Detective Conan: The Private Eyes' Requiem

เรื่องย่อ Detective Conan: The Private Eyes' Requiem

จะทำยังไงถ้าวันที่ควรจะสนุกที่สุดกลับกลายเป็นวันที่ต้องวิ่งแข่งกับเวลาถึงสิบสองชั่วโมงเพื่อช่วยชีวิตคนที่รักที่สุด นั่นคือความรู้สึกแรกที่พุ่งเข้ามาเลยตอนได้ดู ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน เดอะมูฟวี่ 10: บทเพลงมรณะแด่เหล่านักสืบ จบ โคนันเองก็คงไม่คิดเหมือนกันว่าการรับคำเชิญไปสวนสนุกมิราเคิลแลนด์ที่ดูเหมือนงานนักสืบธรรมดาจะกลายเป็นกับดักครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต แสงไฟสวย ๆ เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ กลิ่นป๊อปคอร์นกับขบวนพาเหรดที่ควรทำให้ใจฟู กลับกลายเป็นฉากหลังของเกมที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เพราะตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้าไปในสวนสนุก ทุกอย่างก็ไม่ปกติอีกต่อไป มีสายตาที่จับจ้องอยู่ มีเงื่อนไขที่โหดร้ายวางไว้ และมีเวลาที่เดินไปข้างหน้าอย่างไม่ปรานี สำหรับใครที่กำลังหา ดูหนัง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน เดอะมูฟวี่ 10: บทเพลงมรณะแด่เหล่านักสืบ เต็มเรื่อง แบบที่ได้ทั้งความสนุก ความอบอุ่น และความลุ้นจนมือเย็น เรื่องนี้ตอบโจทย์มาก เพราะมันไม่ใช่แค่คดีให้ไข แต่มันคือบททดสอบหัวใจของคนที่เป็นนักสืบ ว่าถ้าความจริงที่ต้องค้นหามันผูกกับชีวิตของคนข้าง ๆ เราจะยังกล้าพอจะเดินหน้าต่อไหม สิ่งที่ทำให้เราอินกับโคนันในภาคนี้มาก ๆ คือเขาไม่ได้แค่ต้องการไขคดีให้ถูก แต่เขาต้องการพาทุกคนกลับบ้านอย่างปลอดภัย โดยเฉพาะรันกับเด็ก ๆ ขบวนการนักสืบเยาวชนที่ถูกดึงเข้าไปเป็นตัวประกันโดยไม่รู้ตัวเลย ลองนึกภาพเด็กฉลาดคนหนึ่งที่ปกติสุขุม เยือกเย็น มองทุกอย่างเป็นเบาะแส แต่วันนี้ทุกเบาะแสที่เขามองเห็นมันมีเสียงของเพื่อน ๆ กับรันซ้อนอยู่ข้างหลัง มันเลยไม่ใช่การคิดแบบเย็น ๆ อีกต่อไป แต่เป็นการคิดทั้งที่มือสั่นทั้งที่ใจกลัว โคนันต้องแข่งกับนาฬิกา ต้องตัดสินใจในเสี้ยววินาที ต้องเก็บความกลัวไว้ข้างในแล้วยิ้มให้เด็ก ๆ อุ่นใจไปด้วยพร้อมกัน อุปสรรคของเขาจึงไม่ใช่แค่คนร้ายที่ฉลาดและวางแผนมาอย่างดี แต่คือกฎที่ห้ามถอนตัว ห้ามพึ่งตำรวจตามใจ และห้ามพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ยิ่งไปกว่านั้นเขายังต้องทำงานร่วมกับเหล่านักสืบชื่อดังคนอื่น ๆ ที่แต่ละคนก็มีอีโก้ มีวิธีคิด มีความภาคภูมิใจของตัวเอง บางคนชอบลุย บางคนชอบวิเคราะห์ บางคนเชื่อสัญชาตญาณตัวเองสุด ๆ การต้องมาแชร์ข้อมูลกัน ยอมรับกัน และบางทีก็ต้องยอมถอยให้กัน มันไม่ง่ายเลยสำหรับคนเก่งที่เคยชินกับการไขคดีคนเดียว แต่เพราะเดิมพันคือชีวิตของคนที่รัก ทุกคนเลยต้องเรียนรู้ที่จะไว้ใจกันทีละนิด และความสัมพันธ์รอบตัวนี่แหละที่ค่อย ๆ เปลี่ยนโคนันไปตลอดทั้งเรื่อง ถ้าใครเคยดู หนังของ โคนัน มาก่อนจะรู้ว่าเขามักจะแบกทุกอย่างไว้คนเดียวเพราะไม่อยากให้ใครเจ็บ แต่ในมิราเคิลแลนด์แห่งนี้เขาแบกคนเดียวไม่ไหวจริง ๆ เขาต้องพึ่งโมริ โคโกโร่ในมุมที่จริงจังกว่าที่เคยเห็น ต้องประสานกับนักสืบคนอื่น ต้องฟังเสียงเล็ก ๆ ของเก็นตะ มิตสึฮิโกะ ไฮบาระ และอายูมิที่แม้จะเป็นเด็กแต่ก็มีความกล้าและความผูกพันที่เหนียวแน่นมาก ความรักในเรื่องนี้ไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ หวาน ๆ เลย แต่มันอยู่ในรายละเอียดเล็ก ๆ อย่างการที่โคนันจำได้ว่ารันชอบอะไร กลัวอะไร การที่เขามองนาฬิกาแล้วนึกถึงรอยยิ้มของเธอ การที่เด็ก ๆ ยอมเชื่อใจเขาแม้จะไม่เข้าใจทั้งหมดว่าเกิดอะไรขึ้น มันเป็นความผูกพันแบบครอบครัวที่ค่อย ๆ ก่อตัวจากการใช้เวลาร่วมกัน ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน จนกลายเป็นเหตุผลให้คนเก่งที่เคยเย็นชาต้องยอมเปิดใจ ยอมขอความช่วยเหลือ และยอมเชื่อว่าความเป็นนักสืบไม่ได้หมายถึงการไขคดีให้ถูกคนเดียว แต่หมายถึงการปกป้องความจริงที่จะช่วยให้คนที่เรารักได้มีวันพรุ่งนี้ต่อไปด้วยกัน บรรยากาศของสวนสนุกถูกใช้ได้ฉลาดมากจนเรารู้สึกเหมือนเดินอยู่ในนั้นเอง ตอนกลางวันมันสว่าง สดใส มีเครื่องเล่นตระการตา มีฝูงชน มีเสียงเพลง แต่พอเรื่องเริ่มบีบ แสงสีพวกนั้นกลับดูเหงาขึ้นมาซะเฉย ๆ เหมือนความสุขตรงหน้ากับความกลัวในใจมันสวนทางกัน จังหวะการเล่าจะสลับกันไปมาระหว่างช่วงที่ต้องใช้สมองนั่งปะติดปะต่อเบาะแส สังเกตคำพูด สังเกตท่าทีของคนรอบตัว กับช่วงที่ต้องวิ่ง ต้องไล่ล่า ต้องเอาตัวรอดแบบแข่งกับเวลา คนชอบแนวลึกลับจะสนุกกับการเก็บรายละเอียดเล็ก ๆ ไปพร้อมกับโคนัน ส่วนสายผจญภัยสายลุ้นก็จะใจเต้นกับภารกิจที่ขยายจากสวนสนุกออกไปทั่วเมือง ภาพแอนิเมชันก็ยังอบอุ่นตามสไตล์โคนัน ดูง่าย สบายตา แต่พอถึงฉากกลางคืน แสงไฟกับเงามืดกลับช่วยขับความกดดันให้ชัดขึ้นโดยไม่ต้องพยายามยัดเยียดเลย ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร เราว่าเหมาะกับหลายแบบมาก ๆ เลย ถ้าดูกับครอบครัวโดยเฉพาะบ้านที่มีเด็ก ๆ จะได้ทั้งความสนุกของการผจญภัยในสวนสนุกและความอิ่มใจเรื่องมิตรภาพ ความเสียสละ การไว้ใจกัน เด็กดูได้ผู้ใหญ่ดูก็ไม่เบื่อ ถ้าเป็นแฟนโคนันอยู่แล้วภาคฉลองสิบปีภาคนี้คือของขวัญเลย เพราะการได้เห็นเหล่านักสืบมารวมตัวกัน เถียงกัน ช่วยกัน มันหาดูยากและมีเสน่ห์มาก ส่วนใครที่เป็นมือใหม่ไม่เคยดูโคนันมาก่อนก็เริ่มจากภาคนี้ได้สบาย ๆ เพราะปมเข้าใจง่าย คือต้องไขคดีให้ทันเวลาถึงสิบสองชั่วโมงเพื่อช่วยชีวิตคนที่รัก ไม่ต้องรู้พื้นหลังเยอะก็ลุ้นตามได้ หรือถ้าคืนไหนเหงา ๆ อยากหาอะไรดูแล้วรู้สึกอบอุ่นในใจ อยากเห็นตัวละครที่สู้สุดใจเพื่อคนข้าง ๆ เรื่องนี้ก็จะโอบใจเราไว้แบบนุ่ม ๆ โดยไม่ต้องเฉลยอะไรไปมากกว่านี้ แค่อยากชวนให้ลองเปิดใจแล้ววิ่งไปพร้อมกับโคนันดูสักครั้ง แล้วจะเข้าใจว่าทำไมแค่คำว่าต้องพาทุกคนกลับบ้านให้ได้ มันถึงมีพลังมากขนาดนี้