Furiosa: A Mad Max Saga

เรื่องย่อ Furiosa: A Mad Max Saga

ถ้าวันหนึ่งบ้านที่อบอุ่นที่สุดในความทรงจำถูกกระชากหายไปต่อหน้าต่อตา เราจะยังเป็นคนเดิมได้อยู่ไหม หนังค่อย ๆ เอาคำถามข้อนี้มาวางไว้ในใจเราเบา ๆ แล้วก็ปล่อยให้เด็กสาวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งต้องหาคำตอบด้วยทั้งชีวิตของเธอเอง เพราะเธอไม่ได้แค่พลัดหลงจากบ้าน แต่ถูกดึงเข้าไปติดอยู่ตรงกลางของสงครามแย่งอำนาจระหว่างทรราชสองคนที่ไม่มีใครยอมใคร ฝั่งหนึ่งคือ ดีเมนทัส (Dementus) ขุนศึกนักบิดผู้บ้าคลั่งที่อยากจะกลืนทุกอย่างในทะเลทราย อีกฝั่งคือ อิมมอร์แทน โจ (Immortan Joe) ผู้กุมป้อมปราการสุดท้ายของมนุษย์ เดิมพันของเรื่องนี้เลยใหญ่กว่าแพ้ชนะของใคร เพราะมันคือการที่เด็กคนหนึ่งจะยอมให้โลกโหด ๆ หลอมเธอจนแหลก หรือจะกัดฟันรักษาตัวตนเดิมเอาไว้ให้ได้จนถึงที่สุด เด็กสาวคนนั้นก็คือ ฟูริโอซ่า (Furiosa) ที่เราจะได้เห็นตั้งแต่ตอนยังเป็นเด็กน้อยตาแข็งอย่าง ยัง ฟูริโอซ่า ที่รับบทโดย อไลลา บราวน์ จนโตมาเป็นนักสู้สาวตาคมที่รับบทโดย แอนยา เทย์เลอร์-จอย เธอไม่ใช่ฮีโร่ที่เก่งมาตั้งแต่เกิดนะ แต่เป็นเด็กธรรมดาที่คิดถึงแม่ คิดถึงกลิ่นเขียว ๆ ของบ้าน แล้วความคิดถึงนั่นแหละที่กลายเป็นแรงขับให้เธอหัดสู้ หัดขับ หัดเอาตัวรอดในแบบที่ไม่มีใครสอน ส่วน คริส เฮมส์เวิร์ท ในบทดีเมนทัสก็มาแบบพลิกภาพจำไปเลย ทั้งกวน ทั้งน่ากลัว ทั้งน่าสงสารในเวลาเดียวกัน เหมือนคนหลงทางที่ใช้อำนาจกลบความว่างเปล่าในใจ และยังมี แพรโทเรียน แจ็ก (Praetorian Jack) ที่รับบทโดย ทอม เบิร์ก นักขับรถบรรทุกเหล็กผู้เงียบขรึม ที่เข้ามาเป็นเหมือนแสงไฟดวงเล็ก ๆ คอยประคองให้ฟูริโอซ่าไม่ดับไปกลางพายุ โลกในเรื่องนี้ต้องบอกเลยว่าทั้งโหดทั้งสวยจนละสายตาไม่ได้ จากหมู่บ้านเขียว ๆ ที่เรียกว่า กรีนเพลซ ดินแดนของเหล่าแม่ที่เต็มไปด้วยชีวิตและความอ่อนโยน ตัดภาพมาที่เวสต์แลนด์กว้างสุดลูกหูลูกตาที่มีแต่ฝุ่นสีสนิม ซากเหล็ก และแดดแผดเผา เสียงเครื่องยนต์ของฝูงไบเกอร์ฮอร์ดที่ขี่กันมาเป็นร้อยคันมันดังกระหึ่มจนพื้นสั่น ฝุ่นตลบจนมองไม่เห็นฟ้า ส่วนป้อมซิทาเดลที่ตั้งตระหง่านกลางทะเลทรายก็เหมือนวิหารของเหล็กและหินที่คนต้องแหงนมอง ทุกอย่างดูมีคราบน้ำมัน มีสนิม มีเหงื่อ มีแผลจริง ๆ ไม่ใช่โลกสวย ๆ แบบในฝัน แต่เป็นโลกที่สากและหนักจนเรารู้สึกถึงลมร้อนที่ปะทะหน้าได้เลยแม้จะนั่งดูอยู่เฉย ๆ สิ่งที่ทำให้เราดูแล้วใจสั่นไม่ใช่แค่ฉากไล่ล่า แต่เป็นความรู้สึกข้างในของฟูริโอซ่ามากกว่า เธอโกรธ เธอกลัว เธอเหงา แต่เธอก็ไม่ยอมทิ้งเข็มทิศในใจที่ชี้กลับบ้าน ความทรงจำถึงบ้านเลยไม่ใช่แค่สถานที่นะ มันคือตัวตนที่เธอเคยเป็น คือความอบอุ่นครั้งสุดท้ายที่โลกยังไม่ใจร้ายกับเธอ ทุกครั้งที่เธอล้มแล้วลุกขึ้นมาใหม่ เราจะรู้สึกเหมือนมีเพื่อนสนิทมากระซิบข้างหูว่า เฮ้ย อย่าเพิ่งยอมแพ้นะ มันเลยทั้งหม่นทั้งอบอุ่นในเวลาเดียวกัน หม่นเพราะโลกในหนังแทบไม่เหลือความเมตตาเลย แต่อบอุ่นเพราะหัวใจดวงเล็ก ๆ ดวงนี้ดันสว่างไม่ยอมดับ แล้วแสงเล็ก ๆ นี่แหละที่พาเราอยากเอาใจช่วยเธอไปจนสุดทาง ใครที่ชอบหนังเอาชีวิตรอดที่ไม่ได้มีดีแค่บู๊ แต่มีหัวใจของคนตัวเล็ก ๆ ที่สู้กับยักษ์ใหญ่ อยากชวนให้ลองมาดูเรื่องนี้ด้วยกันสักครั้ง มาดูการเดินทางไกลของเด็กสาวคนหนึ่งที่ต้องแลกทั้งวัยเด็ก ทั้งน้ำตา เพื่อจะกลับไปหาที่ที่เรียกว่าบ้าน แล้วเราอาจจะได้กลับมาถามตัวเองเบา ๆ ด้วยว่า กรีนเพลซในใจของเราเองนั้นอยู่ที่ไหนกันแน่ เตรียมใจให้พร้อมแล้วกระโดดขึ้นท้ายรถไปกับเธอเลย รับรองว่าทั้งมัน ทั้งเหนื่อย ทั้งอิ่มใจจนไม่อยากลุกไปไหนหลังดูจบ