Hell of a Summer

เรื่องย่อ Hell of a Summer

เคยสงสัยไหมว่าถ้าฤดูร้อนที่ควรจะสนุกที่สุดในชีวิตดันกลายเป็นคืนที่ต้องวิ่งหนีเอาตัวรอด เราจะยังหัวเราะออกอยู่ไหม ค่ายเฮี้ยน...เพี้ยนยันฆาตรกร พาเรากลับไปที่คำถามนั้นตั้งแต่ฉากแรกเลย แล้วก็ไม่ปล่อยให้เราได้พักหายใจอีกพักใหญ่ เรื่องมันเริ่มที่แคมป์ไพน์เวย์ ค่ายฤดูร้อนกลางป่าริมทะเลสาบที่แดดอุ่น เสียงเพลงรอบกองไฟ และกลิ่นไม้ชื้น ๆ ลอยอยู่ในอากาศ เหล่าวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งเดินทางมาถึงก่อนเด็ก ๆ จะเข้าค่าย เพราะพวกเขาคือพี่เลี้ยงที่ต้องมาเตรียมสถานที่ เตรียมกิจกรรม และเตรียมใจว่าจะดูแลน้อง ๆ ยังไงให้ผ่านซัมเมอร์นี้ไปอย่างราบรื่น แต่ละคนก็มีคาแรกเตอร์ของตัวเองชัดเจนมากเลยนะ ทั้งสายมั่น สายเนิร์ด สายติสต์ สายขี้กลัว แล้วก็มีเจสัน เด็กหนุ่มที่ดูเหมือนจะโตช้ากว่าเพื่อนหน่อย แต่ใจเขาอยากพิสูจน์ตัวเองเหลือเกินว่าตัวเองก็เป็นพี่เลี้ยงที่ดีได้เหมือนกัน ความรู้สึกแรกที่เราสัมผัสได้จากกลุ่มนี้คือความคิดถึงวันวานแบบนั้นเลย คือความเป็นวัยรุ่นที่กำลังก้ำกึ่งระหว่างอยากเป็นผู้ใหญ่กับยังอยากเล่นสนุกเหมือนเด็ก แล้วพอทุกคนมารวมกันในบ้านพักหลังเก่า ห้องอาหารไม้หลังใหญ่ และทางเดินในป่าที่คุ้นเคย มันก็เลยอบอุ่นแบบแปลก ๆ เหมือนเราได้กลับไปเข้าค่ายอีกครั้ง ถ้าใครกำลังหา ดูหนัง ค่ายเฮี้ยน...เพี้ยนยันฆาตรกร เต็มเรื่อง ไว้ดูเพลิน ๆ ช่วงวันหยุด บอกเลยว่าแค่บรรยากาศเปิดเรื่องก็ชวนให้ยิ้มแล้ว เพราะมันเต็มไปด้วยความวุ่นวายเล็ก ๆ น้อย ๆ ของคนที่ไม่ค่อยลงรอยกันแต่ก็ต้องอยู่ด้วยกันให้ได้ แล้วความอบอุ่นแบบนั้นแหละที่อยู่ดี ๆ ก็ถูกกระชากออกไปดื้อ ๆ เมื่อมีฆาตกรสวมหน้ากากโผล่มาในค่าย จากพี่เลี้ยงที่ตอนเช้ายังเถียงกันเรื่องเวรล้างจาน เรื่องว่าใครจะนอนเตียงบนเตียงล่าง อยู่ดี ๆ ก็ต้องมาวิ่งหนีตายในที่ที่ตัวเองคิดว่ารู้จักดีที่สุด ป่าที่เคยใช้เดินเล่นตอนกลางวันกลายเป็นที่มืดที่มองไม่เห็นข้างหน้า บ้านพักที่เคยมีเสียงหัวเราะกลายเป็นที่ซ่อนที่ต้องกลั้นหายใจ ริมทะเลสาบที่เคยสวยก็กลายเป็นฉากที่เย็นยะเยือกจนขนลุก สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ลุ้นกว่าหนังไล่เชือดทั่วไปคือตัวละครเขาไม่ได้เก่ง ไม่ได้ฉลาดแบบในหนังนักสืบเลยนะ เขาก็คือวัยรุ่นธรรมดาที่สติแตก ร้องเสียงหลง ตัดสินใจพลาด แล้วก็ทะเลาะกันเองกลางวิกฤตินั่นแหละ เจสันที่ตอนแรกดูเหมือนจะเป็นตัวถ่วงของกลุ่ม กลับกลายเป็นคนที่อยากให้ทุกคนรอดไปด้วยกันมากที่สุด เขาพยายามดึงสติเพื่อน ๆ พยายามหาทางเอาตัวรอดทั้งที่ตัวเองก็กลัวจนมือสั่น ส่วนเพื่อนรอบตัวก็มีทั้งคนที่อยากหนีเอาตัวรอดคนเดียว คนที่อยากสู้กลับแบบบ้าบิ่น และคนที่เอาแต่โทษกันไปมาว่าเรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของใคร ความไม่รู้ว่าใครอยู่ใต้หน้ากากนั้นยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลง เพราะมันไม่ใช่แค่กลัวคนร้ายข้างนอก แต่เริ่มกลัวกันเองด้วยว่าไว้ใจใครได้บ้าง ความสนุกมันเลยอยู่ตรงที่เราต้องเดาไปพร้อมกับพวกเขา ว่าฆาตกรเดินป้วนเปี้ยนอยู่ตรงไหน และทำไมถึงเลือกไล่ล่าพี่เลี้ยงกลุ่มนี้อย่างเป็นระบบขนาดนี้ สิ่งที่เราชอบมากในหนังของ ฟินน์ วูล์ฟฮาร์ด เรื่องนี้คือเขาไม่ได้เล่าแค่การวิ่งหนี แต่เล่าถึงแรงขับข้างในของเด็กแต่ละคนที่กำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่แบบเนียน ๆ เลยนะ ลองนึกภาพเด็กอายุยี่สิบต้น ๆ ที่ต้องมารับผิดชอบชีวิตเด็กทั้งค่าย แต่ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด ยังทะเลาะกับเพื่อนเรื่องไร้สาระ ยังแอบชอบกัน ยังอยากเป็นที่ยอมรับ พอความตายมาเคาะประตู ความเป็นเด็กในตัวพวกเขาก็เลยโผล่ออกมาเต็ม ๆ ทั้งมุกตลกฝืด ๆ ที่หลุดออกมากลางสถานการณ์คับขัน ทั้งการตัดสินใจเพี้ยน ๆ ที่คนดูต้องร้องว่าเฮ้ยทำแบบนั้นทำไม แต่พอมองดี ๆ มันก็คือสัญชาตญาณของคนที่จนตรอกนั่นแหละ มิตรภาพในเรื่องนี้เลยไม่ได้สวยหรูนะ มันทั้งงอน ทั้งงี่เง่า ทั้งทิ้งกันแล้วก็กลับมาช่วยกันใหม่ แต่ก็เพราะแบบนั้นแหละมันเลยจริงใจมาก เราจะเห็นเลยว่าแต่ละความสัมพันธ์ค่อย ๆ เปลี่ยนพวกเขาไปทีละนิด จากคนที่คิดถึงแต่ตัวเองก็เริ่มหันมามองเพื่อนข้าง ๆ จากคนที่เอาแต่พูดเล่นก็เริ่มต้องพูดจริง จากคนที่กลัวที่สุดก็เริ่มกล้าที่จะลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่างเพื่อคนอื่น ความตลกในเรื่องนี้ก็เลยไม่ใช่แค่มุกแปะไว้ให้ขำ แต่มันคือเกราะป้องกันความกลัวของวัยรุ่นกลุ่มนี้ ยิ่งกลัวมากก็ยิ่งพูดมาก ยิ่งเครียดมากก็ยิ่งทำอะไรหลุดโลก จนคนดูอย่างเราทั้งขำทั้งสงสารในเวลาเดียวกัน แล้วพอบรรยากาศมันเหวี่ยงจากแสงแดดจ้า ๆ ตอนกลางวันไปสู่ความมืดที่เต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าปริศนาตอนกลางคืน ความรู้สึกคิดถึงค่ายฤดูร้อนก็เลยผสมกับความหวาดระแวงแบบลงตัวจนไม่อยากลุกไปไหน จังหวะการเล่าเรื่องก็เหมือนนั่งรถไฟเหาะทางอารมณ์จริง ๆ นะ เดี๋ยวก็ลุ้นจนต้องจิกหมอนเพราะฆาตกรเดินย่างเข้ามาแบบใจเย็นพร้อมอาวุธในมือ เดี๋ยวก็หลุดขำพรืดเพราะตัวละครดันตัดสินใจทำอะไรที่ไม่มีใครคาดคิดในวินาทีความเป็นความตาย กลิ่นอายหนังเชือดยุคเก่ามาครบเลย ทั้งการวิ่งหนีในป่า การซ่อนในตู้แคบ ๆ เสียงกรีดร้อง เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด แต่ภาพรวมกลับสดใสแบบหนังวัยรุ่น ทั้งเสื้อผ้าสีจัด ๆ เพลงประกอบจังหวะสนุก ๆ บทพูดกวน ๆ ที่ฟังแล้วเหมือนเพื่อนเราเม้าท์กันจริง ๆ พอถึงพาร์ทลึกลับ เรื่องก็จะโยนเบาะแสเล็ก ๆ มาให้เราคอยจับผิดตลอดว่าเอ๊ะ คนนี้หายไปไหน คนนั้นโกหกหรือเปล่า ทำไมท่าทางดูมีพิรุธจัง แล้วก็มีช็อตที่ทำให้เราต้องหันไปสะกิดคนข้าง ๆ ว่าแกว่าใครวะ คือมันชวนให้ทาย ชวนให้เถียงกันสนุกมากโดยที่ไม่ได้ทำให้เครียดจนปวดหัว ความรุนแรงในเรื่องก็มีตามสไตล์หนังสยองขวัญนะ แต่เล่าแบบมีรสนิยม ไม่ได้เน้นภาพโหดจนดูไม่ไหว แต่เน้นความตกใจ ความลุ้น และความฮาแบบดาร์ก ๆ ที่เล่นกับความกลัวความตายอย่างมีชั้นเชิงมากกว่า ดูไปก็จะรู้สึกเหมือนเราก็เป็นพี่เลี้ยงอีกคนในค่ายนั้น ที่ทั้งอยากหัวเราะ ทั้งอยากกรี๊ด ทั้งอยากตะโกนบอกตัวละครว่าอย่าเดินไปทางนั้น ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร เราว่าเหมาะมากกับคนที่ชอบหนังสยองขวัญแต่ไม่อยากดูอะไรหนัก ๆ เครียด ๆ จนเก็บไปฝันร้าย หรือคนที่ชอบหนังตลกสายเพี้ยน ๆ ที่กล้าเล่นกับสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบไม่กลัวเสียภาพลักษณ์ ดูคนเดียวตอนกลางคืนก็ได้ฟีลลุ้น ๆ ขำ ๆ แก้เหงาดี แต่ถ้าได้ดูกับกลุ่มเพื่อนนี่จะสนุกคูณสองเลย เพราะจะได้กรี๊ดพร้อมกัน หัวเราะพร้อมกัน แล้วก็ช่วยกันทายว่าใครกันแน่ที่อยู่ใต้หน้ากากนั้น ครอบครัวที่มีลูกวัยรุ่นที่ชอบหนังผจญภัยปนตลกก็น่าจะดูด้วยกันได้เพลิน ๆ ขอแค่เป็นสายที่โอเคกับบรรยากาศไล่ล่าและมุกตลกร้ายแบบวัยรุ่นหน่อย ส่วนสายดราม่าความสัมพันธ์ก็น่าจะอิ่มใจไม่แพ้กัน เพราะสุดท้ายแล้วหัวใจของเรื่องมันคือการเติบโต การรับผิดชอบ และการเรียนรู้ที่จะพึ่งพากันในวันที่โลกไม่น่ารักกับเราเลย โดยที่เราไม่ต้องรู้ตอนจบก่อนก็สนุกได้ แค่ได้เห็นเด็กกลุ่มหนึ่งจากที่ตีกันเองทุกห้านาที ค่อย ๆ กลายเป็นทีมที่ยอมเจ็บตัวเพื่อกันและกัน มันก็คุ้มแล้วที่จะนั่งดูจนจบเครดิตแบบยิ้ม ๆ ทั้งที่ใจยังเต้นแรงอยู่เลย