Stillwater

เรื่องย่อ Stillwater

จะทำยังไงถ้าคุณเป็นพ่อที่รู้ว่าลูกกำลังจะจมน้ำต่อหน้าต่อตา แต่คุณว่ายน้ำไม่เป็น แถมยังอยู่ในสระที่เขาไม่ให้คุณลงไปด้วยซ้ำ นั่นคือความรู้สึกแรกที่ สติลวอเตอร์ พาเราเข้าไปสัมผัสตั้งแต่ไม่กี่นาทีแรก บิล เบเกอร์ เป็นผู้ชายที่ชีวิตทั้งชีวิตอยู่บนแท่นขุดเจาะน้ำมันที่โอคลาโฮมา ตัวใหญ่ เสียงดัง มือสาก พูดตรงแบบไม่ต้องอ้อมค้อม และมีอดีตที่ไม่ได้สวยงามนักให้ต้องแบกไว้ในใจทุกวัน สิ่งเดียวที่ยังดึงเขาออกจากหลุมชีวิตเดิม ๆ ได้ก็คือลูกสาวคนเดียวอย่างแอลลิสัน ที่ตอนนี้ติดอยู่ในคุกที่เมืองมาร์กเซย ประเทศฝรั่งเศส ด้วยข้อหาที่เธอปฏิเสธมาตลอดว่าไม่ได้ทำ เขานั่งเครื่องบินข้ามทวีปไปเยี่ยมเธอด้วยกระเป๋าใบเดียวกับภาษาฝรั่งเศสที่พูดไม่ได้เลยสักคำ การเจอกันในห้องเยี่ยมมันเลยไม่ได้อบอุ่นเหมือนพ่อลูกที่คิดถึงกัน แต่มันเกร็ง ๆ เศร้า ๆ เหมือนคนสองคนที่รักกันแต่ไม่รู้จะเริ่มซ่อมตรงไหนก่อน แอลลิสันทั้งโกรธทั้งหมดหวัง ส่วนบิลก็รู้สึกผิดลึก ๆ แบบพ่อที่เคยพลาดมาแล้วครั้งหนึ่ง และครั้งนี้เขาสาบานกับตัวเองว่าจะไม่พลาดอีก เขาอยากเชื่อว่ายังมีเบาะแสบางอย่างที่ตำรวจมองข้ามไป และถ้าเขาไม่ลองขุดมันขึ้นมาเอง ลูกสาวของเขาก็คงต้องติดอยู่หลังกำแพงนั้นไปอีกหลายปี สำหรับใครที่กำลังหา ดูหนัง สติลวอเตอร์ เต็มเรื่อง แบบดราม่าหนัก ๆ ที่ไม่ได้ขายฉากบู๊ แต่ขายความรู้สึกของคนเป็นพ่อที่จนตรอก เรื่องนี้จะดึงคุณเข้าไปตั้งแต่ฉากแรกเลย เพราะคุณจะเห็นทันทีว่านี่ไม่ใช่ฮีโร่ที่เก่งมาจากไหน แต่เป็นแค่คนธรรมดาที่ดื้อจนไม่ยอมกลับบ้านมือเปล่า สิ่งที่ทำให้การอยู่ในฝรั่งเศสของบิลมันทั้งเหงาทั้งอึดอัดก็คือ เขาเป็นคนนอกแบบสมบูรณ์แบบ ลองนึกภาพผู้ชายอเมริกันตัวโต ๆ เดินถือโทรศัพท์เปิดแอปแปลภาษา พยายามถามทาง พยายามอธิบายเรื่องคดีความกับทนาย กับตำรวจ กับใครก็ตามที่มองเขาเหมือนตัวประหลาดที่มาผิดที่ผิดทาง ทุกป้าย ทุกเอกสาร ทุกระบบราชการกลายเป็นกำแพงที่สูงกว่าเดิมเพราะเขาไม่เข้าใจภาษาเลย เขาต้องเช่าห้องเล็ก ๆ อยู่ไปวัน ๆ รับงานก่อสร้างพอประทังชีวิต แล้วใช้เวลาที่เหลือวิ่งตามเบาะแสเล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วยสัญชาตญาณล้วน ๆ ความห้าวแบบคนโอคลาโฮมาของเขาคือดาบสองคมจริง ๆ ในด้านหนึ่งมันทำให้เขากล้าเคาะประตูที่คนอื่นไม่กล้าเคาะ กล้าตาม กล้าถาม กล้าลุยแบบไม่กลัวหน้าแตก แต่อีกด้านมันก็ทำให้เขาอ่านสถานการณ์พลาดได้ง่าย ๆ เพราะเขาเอาวิธีคิดแบบบ้านเกิดมาใช้ในเมืองที่ไม่เล่นตามกติกาเดียวกัน จุดเปลี่ยนสำคัญคือความสัมพันธ์ของเขากับเวอรจินี คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวชาวฝรั่งเศสกับลูกสาวตัวน้อยของเธอ ที่เปิดประตูให้เขาได้เห็นชีวิตอีกแบบในมาร์กเซย เธอช่วยแปล ช่วยพา ช่วยอธิบายวัฒนธรรมให้แบบไม่ตัดสินเขาไปเสียก่อน ความผูกพันที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นตรงนี้มันอบอุ่นมากนะ เหมือนแสงเล็ก ๆ ในห้องมืด ๆ เพราะครั้งแรกในรอบหลายปีที่บิลได้รู้สึกว่าตัวเองมีประโยชน์กับใครบางคน ได้กินข้าวกับครอบครัว ได้เป็นเหมือนพ่อชั่วคราวให้เด็กน้อยคนหนึ่ง แต่ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้เขาต้องถามตัวเองหนักขึ้นว่า เขากำลังทำสิ่งที่ถูกต้องเพื่อลูกสาว หรือกำลังทำเพื่อล้างความรู้สึกผิดของตัวเองกันแน่ ยิ่งเขารักและผูกพันกับคนที่นี่มากขึ้นเท่าไหร่ การตัดสินใจแต่ละครั้งของเขาก็ยิ่งมีน้ำหนักมากขึ้นเท่านั้น เพราะถ้าพลาดขึ้นมา คนที่เจ็บอาจไม่ใช่แค่เขา แต่เป็นทุกคนที่ไว้ใจเขา หนังของ แมตต์ เดมอน เรื่องนี้เลยเด่นมากตรงที่เขาเล่นเป็นบิลแบบไม่หล่อเลย ไม่พยายามให้เรารัก แต่ทำให้เราเข้าใจ เขาเป็นพ่อที่พูดไม่เก่ง ขอโทษไม่เป็น แต่แสดงความรักด้วยการลงมือทำ แม้การลงมือนั้นจะทุลักทุเลและเสี่ยงเหลือเกินก็ตาม จังหวะของเรื่องจะค่อย ๆ พาเราจากชีวิตประจำวันเงียบ ๆ ไปสู่ความตึงเครียดที่บีบหัวใจขึ้นทีละนิด ไม่ใช่ความระทึกแบบไล่ล่ายิงกันโครมคราม แต่เป็นความลุ้นแบบคนดูต้องกลั้นหายใจไปกับชายคนหนึ่งที่เดินดุ่ม ๆ เข้าไปในซอยที่เขาไม่รู้จัก กับภาษาที่เขาฟังไม่ออก กับเบาะแสที่อาจใช่หรือไม่ใช่ก็ได้ คุณจะได้เห็นเขาเดินถามแบบผิด ๆ ถูก ๆ จดชื่อ จดทะเบียนรถ ถ่ายรูปเก็บไว้ แล้วเอามาปะติดปะต่อตอนกลางคืนในห้องเช่าแคบ ๆ เหมือนนักสืบจำเป็นที่ไม่มีเครื่องมืออะไรเลยนอกจากความดื้อกับหัวใจของคนเป็นพ่อ งานภาพของเมืองมาร์กเซยก็ช่วยเล่าเรื่องได้ดีมาก มันมีทั้งมุมสวยของตึกหินเก่า ท่าเรือ แสงแดดอุ่น ๆ กับอีกมุมที่เย็นชาและห่างเหินอย่างห้องเยี่ยมในเรือนจำ โถงทางเดินของศาล หรือสำนักงานที่เต็มไปด้วยกระดาษที่เขาอ่านไม่ออก ความเงียบระหว่างพ่อลูกในห้องเยี่ยมเลยดังกว่าบทพูดเสียอีก เพราะมันเต็มไปด้วยคำที่พูดไม่ออก ทั้งคำขอโทษ คำตัดพ้อ และคำว่าพ่อยังอยู่ตรงนี้นะ ที่ไม่ต้องพูดออกมาก็รู้สึกได้ ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะกับคนที่ชอบดราม่าความสัมพันธ์แบบดูแล้วอิ่ม ๆ จุก ๆ ในใจ ไม่ได้ต้องการความบันเทิงเร็ว ๆ แต่ต้องการอยู่กับตัวละครไปนาน ๆ แล้วค่อย ๆ เข้าใจเขา ดูคนเดียวตอนกลางคืนเงียบ ๆ ก็ดีเพราะจะได้ซึมกับความเหงาของบิลแบบเต็ม ๆ หรือจะดูกับครอบครัวแล้วชวนกันคุยต่อเรื่องความหมายของคำว่าพ่อ เรื่องการให้อภัย และเส้นบาง ๆ ระหว่างการทำสิ่งที่ถูกต้องกับการทำสิ่งที่ถูกใจก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ สายลุ้นก็ดูได้เหมือนกันนะ แค่ต้องปรับใจนิดหนึ่งว่านี่คือหนังระทึกขวัญแบบสมจริงที่ลุ้นจากการตัดสินใจของคนธรรมดา ไม่ใช่จากระเบิดหรือการหักมุมแรง ๆ ใครที่เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนนอกในที่ที่ไม่คุ้นเคย เคยพยายามช่วยคนที่รักทั้งที่ตัวเองก็ไม่พร้อม หรือเคยมีบาดแผลกับพ่อแม่ที่ยังไม่เคยได้เคลียร์กันจริง ๆ เรื่องนี้จะแตะใจคุณเบา ๆ แต่ค้างอยู่ในใจไปอีกหลายวันโดยไม่ต้องเฉลยตอนจบให้รู้เลยว่า สุดท้ายแล้วราคาของการเป็นพ่อที่ดีนั้นต้องจ่ายแพงแค่ไหน