Vikas Shrivastav

Five Nights at Freddy's

5 คืนสยองที่ร้านเฟรดดี้

ถ้าชีวิตมันพังจนไม่เหลือทางเลือก นอกจากรับงานเฝ้าร้านร้างตอนกลางคืนเพื่อประคองน้องสาวไว้ จะกล้าอยู่ให้ครบเช้าไหมนะ นี่คือคำถามที่ลอยอยู่ในใจตั้งแต่ประโยคแรกของ 5 คืนสยองที่ร้านเฟรดดี้ ที่พาเราไปเจอกับไมค์ ชายหนุ่มที่เหนื่อยล้าทั้งกายทั้งใจ เขาอาศัยอยู่กับแอบบี้ น้องสาวตัวเล็ก ๆ ที่เป็นเหมือนโลกทั้งใบที่เหลืออยู่ของเขา หลังจากครอบครัวแตกสลายและอดีตที่ยังตามหลอกหลอนเรื่องการหายตัวไปของน้องชายในวัยเด็ก ไมค์นอนไม่ค่อยหลับ ฝันร้ายซ้ำ ๆ เรื่องเดิม ๆ จนต้องพึ่งยาและการสะกดจิตตัวเองให้กลับไปในความทรงจำคืนนั้นเผื่อจะเห็นอะไรที่เคยพลาดไป งานประจำก็รักษาไว้ไม่ได้เพราะอารมณ์ร้อนและใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จนวันที่ที่ปรึกษาด้านอาชีพหยิบแฟ้มงานกะกลางคืนที่ร้านพิซซ่าเก่า ๆ ชื่อเฟรดดี้ ฟาซแบร์ มาวางตรงหน้า มันดูเหมือนโอกาสสุดท้ายที่ต้องคว้าไว้ก่อนจะเสียสิทธิ์ดูแลน้องสาวไป ดูหนัง 5 คืนสยองที่ร้านเฟรดดี้ เต็มเรื่อง แล้วจะเข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงตอบตกลงทั้งที่ใจไม่พร้อมเลย เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่มันคือความพยายามเฮือกสุดท้ายของพี่ชายคนหนึ่งที่อยากพิสูจน์ว่าตัวเองยังดูแลใครสักคนได้ พอไมค์ก้าวเข้าไปในร้านเฟรดดี้ ฟาซแบร์ครั้งแรกตอนกลางวัน กลิ่นอับของพรมเก่า แสงไฟที่ติด ๆ ดับ ๆ โต๊ะปาร์ตี้วันเกิดที่ฝุ่นจับหนา และเวทีว่างเปล่าที่เคยมีหุ่นมาสคอตยืนยิ้มต้อนรับเด็ก ๆ มันทำให้ที่นี่ดูเหมือนสถานที่ที่เวลาลืมไปแล้วจริง ๆ เจ้าของร้านเล่าแบบขอไปทีว่างานง่ายมาก แค่นั่งดูจอมอนิเตอร์ เดินตรวจบ้าง อย่าให้ใครเข้ามา แล้วก็อยู่ให้ถึงเช้า แต่พอตกกลางคืนบรรยากาศมันเปลี่ยนไปเลย ความเงียบมันดังแปลก ๆ เสียงตู้เย็นเก่าฮัมเบา ๆ เสียงไฟนีออนกระพริบ และทางเดินยาว ๆ ที่ทอดไปสู่ห้องเก็บของด้านหลัง ทำให้คนเฝ้าคนเดียวรู้สึกเหมือนถูกมองจากทุกมุม หนังของ จอช ฮัทเชอร์สัน เลือกเล่าไมค์แบบคนธรรมดามาก ๆ ไม่ใช่คนกล้าหาญอะไรเลย เขาแค่อยากงีบให้ผ่านคืน อยากตื่นมาแล้วพบว่าฝันร้ายเรื่องน้องชายคลี่คลายสักที แต่คืนแรกก็เริ่มมีเรื่องแปลก ๆ ทั้งภาพในกล้องที่ขยับเอง เสียงเพลงกล่องดนตรีที่ดังมาจากไหนไม่รู้ และรอยยิ้มของหุ่นเฟรดดี้ บอนนี่ ชิก้า และฟ็อกซี่ ที่กลางวันดูน่ารักแบบโทรม ๆ แต่กลางคืนกลับดูเหมือนกำลังจ้องกลับมา ความน่ากลัวมันเลยไม่ได้มาแบบตุ้งแช่โครมคราม แต่มาแบบค่อย ๆ ซึม ทำให้เราที่ดูอยู่ข้างจอพลอยนั่งเกร็งไปด้วยว่าเมื่อไหร่ความเงียบจะแตก สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้อบอุ่นอย่างประหลาดทั้งที่เป็นหนังผีเฝ้าร้าน คือความสัมพันธ์ของไมค์กับแอบบี้ น้องสาววัยประถมที่วาดรูปเก่ง ช่างพูดช่างจินตนาการ และเหงาไม่แพ้พี่ชาย แอบบี้ไม่ได้เป็นแค่ภาระที่ไมค์ต้องปกป้อง แต่เป็นเหมือนกระจกที่สะท้อนแผลในใจของเขา เธอคิดถึงพ่อแม่ เธอกลัวการถูกทิ้ง เธออยากมีเพื่อน และเธอกลับรู้สึกผูกพันกับหุ่นมาสคอตพวกนี้อย่างน่าใจหาย เพราะในสายตาเด็ก หุ่นพวกนี้ยังชวนเล่น ชวนวาดรูป ชวนคุย เหมือนเพื่อนในร้านพิซซ่าที่ผู้ใหญ่ลืมไปแล้ว ขณะเดียวกันก็มีวาเนสซ่า ตำรวจสาวในเมืองที่แวะมาทักทายตอนกลางคืนแบบรู้ทางในร้านดีผิดปกติ เธอดูเป็นมิตร คอยบอกทริกเอาตัวรอดเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างเรื่องประตู ไฟฉาย และกล้องวงจรปิด แต่แววตาของเธอก็เหมือนซ่อนความลับของเมืองนี้ไว้เยอะมาก ความสัมพันธ์สามเส้านี้ค่อย ๆ เปลี่ยนไมค์จากคนที่แค่อยากทำงานให้ครบชั่วโมงไปเป็นคนที่ต้องเลือกว่าจะเชื่อสัญชาตญาณผู้ใหญ่ที่บอกให้หนี หรือเชื่อหัวใจของเด็กที่บอกว่ายังมีอะไรให้เข้าใจในความมืดนั้น ยิ่งเขาอยู่ดึกขึ้น ยิ่งฝันถึงอดีตชัดขึ้น และยิ่งเริ่มปะติดปะต่อได้ว่าร้านที่ดูร้างแห่งนี้เคยเกิดเรื่องเลวร้ายกับเด็ก ๆ มาก่อน ความผิด ความกลัว และความรักน้องมันเลยตีกันอยู่ในอกเขาตลอดเวลา พอเข้าคืนที่สอง คืนที่สาม บรรยากาศการเฝ้ายามก็ตึงขึ้นเรื่อย ๆ แบบคนดูแทบหายใจไม่ทั่วท้อง หนังสนุกกับการเล่นกับพื้นที่ปิดมาก ๆ ทั้งห้องทำงานแคบ ๆ ที่มีจอมอนิเตอร์เรียงกันเป็นกำแพง ห้องอาหารกว้าง ๆ ที่เก้าอี้ล้มระเกะระกะ ห้องครัวที่มองไม่เห็นในกล้องต้องฟังแค่เสียง และทางเดินหลังเวทีที่ไฟดับเมื่อไหร่ใจก็หล่นไปอยู่ตาตุ่ม ไมค์ต้องเรียนรู้กฎใหม่ของการเอาตัวรอดที่ไม่เคยมีในคู่มือ รฟป. ไหน ทั้งการประหยัดไฟ การฟังเสียงฝีเท้าโลหะหนัก ๆ การสังเกตว่าหุ่นตัวไหนหายไปจากจอแล้วไปโผล่ตรงไหน และที่สำคัญคือการตั้งสติไม่ให้ฝันกับความจริงปนกันจนแยกไม่ออก เพราะไมค์ชอบเผลอหลับแล้วจมดิ่งไปในความทรงจำวัยเด็ก ซึ่งเป็นทั้งที่พักใจและกับดักในเวลาเดียวกัน หุ่นเฟรดดี้กับผองเพื่อนไม่ได้ขยับแบบผีหลอกธรรมดา แต่มันขยับเหมือนมีใครสักคนข้างในกำลังเล่นเกมกับเขา คอยทดสอบ คอยหยอก คอยเตือน และบางทีก็เหมือนอยากสื่อสารกับแอบบี้มากกว่าเขาเสียอีก ความหลอนเลยมีหลายเลเยอร์ ทั้งกลัวโดนทำร้าย กลัวเสียน้องสาวไป และกลัวความจริงที่ว่าบางทีสิ่งที่สิงอยู่ในร้านอาจผูกกับโศกนาฏกรรมที่ไมค์เองก็เคยเจอมาในชีวิต ความรู้สึกผิดของคนเป็นพี่ชายที่ปกป้องน้องไม่ได้ในวันนั้น มันเลยซ้อนทับกับการต้องปกป้องน้องสาวในคืนนี้แบบพอดีเป๊ะ ใครที่กำลังลังเลว่าเรื่องนี้เหมาะกับตัวเองไหม บอกเลยว่าเหมาะมากกับคนชอบหนังผีสายบรรยากาศที่ค่อย ๆ บีบ ไม่ได้สับขวัญทุกห้านาที แต่หลอนติดใจตอนกลับบ้านไปแล้ว เหมาะกับคนชอบดราม่าครอบครัวที่ดูแล้วอิ่มใจแบบหน่วง ๆ เพราะแกนของเรื่องคือพี่ชายที่พยายามไถ่บาปให้น้องสาว เหมาะกับคืนเหงา ๆ ที่อยากดูกับเพื่อนหรือดูคนเดียวแล้วมีอะไรให้ลุ้นให้เอาใจช่วยจนถึงเช้า และเหมาะกับแฟนเกมที่โตมากับตำนานร้านเฟรดดี้ที่อยากเห็นเวที แสงไฟ และเสียงเพลงคุ้นหูมีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ โดยไม่ต้องรู้เนื้อเรื่องเกมมาก่อนก็ดูรู้เรื่อง เพราะหนังเล่าใหม่แบบเป็นมิตรกับคนดูหน้าใหม่มาก ๆ ดูจบแล้วอาจจะไม่ได้แค่กลัวหุ่นยิ้ม ๆ ตอนไฟดับ แต่อาจจะเผลอคิดถึงคนที่เรารักที่บ้านด้วย ว่าถ้าเป็นเราจะกล้าอยู่ต่ออีกคืนเพื่อปกป้องเขาไหม และเช้าวันที่หกจะมาถึงพร้อมคำตอบแบบไหนกันแน่นะ