหญ่กว่ากำแพงใด ๆ เพราะมันคือการไม่เชื่อของทุกคน เขาเดินทางไปหาภรรยาที่โรงแรมด้วยความหวังเต็มอก คิดว่าอ้อมกอดของเธอจะยืนยันทุกอย่าง แต่ผู้หญิงที่เขารักกลับมองเขาเหมือนคนแปลกหน้า และข้างกายเธอกลับมีชายอีกคนที่ใช้ชื่อมาร์ติน แฮร์ริส มีเอกสาร มีความทรงจำ มีบุคลิกที่น่าเชื่อถือจนทุกคนรอบข้างยอมรับว่าเป็นตัวจริง ความเจ็บปวดที่สุดจึงไม่ใช่แผลจากอุบัติเหตุ แต่คือสายตาของภรรยาที่ปฏิเสธเขาโดยไม่ลังเล ยิ่งเขาพยายามอธิบาย ยิ่งพยายามหยิบความทรงจำส่วนตัวขึ้นมายืนยัน เขาก็ยิ่งดูเหมือนคนสับสนหรือคนที่มีเจตนาไม่ดีในสายตาคนอื่น ความโดดเดี่ยวแบบนี้มันหนาวจับใจ เพราะเขาไม่ได้แค่สูญเสียชื่อ แต่กำลังสูญเสียหลักฐานว่าเขาเคยมีชีวิตอยู่จริง ๆ และในจังหวะที่แทบไม่เหลือใคร หนังของ เลียม นีสัน ก็พาเราไปเจอกับแสงเล็ก ๆ ที่อบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ นั่นคือ จีน่า คนขับแท็กซี่สาวที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้น เธอเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่มีเหตุผลต้องเชื่อเขาเลย นอกจากสิ่งที่ตาเห็นและความรู้สึกของมนุษย์ที่ยังไม่ด้านชา ความสัมพันธ์ของมาร์ตินกับจีน่าจึงค่อย ๆ กลายเป็นหัวใจของเรื่องที่ทำให้เราอยากเอาใจช่วยจนสุดทาง เธอไม่ใช่ฮีโร่ ไม่ใช่คนมีอำนาจ แค่ผู้หญิงหาเช้ากินค่ำที่อาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ด้วยความระวังตัว แต่เธอเลือกจะยื่นมือมาช่วยชายที่ไม่มีอะไรเลย ไม่มีเงิน ไม่มีตัวตน ไม่มีใครรับรอง เพราะเธอจำได้ว่าในวันเกิดเหตุเขาพยายามช่วยเธอเหมือนกัน การเดินทางของคนทั้งคู่เลยไม่ใช่แค่การวิ่งหาหลักฐาน แต่เป็นการเรียนรู้ที่จะไว้ใจกันในโลกที่ไว้ใจใครไม่ได้เลย มาร์ตินที่เคยเป็นนักวิชาการที่ใช้ชีวิตด้วยเหตุผลและตำรา ต้องหัดพึ่งสัญชาตญาณ หัดสังเกตคน หัดเอาตัวรอดแบบที่เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำได้ ส่วนจีน่าที่เคยอยากอยู่เงียบ ๆ ไม่ยุ่งกับใคร ก็ต้องกล้าขึ้นมาทีละนิดเพราะเห็นความจริงใจของชายตรงหน้า ท่ามกลางนั้นยังมีตัวละครรอบข้างที่ทำให้เราระแวงไปหมด ทั้งเพื่อนร่วมงานเก่า เจ้าหน้าที่ ตำรวจ ไปจนถึงชายลึกลับที่ดูเหมือนจะรู้ความจริงบางอย่าง ทุกบทสนทนาเต็มไปด้วยคำถามว่าใครพูดจริง ใครกำลังแสดง และใครกันแน่ที่ได้ประโยชน์จากการลบตัวตนของมาร์ตินออกไป ความสนุกคือเราจะค่อย ๆ ปะติดปะต่อความทรงจำที่ขาดหายของเขาไปพร้อมกัน บางชิ้นก็ชัดเจน บางชิ้นก็ขัดแย้งกันเอง จนเราเองก็เริ่มไม่แน่ใจว่าเราควรเชื่อความจำของเขา หรือเชื่อโลกที่เห็นตรงกันหมดว่าเขาไม่ใช่ตัวจริง บรรยากาศของเบอร์ลินในเรื่องนี้ก็ช่วยขับความรู้สึกอ้างว้างให้ชัดขึ้นไปอีก เป็นเมืองที่สวยแต่เย็นชา ตึกใหญ่ ถนนกว้าง รถไฟที่วิ่งไม่หยุด แต่กลับทำให้คนตัวเล็ก ๆ อย่างมาร์ตินดูหลงทางและแปลกแยก เขาวิ่งจากโรงพยาบาลไปโรงแรม จากสถานทูตไปอพาร์ตเมนต์เก่า ๆ เพื่อหาสิ่งที่จะพิสูจน์ตัวเอง แต่ยิ่งวิ่งก็ยิ่งเหมือนมีเงาตามหลังอยู่ตลอดเวลา ฉากไล่ล่าเลยไม่ได้มาแค่เพื่อความมัน แต่มาพร้อมความกดดันว่าเขาจะหนีไปไหนได้ในเมื่อเขาไม่มีแม้แต่ชื่อจะใช้เช็กอินโรงแรม ความระทึกจึงสลับกับความเศร้าแบบพอดี ๆ ตอนที่บีบหัวใจที่สุดไม่ใช่ตอนที่มีปืนหรือรถพุ่งเข้าหา แต่คือตอนที่เขาต้องยืนต่อหน้าคนที่เคยรักแล้วพูดว่า ผมคือสามีของคุณ แต่เธอส่ายหน้า มันเป็นความเจ็บที่สุภาพ ไม่โวยวาย แต่ทิ้งรอยไว้ในใจคนดูนานมาก ขณะเดียวกันเรื่องก็ค่อย ๆ โยนคำถามที่ใหญ่ขึ้นมาให้เราคิดตามว่า ตัวตนของเราถูกสร้างจากอะไรกันแน่ จากความทรงจำของเราเอง หรือจากการยอมรับของคนรอบข้าง ถ้าวันหนึ่งเอกสารทุกอย่างบอกว่าเราเป็นอีกคน เพื่อนบอกว่าเราเป็นอีกคน แม้แต่คนรักก็บอกว่าเราเป็นอีกคน เราจะยังกล้ายืนยันว่าเรารู้ว่าเราเป็นใครอยู่ไหม และเราจะสู้ไกลแค่ไหนเพื่อทวงคำว่า ตัวฉัน กลับคืนมา ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะมากกับคนที่ชอบหนังลุ้นระทึกที่มีปมให้คิดตาม ไม่ใช่แค่บู๊ตูมตามอย่างเดียว ดูคนเดียวตอนกลางคืนก็เพลินเพราะมันดึงเราให้จดจ่อตั้งแต่ต้นจนจบ อยากรู้ว่าเบาะแสชิ้นต่อไปจะพาไปทางไหน ใครคือมิตร ใครคือศัตรู ส่วนใครที่ชอบดูกับครอบครัวหรือกับเพื่อนสายดราม่าความสัมพันธ์ ก็น่าจะอิ่มใจกับเส้นเรื่องของมาร์ตินและจีน่า เพราะมันเป็นมิตรภาพของคนแปลกหน้าที่ค่อย ๆ ก่อตัวจากความเห็นใจล้วน ๆ ไม่มีผลประโยชน์ เป็นความอบอุ่นเล็ก ๆ กลางเมืองหนาว ๆ ที่ทำให้เรายิ้มได้ท่ามกลางความตึงเครียด และสำหรับคอหนังแนวปริศนาอัตลักษณ์ ชอบตั้งคำถาม ชอบเดา ชอบลุ้นว่าความจริงอยู่ตรงไหน เรื่องนี้จะตอบโจทย์แบบนั่งไม่ติดเลยตั้งแต่กลางเรื่องเป็นต้นไป โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าจะดูยากหรือหนักเกินไป เพราะเล่าเข้าใจง่าย เดินเรื่องไว และพาเราไปข้างตัวเอกตลอดเวลา ใครที่อยากใช้เวลาพักผ่อนกับเรื่องราวดี ๆ สักเรื่องที่ทั้งลุ้น ทั้งซึ้ง และทำให้กลับมาคิดถึงคุณค่าของการมีใครสักคนที่จำเราได้ ลองเปิดใจให้ชายที่สูญเสียชื่อคนนี้พาเดินไปในเบอร์ลินด้วยกันสักครั้ง แล้วจะเข้าใจว่าบางครั้งการพิสูจน์ว่าเรามีอยู่จริง สำคัญกว่าการเอาชนะใครทั้งนั้น