The Best Christmas Pageant Ever

เรื่องย่อ The Best Christmas Pageant Ever

จะทำยังไงดีถ้าละครคริสต์มาสที่เราตั้งใจจะกำกับให้ออกมาดีที่สุดดันต้องมีเด็กแสบที่สุดในเมืองมาเป็นนักแสดงนำ นี่คือคำถามที่วนอยู่ในหัวของเกรซตั้งแต่แรกเลยใน แก๊งเด็กซ่า ปาฏิหาริย์ละครคริสต์มาส แล้วพอได้ลองนั่งลงดูจริง ๆ ก็จะเข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องนี้ถึงอบอุ่นและป่วนในเวลาเดียวกัน เพราะมันไม่ได้เริ่มจากเวทีสวย ๆ หรือเสียงเพลงเพราะ ๆ แต่มันเริ่มจากคนธรรมดาคนหนึ่งที่อยากทำสิ่งดี ๆ ให้ชุมชน กับเด็กกลุ่มหนึ่งที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ ทุกคนในเมืองรู้จักครอบครัวเฮิร์ดแมนดีว่าเป็นเด็กที่ทั้งโกหก ขโมยของ และชอบแกล้งคนอื่นจนผู้ใหญ่ต้องส่ายหน้า เวลาพูดถึงพวกเขาทีไรก็จะมีแต่เรื่องปวดหัวมาเล่าต่อกันไม่จบ แต่แล้ววันหนึ่งเด็ก ๆ กลุ่มนี้กลับเดินเข้ามาอยู่กลางละครคริสต์มาสประจำปีแบบไม่มีใครตั้งตัว สำหรับใครที่กำลังหา ดูหนัง แก๊งเด็กซ่า ปาฏิหาริย์ละครคริสต์มาส เต็มเรื่อง ไว้ดูกับครอบครัวในช่วงวันหยุด บอกเลยว่าแค่จุดเริ่มต้นตรงนี้ก็ชวนยิ้มชวนลุ้นแล้ว เพราะเราได้เห็นทั้งความตั้งใจของเกรซที่รับบทโดย จูดี้ เกรียร์ ที่เพิ่งได้กำกับละครครั้งแรกในชีวิต เธออยากให้ทุกอย่างออกมาสมบูรณ์แบบ อยากให้ลูก ๆ ภูมิใจ อยากให้โบสถ์และคนทั้งเมืองประทับใจ แต่ความฝันสวย ๆ นั้นต้องมาเจอกับความจริงที่ทั้งดื้อ ทั้งวุ่น และทั้งไม่เป็นไปตามแผนเลยสักอย่าง สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ดูเพลินมากคือเราได้เห็นแรงขับของแต่ละคนชัดมาก เกรซไม่ได้อยากเป็นแค่ผู้กำกับที่คุมเวทีให้อยู่ แต่ลึก ๆ เธออยากพิสูจน์ว่าเธอก็ทำได้ อยากรักษาธรรมเนียมอบอุ่นของเมืองเอาไว้ ท่ามกลางสายตากดดันจากพ่อแม่คนอื่นที่คอยกระซิบว่าทำไมไม่ไล่เด็กเฮิร์ดแมนออกไปเสียที ปล่อยไว้แบบนี้ละครจะพังหมดไหม ส่วนเด็ก ๆ เฮิร์ดแมนเองตอนแรกก็ไม่ได้มาด้วยหัวใจศรัทธาอะไรหรอก พวกเขาแค่อยากรู้อยากเห็น แค่อยากมีที่อยู่ แค่อยากลองของใหม่ที่ไม่เคยมีใครชวน พวกเขาไม่รู้เลยว่าบนเวทีต้องยืนตรงไหน ต้องพูดตอนไหน ต้องทำตัวเรียบร้อยแค่ไหน ความไม่รู้ของพวกเขานี่แหละที่กลายเป็นความป่วนแบบน่าเอ็นดู เวลาซ้อมทีไรก็เลยมีทั้งเสียงหัวเราะ เสียงโวยวาย และเสียงถอนหายใจดังระงมไปทั้งห้องประชุม แต่ถ้ามองดี ๆ จะเห็นแววตาอีกแบบซ่อนอยู่ เป็นแววตาของเด็กที่อยากเป็นส่วนหนึ่งของอะไรสักอย่างที่ดีงาม อยากมีคนมองด้วยความไว้ใจบ้างสักครั้ง หนังของ จูดี้ เกรียร์ เรื่องนี้เลยไม่ได้เล่าแค่ความวุ่นวายหน้าฉาก แต่มันค่อย ๆ พาเราไปเห็นหัวใจข้างในของทั้งสองฝั่ง ทั้งคนกำกับที่ต้องเรียนรู้จะปล่อยวางความสมบูรณ์แบบ และเด็กที่ถูกตีตราว่าไม่ดีที่ต้องเรียนรู้ว่าจะไว้ใจผู้ใหญ่ได้ยังไง พอเรื่องเดินไปเรื่อย ๆ ความสนุกมันไม่ได้อยู่แค่ฉากซ้อมพัง ๆ แล้วนะ แต่อยู่ที่ความสัมพันธ์รอบตัวที่ค่อย ๆ เปลี่ยนทุกคนไปทีละนิด ทั้งสามีของเกรซที่คอยอยู่ข้าง ๆ คอยช่วยรับแรงกระแทก ทั้งลูก ๆ ของเธอที่จากตอนแรกก็กลัว ๆ กล้า ๆ กับแก๊งเฮิร์ดแมน กลายมาเป็นเพื่อนที่เริ่มเข้าใจกันมากขึ้น ทั้งชาวเมืองที่ตอนแรกมีแต่อคติ คอยจับผิดว่าเด็กพวกนี้จะขโมยของ จะทำลายงานไหม กลับต้องหันมาถามตัวเองว่าเราที่พูดเรื่องความรัก ความเมตตา และจิตวิญญาณคริสต์มาสทุกปีนั้น เรากำลังทำแบบนั้นจริง ๆ หรือเปล่า ฉากประชุมผู้ปกครองที่เต็มไปด้วยเสียงบ่นเลยกลายเป็นฉากที่น่ารักมาก เพราะมันจริงมาก เหมือนเราไปนั่งฟังพ่อแม่คุยกันในชีวิตจริง มีทั้งห่วงภาพลักษณ์ มีทั้งห่วงลูก มีทั้งอารมณ์ขันแบบช่วยไม่ได้ ส่วนฉากซ้อมในโบสถ์ก็เต็มไปด้วยรายละเอียดน่ารัก ๆ ทั้งชุดนักแสดงเด็กที่เบี้ยว ๆ บูด ๆ ทั้งพร็อพที่หยิบผิดหยิบถูก ทั้งคำพูดตรง ๆ ของเด็กที่ไม่เข้าใจเรื่องราวศักดิ์สิทธิ์เลยถามออกมาตรง ๆ ว่าแบบนี้หมายความว่ายังไง ทำไมต้องเป็นแบบนั้น ซึ่งคำถามซื่อ ๆ พวกนั้นดันทำให้ผู้ใหญ่ต้องกลับมาคิดใหม่เหมือนกันว่าจริง ๆ แล้วเรื่องราววันคริสต์มาสที่เราเล่าซ้ำทุกปีมันมีความหมายว่ายังไงกันแน่ โทนของเรื่องเลยแกว่งไปมาระหว่างฮากับซึ้งได้อย่างลงตัว หัวเราะอยู่ดี ๆ อีกแป๊บก็รู้สึกจุก ๆ ที่อกเวลาที่เห็นว่าเบื้องหลังความก้าวร้าวของเด็ก ๆ มันมีความเปราะบางและความเหงาซ่อนอยู่ ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะมากกับบ้านที่อยากหาหนังอุ่น ๆ เปิดดูพร้อมกันตอนเย็นวันหยุดยาว พ่อแม่ดูกับลูกได้สบาย ๆ เด็กดูก็ขำ ผู้ใหญ่ดูก็ยิ้มทั้งน้ำตา หรือใครที่ทำงานกับเด็ก ๆ เป็นคุณครู เป็นอาสาสมัคร หรือเคยผ่านงานละครโรงเรียนมาก่อนจะยิ่งอินเป็นพิเศษ เพราะจะเข้าใจหัวอกคนคุมเด็กแสบหลังเวทีดีเลย ส่วนคนที่กำลังเหงา ๆ ในคืนคริสต์มาสแล้วอยากหาอะไรฮีลใจเบา ๆ ไม่หนัก ไม่เครียด เรื่องนี้ก็ตอบโจทย์มาก ดูจบแล้วจะรู้สึกอิ่ม ๆ ในใจเหมือนได้ของขวัญเล็ก ๆ กลับมา โดยที่หนังไม่ได้มาสอนหรือมาเทศน์อะไรเลย แค่ปล่อยให้เราได้เห็นว่าความหมายของคริสต์มาสอาจไม่ได้อยู่ที่ไฟสวยที่สุด เพลงเพราะที่สุด หรือการแสดงที่เป๊ะที่สุด แต่อยู่ที่การกล้าเปิดใจรับคนที่แตกต่างเข้ามานั่งข้าง ๆ เรานี่แหละ แล้วปล่อยให้ความป่วนเล็ก ๆ กลายเป็นความทรงจำที่อบอุ่นที่สุดของปีไปเลย