Wayne Blair

The Woman King

มหาศึกวีรสตรีเหล็ก

ถ้าต้องเกิดเป็นผู้หญิงในโลกที่ผู้ชายถือดาบและถืออำนาจ แล้วจะกล้าลุกขึ้นมาปกป้องทั้งอาณาจักรด้วยชีวิตตัวเองไหม คือคำถามที่ดังอยู่ในใจตั้งแต่ภาพแรกของ มหาศึกวีรสตรีเหล็ก ที่พาเราย้อนกลับไปในแอฟริกาตะวันตกช่วงยุค 1800s ท่ามกลางแดดร้อน ผืนดินสีแดง และเสียงกลองศึกที่กระหึ่มไปทั่วทุ่ง เราจะได้เจอกับนานิสก้า นายพลหญิงผู้แข็งแกร่งที่สุดของอาโกจี หน่วยนักรบหญิงล้วนผู้เป็นดาบและโล่ของอาณาจักรดาโฮเม เธอไม่ใช่แค่คนที่รบเก่งที่สุด แต่เป็นคนที่แบกความเจ็บปวดในอดีตและความห่วงใยต่อบ้านเกิดไว้เต็มอก ความฝันของเธอเรียบง่ายมาก คืออยากเห็นดาโฮเมยืนอยู่ได้ด้วยศักดิ์ศรีของตัวเอง ไม่ต้องพึ่งการค้าทาสที่กัดกินหัวใจคนในชาติอีกต่อไป แต่เส้นทางนั้นไม่ง่ายเลย เพราะรอบด้านมีทั้งจักรวรรดิโอโยที่จ้องจะขยี้ ทั้งพ่อค้าชาวยุโรปที่ยื่นข้อเสนอหอมหวานแต่แฝงด้วยโซ่ตรวน และทั้งราชสำนักเองที่ยังลังเลว่าจะเดินไปทางไหนดี ชีวิตของนานิสก้าเปลี่ยนไปอีกครั้งเมื่อเธอต้องมารับหน้าที่ฝึกทหารใหม่รุ่นล่าสุด และหนึ่งในนั้นคือนาวี เด็กสาวหัวแข็งปากกล้าที่ถูกพ่อแม่ส่งมาเพราะไม่อยากให้แต่งงานตามที่จัดไว้ นาวีไม่ได้อยากเป็นนักรบตั้งแต่แรกหรอก เธอแค่อยากเป็นอิสระ อยากเลือกชีวิตของตัวเอง แต่พอได้ก้าวเข้ามาในรั้วฝึกของอาโกจี เธอก็ได้เจอกับโลกอีกใบที่โหดจนแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ การวิ่งจนปอดแทบแตก การฝึกใช้หอก ดาบ และการต่อสู้ประชิดตัวแบบไม่มีการออมมือ ทุกอย่างถูกเคี่ยวด้วยประโยคสั้น ๆ ที่ครูฝึกย้ำเสมอว่าอยากเป็นนักรบจงเลิกหลั่งน้ำตา สำหรับใครที่อยาก ดูหนัง มหาศึกวีรสตรีเหล็ก เต็มเรื่อง จะได้เห็นเลยว่าช่วงฝึกนี้ไม่ใช่แค่ฉากบู๊เท่ ๆ แต่คือช่วงที่หัวใจของเด็กสาวค่อย ๆ ถูกหลอมให้แข็งแกร่งขึ้นทีละนิด นานิสก้ามองเห็นเงาของตัวเองในตัวนาวี ทั้งความดื้อ ความกล้า และความเจ็บที่ยังไม่มีชื่อเรียก เธอเลยทั้งผลักทั้งดึง ทั้งดุทั้งปกป้องในเวลาเดียวกัน ส่วนนาวีเองจากเด็กที่เอาแต่เถียง ก็เริ่มเรียนรู้ความหมายของคำว่าพี่น้อง ความหมายของการยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ต่างก็มีแผลในใจไม่ต่างกัน สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้อบอุ่นและหนักแน่นไปพร้อมกันคือความสัมพันธ์รอบตัวนานิสก้าที่ค่อย ๆ เผยให้เห็นว่าเธอไม่ได้สู้อยู่คนเดียว ไม่ว่าจะเป็นกษัตริย์เกโซ ผู้นำหนุ่มที่อยากพาอาณาจักรไปสู่ทางใหม่แต่ก็ต้องประคองสมดุลระหว่างขุนนางเก่าและแรงกดดันจากภายนอก หรืออิโซกี้ มือขวาคนสนิทที่รู้ใจกันแค่สบตาก็เข้าใจ รวมถึงอาเมนซ่าและเหล่าพี่น้องอาโกจีที่ร่วมร้องเพลงปลุกใจ หัวเราะ ร้องไห้ และพันแผลให้กันหลังการฝึก ทุกคนต่างมีเหตุผลของตัวเองที่เลือกทิ้งชีวิตแบบผู้หญิงทั่วไปแล้วมาถือหอกแทน บ้างหนีจากการแต่งงานที่ไม่ได้รัก บ้างหนีจากความรุนแรงในอดีต บ้างแค่อยากพิสูจน์ว่าผู้หญิงก็ปกป้องคนที่รักได้เหมือนกัน ความผูกพันแบบนี้แหละที่ทำให้นานิสก้าเริ่มสั่นคลอน เพราะยิ่งรักพวกเธอมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งกลัวว่าจะพาพวกเธอไปตายในสงครามที่กำลังจะมาถึงมากขึ้นเท่านั้น ขณะเดียวกันนาวีก็ค่อย ๆ เติบโตจากทหารใหม่ใจร้อน menjadiคนที่เริ่มเข้าใจว่าวินัยและความเสียสละคืออะไร โดยเฉพาะเมื่อเธอได้ใกล้ชิดกับมาลิก ชายหนุ่มลูกครึ่งที่พาให้เธอเห็นโลกภายนอกในมุมที่ไม่เคยเห็น และทำให้เธอต้องตั้งคำถามว่าหัวใจของนักรบจะรักใครได้ไหมในเวลาที่บ้านเมืองกำลังจะลุกเป็นไฟ พอภัยจากโอโยขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับแผนการค้าทาสที่โหดร้ายกว่าเดิม บรรยากาศของเรื่องก็ตึงเครียดขึ้นแบบหายใจไม่ทั่วท้องเลย นานิสก้าต้องเลือกระหว่างความปลอดภัยตรงหน้ากับอนาคตระยะยาวของดาโฮเม เธอพยายามโน้มน้าวกษัตริย์ให้เลิกพึ่งรายได้จากการขายคนของตัวเอง แล้วหันมาปลูกปาล์มน้ำมันและสร้างความมั่งคั่งด้วยทางอื่น แต่ความคิดนี้มันท้าทายทั้งประเพณีและผลประโยชน์ของคนใหญ่คนโตไปหมด การรบที่ตามมาจึงไม่ใช่แค่การเอาหอกไปปะทะดาบ แต่เป็นการสู้ด้วยสมอง ด้วยกลยุทธ์ ด้วยการซุ่ม การลอบ และการอ่านใจศัตรูให้ขาด หนังของ วิโอลา เดวิส ถ่ายทอดฉากเหล่านี้ออกมาได้ทั้งดุดันและมีหัวใจ เราจะเห็นเหงื่อ เห็นฝุ่น เห็นแววตาที่ไม่ยอมถอยของเหล่าอาโกจีที่ตัวเล็กกว่าศัตรูแต่ใจใหญ่กว่าเยอะมาก ความน่าลุ้นมันไม่ได้อยู่แค่ใครจะชนะเท่านั้น แต่อยู่ที่ว่าพวกเธอจะยังจับมือกันไว้ได้ไหมในวันที่ต้องเสียสละ วันที่ความลับในอดีตของนานิสก้าและนาวีค่อย ๆ เผยออกมาเชื่อมสองคนนี้ไว้ด้วยกันแน่นแฟ้นยิ่งกว่าแม่ลูกหรือครูกับศิษย์เสียอีก ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกเลยว่าเหมาะกับคนที่ชอบดราม่าอิงประวัติศาสตร์ที่ดูแล้วอิ่มใจและมีพลังบวกกลับไป คนที่ชอบดูกับครอบครัวในคืนวันหยุดแล้วอยากคุยกันต่อเรื่องความกล้าหาญ ความเป็นผู้นำ และคุณค่าของผู้หญิงก็จะอินมาก หรือใครที่กำลังเหนื่อย ๆ อยากหาหนังสักเรื่องมาดูคนเดียวตอนพักผ่อนเพื่อเติมไฟให้ตัวเอง เรื่องนี้ก็ตอบโจทย์สุด ๆ เพราะมันไม่ได้มีแค่ฉากบู๊มัน ๆ ให้ลุ้นจนจิกหมอน แต่มีช่วงอบอุ่นให้ยิ้ม มีช่วงจุกอกให้ต้องกลั้นน้ำตา และมีบทเรียนเรื่องพี่น้องกับการให้อภัยที่ค่อย ๆ ซึมเข้ามาในใจแบบไม่รู้ตัว ใครที่เป็นสายลุ้นสงครามสเกลใหญ่ ชอบเครื่องแต่งกาย วัฒนธรรม และธรรมชาติของแอฟริกาที่สวยขลังก็จะเพลินตาเพลินใจไปอีกแบบ รับรองว่าดูจบแล้วจะยังได้ยินเสียงเพลงของเหล่าอาโกจีดังอยู่ในใจไปอีกนาน โดยไม่ต้องกลัวว่าจะโดนเฉลยตอนจบก่อน เพราะความสวยงามจริง ๆ ของเรื่องนี้คือการได้ค่อย ๆ เดินไปพร้อมกับพวกเธอจนถึงวินาทีสุดท้ายด้วยตัวเอง