Made in Abyss: Dawn of the Deep Soul

เรื่องย่อ Made in Abyss: Dawn of the Deep Soul

ถ้าข้างล่างนั้นไม่มีทางกลับขึ้นมา เธอจะยังกล้าก้าวลงไปไหม นั่นคือคำถามที่ดังอยู่ในใจของริโกะตั้งแต่ภาพแรกของ ผจญภัยโลกใต้พิภพ: จิตวิญญาณแห่งรุ่งอรุณ เปิดออกตรงปากหลุมอันกว้างใหญ่จนมองไม่เห็นก้น แล้วเราคนดูอย่างเราก็นั่งใจเต้นไปด้วยกันเลย เพราะรู้ว่านี่ไม่ใช่ทริปผจญภัยสดใสแบบที่ยิ้มแล้วจบ แต่คือการเดินทางที่ต้องใช้ทั้งหัวใจ ความไว้ใจ และความกล้าที่จะเจ็บปวดไปด้วยกัน สำหรับใครที่กำลังหา ดูหนัง ผจญภัยโลกใต้พิภพ: จิตวิญญาณแห่งรุ่งอรุณ เต็มเรื่อง แบบที่อยากดื่มด่ำทั้งภาพสวยและความรู้สึกหนัก ๆ ในอก บอกเลยว่าเรื่องนี้พาเราดำดิ่งลงไปทั้งตัวและใจตั้งแต่ต้นจนแทบไม่อยากลุกไปไหน ริโกะคือเด็กสาวที่ในหัวมีอย่างเดียวคืออยากลงไปให้ลึกที่สุดเพื่อตามหาความจริงเกี่ยวกับแม่ของเธอ ความอยากรู้ของเธอไม่ใช่ความดื้อแบบเด็ก ๆ แต่เป็นแรงผลักดันที่บริสุทธิ์และแน่วแน่มาก ๆ จนเราอดเอาใจช่วยไม่ได้ ส่วนเร็กเพื่อนคู่ใจของเธอก็เป็นเด็กหนุ่มที่ไม่เหมือนใคร เขามีร่างกายที่แข็งแกร่งเกินเด็กทั่วไปแต่หัวใจอ่อนโยนเหลือเกิน สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่การเป็นฮีโร่ แต่คือการอยู่ข้าง ๆ ริโกะไม่ให้เธอต้องเจ็บหรือหายไปไหนอีก แล้วพอมีนานาจิเข้ามาร่วมทางด้วย ความสัมพันธ์ของทั้งสามคนก็ยิ่งทำให้เรื่องนี้อบอุ่นขึ้นแบบประหลาด ทั้งที่โลกข้างล่างมันโหดร้ายเหลือเกิน นานาจิเป็นเพื่อนใหม่ที่ดูนิ่ง ๆ พูดน้อย แต่ข้างในมีแผลเก่าที่แค่เห็นเงาของใครบางคนก็สั่นไปทั้งตัว การที่ทั้งสามคนเลือกจะจับมือกันลงสู่ชั้นที่ห้าที่เขาเรียกว่า Sea of Corpses มันเลยไม่ใช่แค่การเดินทางทางกายภาพ แต่เหมือนพวกเขาตกลงกันเงียบ ๆ ว่าจะไม่ทิ้งกันแม้ข้างล่างจะมืดแค่ไหนก็ตาม Doo-HD ชอบเรื่องแบบนี้มากเลย คือเรื่องที่ตัวละครไม่ได้เก่งเพราะพลัง แต่เก่งเพราะมีกันและกัน พอลงมาถึงชั้นที่ห้า โลกตรงหน้าก็ทั้งสวยจนขนลุกและน่ากลัวจนต้องกลั้นหายใจไปพร้อมกัน ทะเลซากที่เต็มไปด้วยหมอกหนา ซากสิ่งก่อสร้างโบราณ สัตว์ประหลาดรูปร่างแปลก ๆ ที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน แสงระยิบระยับไกล ๆ ที่เหมือนเรียกให้เดินเข้าไปหา แต่ทุกก้าวก็มีคำสาปของหลุมลึกคอยกระซิบว่าอย่าไว้ใจอะไรง่าย ๆ แล้วตรงกลางความเวิ้งว้างนั้นเองที่พวกเขาได้เจอกับบอนด์รูด ชายผู้ได้รับฉายาว่านกหวีดขาวในตำนาน ภายนอกเขาดูสุภาพ อบอุ่น ยิ้มแย้ม ต้อนรับเด็ก ๆ เหมือนคุณลุงใจดีที่พร้อมจะอธิบายทุกอย่างให้ฟัง แต่สำหรับนานาจิ รอยยิ้มนั้นคือฝันร้ายที่เคยอยากลืมไปทั้งชีวิต ความน่ากลัวของบอนด์รูดเลยไม่ได้มาแบบตะโกนหรือไล่ล่า แต่มาอย่างเงียบ ๆ ผ่านคำพูดสุภาพที่ฟังแล้วเย็นสันหลัง ผ่านห้องทดลองที่ดูสะอาดแต่แฝงความลับ ผ่านสายตาที่มองเด็ก ๆ เหมือนมองความเป็นไปได้บางอย่าง ริโกะที่อยากเชื่อในความดีของนักผจญภัยรุ่นพี่ก็เริ่มสับสน เร็กที่อยากปกป้องทุกคนก็เริ่มระแวง ส่วนนานาจิที่เคยหนีมาแล้วครั้งหนึ่งก็ต้องถามตัวเองว่าจะหนีอีกหรือจะหันกลับไปเผชิญหน้าเพื่อเพื่อนตรงหน้า หนังของ Riko เลยค่อย ๆ เปลี่ยนจากการสำรวจโลกแฟนตาซีไปสู่เกมจิตวิทยาที่อึดอัด หายใจไม่ทั่วท้อง เพราะเราไม่รู้เลยว่าความใจดีตรงหน้าคือทางรอดหรือกรงขังกันแน่ สิ่งที่ทำให้เราดูแล้วจุกในอกมาก ๆ คือเรื่องนี้ไม่ได้ถามแค่ว่าใครจะชนะหรือใครจะรอด แต่ถามว่าเราจะรักษาความเป็นมนุษย์ไว้ได้แค่ไหนในที่ที่ไม่มีกฎเกณฑ์แบบโลกข้างบน ริโกะต้องเรียนรู้ว่าความกล้าหาญไม่ใช่การไม่กลัว แต่คือการกลัวแล้วยังเลือกจะก้าวต่อเพราะมีคนที่อยากปกป้อง เร็กต้องเรียนรู้ว่าพลังที่มีไม่ได้มีไว้เพื่อทำลาย แต่มีไว้เพื่อยื้อเวลาให้เพื่อนได้หายใจต่ออีกนิด ส่วนนานาจิต้องเรียนรู้ว่าอดีตที่เจ็บปวดจะตามหลอกหลอนตลอดไปถ้าไม่กล้าสบตามันตรง ๆ ทุกบทสนทนา ทุกความเงียบในห้องโถงกว้าง ๆ ทุกแสงไฟสลัว ๆ ในฐานของบอนด์รูดมันเลยมีความหมายไปหมด คนดูอย่างเราก็จะรู้สึกทั้งอบอุ่นเวลาสามคนกอดคอกันปลอบกัน และรู้สึกหน่วงเวลาที่นึกได้ว่าอบิสไม่เคยให้อะไรมาฟรี ๆ ทุกความหวังต้องแลกด้วยอะไรบางอย่างเสมอ ความคอนทราสต์ระหว่างภาพสีสดใสสไตล์อนิเมะกับความมืดหม่นของเนื้อหาข้างในนี่แหละที่ทำให้เราลืมไม่ลง มันสวยงามและเจ็บปวดในเวลาเดียวกันเหมือนยืนอยู่ริมหน้าผาแล้วไม่อยากละสายตา ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะกับคนที่ชอบดราม่าหนัก ๆ ที่หัวใจเป็นหลัก ชอบความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ ก่อตัวจากความเจ็บปวดจนกลายเป็นพลัง ดูกับเพื่อนที่ชอบคุยกันหลังดูจบก็ดี หรือจะดูคนเดียวตอนกลางคืนเงียบ ๆ แล้วปล่อยให้ความคิดค่อย ๆ จมลงไปกับตัวละครก็ได้เช่นกัน สายแฟนตาซีที่ชอบโลกที่มีกฎของตัวเอง มีสัตว์ประหลาด มีปริศนาชวนจินตนาการจะเพลินมาก ส่วนสายลุ้นระทึกเชิงจิตวิทยาก็จะนั่งไม่ติดเพราะไม่รู้เลยว่าอันตรายจะมาในรูปแบบไหน ไม่ต้องกลัวว่าจะดูไม่รู้เรื่องถ้าไม่เคยตามมาก่อน เพราะหัวใจหลักของมันคือมิตรภาพและความกล้าที่จะก้าวต่อไปด้วยกัน ซึ่งเป็นภาษาสากลที่ใครก็เข้าใจได้ ขอแค่มาแบบเปิดใจและเตรียมทิชชู่ไว้ข้าง ๆ หน่อย เพราะถึงจะไม่มีฉากโจ่งแจ้งอะไรให้ต้องเบือนหน้าหนี แต่ความรู้สึกที่เรื่องนี้ทิ้งไว้มันหนักและอบอุ่นจนต้องนั่งนิ่ง ๆ อยู่อีกพักใหญ่หลังเครดิตจบเลยล่ะ