The Arborist

เรื่องย่อ The Arborist

สิ่งที่ยังผูก เอลลี่ (Ellie) กับ ไวแอตต์ (Wyatt) ไว้ด้วยกันในตอนนี้ ไม่ใช่แค่สายเลือดความเป็นแม่ลูก แต่เป็นความโศกเศร้าก้อนเดียวกันที่ทั้งคู่ยังไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน เอลลี่พยายามประคองชีวิตให้เดินต่อไปด้วยการทำงาน ใช้เลื่อย ใช้เชือก ใช้แรงแขนของตัวเองเป็นเหมือนที่พึ่งสุดท้าย ส่วนไวแอตต์ก็พยายามโตให้ทันความเสียใจของแม่ ด้วยการอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่างไปไหน แต่แล้วงานตัดแต่งต้นไม้ครั้งใหม่ในที่ดินห่างไกลของชายแปลกหน้าก็เข้ามา เหมือนจะเป็นงานธรรมดาที่ช่วยต่อลมหายใจให้ครอบครัว กลับกลายเป็นเดิมพันที่ใหญ่กว่าค่าแรง เพราะทุกกิ่งที่ตัดลง เหมือนกำลังสะกิดบางอย่างที่หลับอยู่ให้ลืมตาขึ้นมา และสิ่งที่กำลังจะฉีกพวกเขาออกจากกัน อาจไม่ใช่แค่ danger ที่มองเห็น แต่คือความกลัวที่ทำให้คนเราตัดสินใจผิดในเวลาที่สำคัญที่สุด เอลลี่ที่รับบทโดย Lucy Walters เป็นผู้หญิงที่ข้างนอกดูเข้มแข็งแบบคนทำงานกลางแจ้ง แต่ข้างในเปราะบางจนแทบแตะไม่ได้ เธอเป็นช่างตัดแต่งต้นไม้ที่คุ้นกับความสูงและกิ่งไม้ มากกว่าความรู้สึกของตัวเอง การได้เห็นเธอพยายามเป็นทั้งแม่ ทั้งคนทำงาน ทั้งคนที่ยังทำใจไม่ได้ ทำให้เราอดเอาใจช่วยไม่ได้เลย ส่วนไวแอตต์ที่เล่นโดย Hudson West ก็ไม่ใช่แค่เด็กที่ติดตามแม่มาทำงาน แต่เป็นเหมือนกระจกสะท้อนความกลัวของเอลลี่ เขาเองก็เสียใจเป็น เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของที่นี่ได้ไวกว่าผู้ใหญ่เสียอีก และเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเจ้าของที่ดินอย่าง อาเธอร์ แรนดอล์ฟ (Arthur Randolph) ที่รับบทโดย Will Lyman ชายสูงวัยผู้สันโดษที่พูดน้อยจนชวนอึดอัด ความสัมพันธ์แม่ลูกคู่นี้ก็ยิ่งถูกทดสอบ เพราะไม่มีใครรู้เลยว่าชายคนนี้ซ่อนอะไรไว้หลังแววตานิ่ง ๆ กันแน่ ไหนจะคนรอบ ๆ อย่าง Nicky Gallagher กับ Jerry Lamb ที่แวะเวียนเข้ามาเหมือนรู้อะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ยอมพูดให้หมด โลกของเรื่องนี้เงียบจนน่าอึดอัดในแบบที่เราจะรู้สึกได้ตั้งแต่ก้าวแรกที่ย่างเข้าไปในที่ดินผืนนั้น มันไม่ใช่ป่าสวย ๆ ชวนฝัน แต่เป็นสวนเก่าที่ต้นไม้ขึ้นแน่นจนแสงแทบส่องไม่ถึง รากไม้โผล่พ้นดินเหมือนเส้นเลือด เสียงลมพัดผ่านใบไม้ เสียงเลื่อย เสียงกิ่งไม้หัก มันดังก้องอยู่ในความเงียบจนเราต้องกลั้นหายใจตาม ทุกต้นที่เอลลี่ปีนขึ้นไป ทุกกิ่งที่เธอต้องเล็มออก เหมือนกำลังรุกล้ำเข้าไปในเขตของใครบางคน บ้านไม้เก่า รั้วผุ ๆ ทางดินที่ทอดยาวไม่รู้จบ ทุกอย่างบอกเราว่าที่นี่ไม่ได้ต้อนรับคนนอกมานานแล้ว และยิ่งงานดำเนินไปเรื่อย ๆ จากหน้างานกลางวันแสก ๆ มันก็ค่อย ๆ กลายเป็นพื้นที่ที่เราไม่แน่ใจอีกต่อไปว่าต้นไม้ข้างหลังคือต้นไม้จริง ๆ หรือมีอะไรยืนอยู่ตรงนั้น ถ้าถามว่าหนังเรื่องนี้จะทิ้งความรู้สึกแบบไหนไว้ มันคือความหน่วงในใจมากกว่าความตกใจเสียงดัง มันพาเรากลับไปคิดถึงเวลาที่เราสูญเสียใครสักคน แล้วต้องแกล้งทำเป็นเข้มแข็งเพื่อคนข้าง ๆ ทั้งที่ข้างในอยากจะร้องไห้แทบขาดใจ เอลลี่ไม่ได้กลัวแค่ผีหรือวิญญาณอะไรก็ไม่รู้ที่อยู่ในป่า แต่เธอกลัวว่าตัวเองจะปกป้องลูกไม่ได้ กลัวว่าความเศร้าจะทำให้เธอมองไม่เห็นอันตรายที่อยู่ตรงหน้า ความรักของแม่ลูกเลยกลายเป็นทั้งเกราะและจุดอ่อนในเวลาเดียวกัน ดูไปเราจะลุ้นไม่ใช่แค่ให้พวกเขารอด แต่ลุ้นให้พวกเขาเข้าใจกันมากขึ้น ให้อภัยตัวเองได้มากขึ้นด้วยซ้ำ ใครที่ชอบหนังสยองขวัญบรรยากาศค่อย ๆ กดทับ ชอบความหลอนที่มาจากความเงียบและความสัมพันธ์ของตัวละคร อยากชวนให้ลองแวะมาดูกันสักคืน เรื่องนี้ไม่ได้มาแบบตุ้งแช่รัว ๆ แต่จะค่อย ๆ โอบเราเข้าไปนั่งกลางดงไม้พร้อมสองแม่ลูก แล้วกระซิบถามเบา ๆ ว่าถ้าเป็นเรา เราจะกล้าตัดกิ่งต่อไปไหม ในเมื่อไม่รู้เลยว่ากำลังปลุกอะไรขึ้นมา มาดูไปด้วยกัน แล้วจะรู้เลยว่าทำไมแค่เสียงลมไหวในป่า ก็ทำให้ใจสั่นได้ขนาดนี้