Wonderland

เรื่องย่อ Wonderland

ถ้าคิดถึงใครสักคนมากจนในใจเผลอถามตัวเองว่า ขอคุยกับเขาอีกสักครั้งได้ไหม แค่ครั้งเดียวก็ยังดี วันเดอร์แลนด์ คือเรื่องราวที่หยิบคำถามแผ่วเบาแบบนั้นมาวางไว้ตรงหน้าเราอย่างนุ่มนวลที่สุด ตั้งแต่ฉากแรกที่ความเงียบของความคิดถึงค่อยค่อยแผ่คลุมไปทั่วทั้งห้อง เราจะได้เจอกับโลกที่ไม่ได้หวือหวาด้วยแสงสีของอนาคต แต่เป็นโลกที่ใกล้กับชีวิตประจำวันของเราอย่างประหลาด เป็นโลกที่มีบริการพิเศษที่เรียกว่าวันเดอร์แลนด์ บริการที่จะช่วยจำลองเสียง ใบหน้า และวิธีพูดคุยของคนที่เรารักซึ่งจากไปแล้ว ให้เรายังสามารถกดเข้าไปทักทาย ส่งข้อความ หรือวิดีโอคอลหากันได้เหมือนเขายังอยู่ตรงนั้น ความคิดนี้ทั้งอบอุ่นและทั้งเหงาในเวลาเดียวกัน เพราะลึกลึกแล้วเราทุกคนต่างรู้ดีว่าเสียงที่ตอบกลับมานั้นไม่ใช่คนเดิม แต่หัวใจของเรากลับอยากเชื่อเหลือเกินว่าอย่างน้อยความผูกพันนั้นยังไม่ขาดหายไปไหน หัวใจของเรื่องพาเราไปผูกพันกับผู้หญิงสองคนที่มีชีวิตต่างกันแต่มีบาดแผลคล้ายกัน คนหนึ่งเป็นแอร์โฮสเตสสาวที่ใช้ชีวิตอยู่บนท้องฟ้ามาตลอด เธอเคยชินกับการบอกลาและการพบกันใหม่ในทุกเที่ยวบิน แต่ครั้งนี้เป็นการบอกลาที่ไม่มีตั๋วขากลับ เธอเลือกใช้บริการวันเดอร์แลนด์เพื่อเก็บใครบางคนไว้ในชีวิตประจำวัน ยังอยากเล่าเรื่องเหนื่อยจากงานให้ฟัง ยังอยากได้ยินเสียงตอบกลับว่าเหนื่อยไหม กินข้าวหรือยัง คำธรรมดาที่เคยฟังผ่านผ่านกลับกลายเป็นคำที่เธอโหยหาที่สุดในตอนนี้ อีกคนหนึ่งคือคุณแม่คนหนึ่งที่ต้องประคับประคองทั้งความคิดถึงของตัวเองและความรู้สึกของลูกที่ยังเล็กเกินกว่าจะเข้าใจคำว่าตลอดไป เธอไม่ได้ต้องการปาฏิหาริย์อะไรใหญ่โตเลย เธอแค่อยากให้ลูกยังมีที่พึ่งทางใจ อยากให้บ้านที่เงียบลงยังมีเสียงหัวเราะคุ้นเคยกลับมาดังอยู่บ้างในบางเย็นที่ความคิดถึงมันท่วมจนล้น สองชีวิตสองความต้องการนี้ค่อยค่อยเผยให้เราเห็นว่า สิ่งที่พวกเขาต้องการจริงจริงอาจไม่ใช่ภาพจำลองที่สมบูรณ์แบบ แต่คือเวลาเพิ่มอีกนิดเพื่อทำใจยอมรับ เพื่อพูดในสิ่งที่ยังไม่ได้พูด และเพื่อเรียนรู้ว่าจะรักคนที่ไม่อยู่แล้วอย่างไรโดยที่ชีวิตของตัวเองยังต้องเดินต่อไป สิ่งที่ทำให้การ ดูหนัง วันเดอร์แลนด์ เต็มเรื่อง แล้วรู้สึกอิ่มอยู่ในใจนานมาก คือหนังไม่ได้ชวนเราตื่นเต้นกับกลไกของเอไอเลยสักนิด แต่ชวนเรามองเข้าไปในใจของคนที่ยังอยู่ ว่าทุกครั้งที่กดโทรออกไปหาคนในความทรงจำ เรากำลังเยียวยาตัวเองหรือกำลังยื้อความเจ็บปวดไว้กันแน่ ตัวละครต้องคอยถามตัวเองอยู่ตลอดว่า คนที่เราคุยด้วยทุกวันคือเขาจริงไหม หรือคือภาพที่เราอยากจำ ความรักที่เรามีให้คือรักตัวตนของเขา หรือรักความรู้สึกอบอุ่นที่เขามีให้เรา บทสนทนาเรียบง่ายอย่างการทักทายตอนเช้า การเล่าเรื่องจุกจิกในแต่ละวัน หรือแค่นั่งมองหน้าจอกันเงียบเงียบโดยไม่พูดอะไร กลับมีความหมายลึกซึ้งจนเรารู้สึกจุกที่อก เพราะมันสะท้อนความเหงา ความรู้สึกผิด และความกลัวที่จะต้องอยู่ต่อไปโดยลำพังได้อย่างตรงไปตรงมา หนังค่อยค่อยพาเราเห็นเส้นแบ่งบางบางระหว่างโลกจริงกับโลกเสมือนที่พร่าเลือนลงทุกที ยิ่งคุยยิ่งผูกพัน ยิ่งผูกพันยิ่งลังเลว่าจะปล่อยมือเมื่อไหร่ และยิ่งลังเลก็ยิ่งเห็นว่าตัวเองยังไม่พร้อมจะก้าวออกมา ความขัดแย้งทั้งหมดจึงไม่ใช่การสู้กับเทคโนโลยี แต่เป็นการสู้กับใจตัวเองที่ต้องนิยามใหม่ว่า การมีชีวิตอยู่ต่ออย่างมีความหมายท่ามกลางความคิดถึงนั้นคืออะไร บรรยากาศของเรื่องก็โอบอุ้มความรู้สึกนี้ไว้อย่างละมุนละไมมาก แสงนุ่มนุ่มเหมือนแสงเย็นที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องเงียบเงียบ โทนภาพอบอุ่นแต่เจือความเหงา ดนตรีคลอเบาเบาไม่เร่งเร้า เปิดพื้นที่ให้เราได้หายใจไปพร้อมกับตัวละคร ได้หยุดคิดถึงใครบางคนของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ใครที่เคยสูญเสียใครสักคนจะเข้าใจดีเลยว่าทำไมตัวละครถึงยิ้มทั้งน้ำตา ทำไมถึงรู้ว่าไม่ใช่แต่ก็ยังอยากคุยต่อ ทำไมแค่คำว่าสบายดีไหมจากเสียงคุ้นเคยถึงทำให้ทั้งวันนั้นมีความหมายขึ้นมาได้ หนังของ ซูจี และทีมนักแสดงถ่ายทอดความเปราะบางนี้ออกมาได้น่าเอาใจช่วยสุดสุด ไม่ได้เล่นใหญ่ ไม่ได้บีบน้ำตา แต่เล่นด้วยแววตาและจังหวะเงียบที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนนั่งอยู่ข้างข้างพวกเขา เหมือนเป็นเพื่อนที่รับฟังกันอยู่ตรงนั้น และในบางจังหวะเราอาจเห็นเงาของตัวเองซ้อนทับอยู่ในเรื่องโดยไม่ทันตั้งตัว ว่าเราก็เคยเป็นคนที่อยากย้อนเวลากลับไปเหมือนกัน อยากขอโทษ อยากขอบคุณ อยากกอดอีกสักครั้งเหมือนกัน ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร เราอยากบอกเลยว่าเหมาะกับคนที่ชอบหนังดราม่าอบอุ่นที่ดูแล้วอิ่มใจ เหมาะกับคืนเหงาเหงาที่อยากอยู่กับความรู้สึกของตัวเองเงียบเงียบ เหมาะกับคนที่อยากดูกับครอบครัวแล้วชวนกันคุยต่อหลังดูจบว่าเราคิดถึงใคร เราอยากบอกอะไรกับคนที่เรารักในวันที่ยังมีโอกาส สำหรับคอไซไฟสายปรัชญาที่ชอบตั้งคำถามว่าเทคโนโลยีเปลี่ยนหัวใจของเราไปอย่างไร เรื่องนี้จะกลมกล่อมมากเพราะไม่ได้มาในท่าของคำเตือนหรือหายนะ แต่มาอย่างอ่อนโยนเหมือนกระจกที่สะท้อนให้เราเห็นปัจจุบันชัดขึ้น ลึกขึ้น และใจดีกับตัวเองมากขึ้น ใครที่กำลังคิดถึงใครสักคน ใครที่กำลังเรียนรู้จะปล่อยมืออย่างทะนุถนอม หรือใครที่แค่อยากพักหัวใจจากความวุ่นวายแล้วจมอยู่กับเรื่องราวความรัก ความผูกพัน และการจากลาที่เล่าอย่างสุภาพ ลองเปิดใจให้โลกใบเล็กใบนี้พาเราเดินเข้าไปช้าๆ แล้วคุณอาจออกมาพร้อมกับความคิดถึงที่เบาลงนิดหนึ่ง และความเข้าใจในชีวิตที่อ่อนโยนขึ้นอีกหน่อยโดยไม่รู้ตัว