Escape from Brothel

เรื่องย่อ Escape from Brothel

ย้อนกลับไปในยามค่ำคืนของฮ่องกงต้นยุคเก้าศูนย์ ที่แสงไฟนีออนจากป้ายร้านรวงส่องสะท้อนลงบนพื้นถนนที่ยังเปียกชื้นอยู่หน่อย ๆ กลิ่นอาหารจากร้านข้างทางลอยปนมากับเสียงเพลงจากตู้เพลงเก่า ๆ แล้วคุณจะเจอกับย่านที่ใคร ๆ ก็เรียกว่าถนนดอกไม้ ที่จริงมันก็แค่ตรอกเล็ก ๆ สายหนึ่งที่เต็มไปด้วยบาร์เล็ก ๆ ร้านคาราโอเกะ และบ้านไม้เก่าที่ดัดแปลงเป็นที่พักชั่วคราวของสาว ๆ ที่ต้องหาเลี้ยงตัวเองด้วยรอยยิ้มกับคำพูดหวาน ๆ นั่นแหละคือโลกทั้งใบของอาเฟย หนุ่มขับแท็กซี่กะดึกวัยสามสิบต้น ๆ ที่ชีวิตไม่ได้มีอะไรหวือหวาเลย เขาเป็นคนพูดน้อย ขยัน แล้วก็ซื่อจนบางทีเพื่อนก็แซวว่าเชย เขาไม่ได้เที่ยว ไม่ได้ฝันอยากจะรวยทางลัด แค่อยากเก็บเงินส่งกลับไปให้แม่ที่บ้านนอก แล้วก็มีห้องเช่าเล็ก ๆ ไว้นอนพักตอนกลางวันก็พอแล้ว แต่เพราะเขาขับรถผ่านถนนสายนี้ทุกคืน รับส่งทั้งนักเที่ยว ทั้งสาว ๆ ในชุดกระโปรงสั้นที่แต่งหน้าจัด เขาก็เลยกลายเป็นเหมือนคนคุ้นเคยของที่นี่ไปโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่จริงเขาไม่เคยคิดจะก้าวเข้าไปยุ่งกับแสงสีพวกนั้นเลยสักครั้ง จนกระทั่งคืนหนึ่งที่ฝนตกหนักมาก แล้วเขาได้เจอกับอาหลัน สาวสวยตาคมที่วิ่งฝ่าสายฝนขึ้นมาบนรถของเขาแบบหอบหายใจ ตัวเปียกไปหมดทั้งตัว เธอบอกแค่ว่าช่วยพาฉันออกไปจากตรงนี้ที ไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีใครรู้จักฉัน แล้วแววตาของเธอในกระจกมองหลังวันนั้น มันทั้งเหนื่อย ทั้งกลัว แต่ก็ยังมีความดื้อรั้นบางอย่างซ่อนอยู่ จนอาเฟยที่ปกติไม่เคยถามเรื่องของใคร ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นห่วงเธอขึ้นมาจริง ๆ อาหลันไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสาที่พลัดหลงเข้ามาในเมืองหลวง เธอเป็นผู้หญิงที่ผ่านโลกมาเยอะแล้ว เธอเคยมีความรัก เคยวาดฝันอยากจะเป็นนักร้องในไนต์คลับดี ๆ มีชีวิตของตัวเอง แต่เพราะติดหนี้แทนคนรักเก่า แล้วก็เพราะความไว้ใจคนผิด เธอก็เลยต้องมาติดอยู่ในบ้านเช่าหลังหนึ่งในถนนดอกไม้ ทำงานเป็นสาวเอนเตอร์เทนที่ต้องยิ้ม ต้องชนแก้ว ต้องนั่งคุยกับแขกที่บางคนก็ดี บางคนก็เอาแต่ใจ เธอเล่าเรื่องพวกนี้ให้อาเฟยฟังแบบติดตลก เหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดา แต่ลึก ๆ แล้วอาเฟยฟังออกเลยว่าเธอเหนื่อยแค่ไหนกับการต้องฝืนยิ้มทุกคืน กับการต้องเก็บความฝันของตัวเองเอาไว้ในลิ้นชักแล้วทำเป็นลืมมันไป ความสัมพันธ์ของทั้งคู่มันเริ่มจากความเป็นคนแปลกหน้าที่กลายเป็นคนขับรถประจำตัว จากแค่รับส่ง ก็กลายเป็นแวะกินโจ๊กรอบดึกด้วยกัน นั่งคุยกันในรถตอนจอดรอผู้โดยสาร หัวเราะกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่คนอื่นอาจจะมองว่าไร้สาระ แต่สำหรับคนเหงาสองคนที่ใช้ชีวิตตอนกลางคืนเหมือนกัน มันกลับมีความหมายมากเหลือเกิน อาเฟยไม่เคยมองอาหลันด้วยสายตาแบบที่ผู้ชายคนอื่นมองเธอเลย เขาเห็นเธอเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ชอบร้องเพลงเบา ๆ เวลาฝนตก ชอบกินชานมไข่มุกแบบหวานน้อย แล้วก็ชอบบ่นว่าอยากจะหนีไปทะเลสักครั้งในชีวิต ส่วนอาหลันเอง เธอก็สัมผัสได้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่เหมือนใคร เขาไม่ถามว่าเธอได้ทิปเท่าไหร่ ไม่ถามว่าเธออยู่กับใคร แต่เขาถามว่าเธอกินข้าวหรือยัง เหนื่อยไหม แล้วคืนนี้อยากจะกลับบ้านกี่โมง ความใส่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้แหละที่ค่อย ๆ ทำให้กำแพงในใจของเธอค่อย ๆ ละลายลง แล้วเปลี่ยนเป็นความรู้สึกอุ่น ๆ ที่เธอไม่กล้ารับว่านั่นคือความรัก เพราะเธอกลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะไม่คู่ควรกับความรักดี ๆ แบบนั้น แต่ชีวิตในถนนดอกไม้มันไม่เคยปล่อยให้ใครมีความสุขง่าย ๆ หรอกนะ ยิ่งอาหลันอยากจะออกไปจากตรงนี้มากเท่าไหร่ โซ่ที่ล่ามเธอไว้มันก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นเท่านั้น ทั้งเถ้าแก่เนี้ยเจ้าของบ้านเช่าที่อ้างว่าเธอติดเงินอยู่ก้อนใหญ่ ทั้งนักเลงคุมซอยที่คอยตามตอแยไม่เลิกเพราะหลงเสน่ห์เธอ แล้วก็ทั้งอดีตคนรักที่โผล่กลับมาพร้อมคำหวานกับข้ออ้างเดิม ๆ ว่าจะพาเธอไปเริ่มต้นใหม่ ทั้งหมดนี้ทำให้เธอต้องกลับไปยืนอยู่ตรงทางแยกอีกครั้งว่าจะยอมก้มหน้ายอมรับชะตากรรมเดิม ๆ ต่อไป หรือจะกล้าพอที่จะวิ่งหนีออกไปจริง ๆ สักที ส่วนอาเฟยเอง เขาก็มีปมของตัวเองเหมือนกัน เขาเป็นคนที่ไม่กล้าฝันใหญ่ เพราะเคยเห็นพ่อล้มเหลวจากการทำธุรกิจแล้วทิ้งหนี้ไว้ให้ครอบครัว เขาก็เลยเลือกชีวิตที่ปลอดภัยที่สุด คือขับรถไปเรื่อย ๆ ไม่ผูกพันกับใคร ไม่ต้องรับผิดชอบหัวใจของใคร แต่พอเขารักอาหลันเข้าแล้ว เขาก็รู้เลยว่าการอยู่เฉย ๆ แล้วบอกว่าฉันเป็นแค่คนขับรถ มันไม่ใช่คำตอบอีกต่อไป เขาอยากจะช่วยเธอ แต่เขาก็มีเงินเก็บแค่ก้อนเล็ก ๆ มีรถเช่าที่ไม่ใช่ของตัวเองด้วยซ้ำ เขาจะเอาอะไรไปสู้กับอิทธิพลของคนทั้งซอยกันล่ะ ความรักของเขามันก็เลยเต็มไปด้วยความลังเล ทั้งอยากจะดึงเธอออกมา ทั้งกลัวว่าถ้าดึงออกมาแล้วจะพาเธอลำบากกว่าเดิม แล้วบรรยากาศของหนังในช่วงนี้มันจะพาคุณไปนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างความปรารถนากับความเป็นจริงเลย ความปรารถนาที่อยากจะกอด อยากจะดูแล อยากจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งแบบคนรักทั่วไปที่ตื่นเช้ามาเจอหน้ากัน กินข้าวด้วยกัน มันชัดเจนมากจนคนดูอย่างเรารู้สึกตามได้เลยว่ามันไม่ใช่แค่ความหลงใหลชั่วข้ามคืน แต่มันคือความต้องการที่จะมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ จริง ๆ ขณะเดียวกันความเป็นจริงของย่านนี้ ทั้งสายตาของคนรอบข้าง ทั้งกฎเหล็กของถนนดอกไม้ ทั้งความอิจฉาของเพื่อนสาวด้วยกันเอง มันก็คอยกระซิบอยู่ตลอดว่าความรักแบบนี้มันจะเป็นไปได้เหรอ แล้วฉากที่ทั้งคู่วิ่งไปด้วยกันกลางตลาดตอนตีสอง วิ่งแบบไม่มีจุดหมาย แค่หัวเราะแล้วก็หอบไปด้วยกัน มันเลยกลายเป็นภาพจำที่ทั้งสวยทั้งเศร้า เพราะเรารู้เลยว่าพวกเขากำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างอยู่ แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะวิ่งไปถึงที่ไหนกันแน่ สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ยังอยู่ในใจคนดูมาจนถึงทุกวันนี้ ทั้งที่เวลาผ่านมาตั้งหลายสิบปีแล้ว ก็คงเป็นเพราะมันไม่ได้เล่าแค่เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ในย่านแสงสีแบบฉาบฉวย แต่มันเล่าถึงความเป็นมนุษย์ของคนที่สังคมชอบตีตราว่าเป็นคนกลางคืนได้อย่างอ่อนโยนมาก ๆ เลยนะ ทุกตัวละครในถนนสายนี้ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนสาวของอาหลันที่ปากจัดแต่ใจดี คอยแบ่งเสื้อผ้าให้กันใส่ คอยเตือนกันว่าอย่าไปหลงเชื่อคำพูดของผู้ชายง่าย ๆ หรือจะเป็นอาเด๋อเพื่อนขับแท็กซี่ของอาเฟยที่คอยยุให้เพื่อนกล้าจีบสักที หรือแม้แต่เถ้าแก่เนี้ยที่ดูเหมือนใจร้าย แต่บางมุมก็เผยให้เห็นว่าเธอก็เคยเป็นสาวถนนดอกไม้มาก่อนเหมือนกัน ทุกคนล้วนมีเหตุผลของตัวเอง มีความเหงา มีความฝัน แล้วก็มีความรักในแบบของตัวเองทั้งนั้น หนังพาเราไปเห็นว่าความใกล้ชิดระหว่างอาเฟยกับอาหลันมันค่อย ๆ เติบโตจากความไว้ใจ จากการสัมผัสเบา ๆ อย่างการคลุมเสื้อให้กันตอนอากาศเย็น การจับมือกันแน่น ๆ ตอนเดินผ่านซอยเปลี่ยว มันเป็นความเย้ายวนแบบผู้ใหญ่ที่เข้าใจแล้วว่าความปรารถนาที่แท้จริงมันไม่ใช่แค่เรื่องร่างกาย แต่คือการอยากเป็นที่พักใจให้ใครสักคน แล้วพอถึงจุดที่ทั้งคู่ต้องตัดสินใจครั้งใหญ่ ว่าจะยอมปล่อยมือกันเพื่อความปลอดภัย หรือจะจับมือกันให้แน่นกว่าเดิมแล้ววิ่งฝ่าออกไปพร้อมกัน หนังก็ทำได้แบบลุ้นจนเราแทบนั่งไม่ติดเลยล่ะ อยากชวนให้ลองหาเวลาสักคืนที่อยู่คนเดียวเงียบ ๆ หรือจะชวนคนรู้ใจมานั่งดูด้วยกันก็ได้ แล้วปล่อยใจไปกับแสงไฟของถนนดอกไม้ ไปกับเสียงหัวเราะและน้ำตาของคนสองคนที่แค่ต้องการโอกาสจะเริ่มใหม่เหมือนกับเราทุกคน รับรองเลยว่าดูจบแล้วจะรู้สึกอิ่ม ๆ ในใจ เหมือนเพิ่งได้ฟังเรื่องราวของเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน แล้วก็จะเข้าใจเลยว่าบางครั้งการวิ่งหนี มันไม่ใช่ความขี้ขลาดเสมอไป แต่มันอาจจะเป็นการวิ่งเข้าหาชีวิตใหม่ที่เราคู่ควรก็ได้นะ