วาเนสซ่า บีเวอร์

Harold and the Purple Crayon

แฮโรลด์กับสีเทียนมหัศจรรย์

เคยสงสัยไหมว่าถ้าเราวาดอะไรแล้วสิ่งนั้นกลายเป็นจริงได้ ชีวิตจะเป็นยังไง แฮโรลด์กับสีเทียนมหัศจรรย์ พาเรากลับไปเจอคำถามแบบเด็ก ๆ อย่างนั้นอีกครั้งด้วยรอยยิ้มกว้าง ๆ เลยล่ะ แฮโรลด์เป็นหนุ่มจิตใจดีที่โตมากับโลกในหนังสือภาพ ที่แค่มีสีเทียนสีม่วงแท่งเดียวก็เสกได้ทุกอย่างตามใจนึก อยากได้ดวงจันทร์ก็วาด อยากได้ทางกลับบ้านก็ลากเส้นเอา แต่ลึก ๆ แล้วเขากลับรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป เหมือนภาพที่วาดยังไม่สมบูรณ์ เขาก็เลยตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต คือวาดประตูออกจากหน้ากระดาษเพื่อก้าวออกมาเจอโลกจริง ๆ ที่เขาเคยได้ยินแต่ไม่เคยสัมผัส แล้วพอได้ออกมาเดินเล่นข้างนอกจริง ๆ นั่นแหละ ความสนุกกับความป่วนถึงได้เริ่มขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว สิ่งที่ทำให้เอาใจช่วยแฮโรลด์มาก ๆ คือเขาไม่ได้อยากเก่งหรืออยากเป็นฮีโร่อะไรเลย เขาแค่อยากเข้าใจว่าโลกข้างนอกทำงานยังไง แล้วก็อยากตามหาคนที่เคยเล่าเรื่องของเขาให้ฟัง เหมือนเด็กที่เพิ่งย้ายโรงเรียนใหม่แล้วมองทุกอย่างด้วยความตื่นเต้นปนเก้ ๆ กัง ๆ พอเจอรถติด เจอผู้คนที่รีบเดิน เจอกฎระเบียบเต็มไปหมด เขาก็พยายามแก้ปัญหาด้วยวิธีเดียวที่เขารู้จัก นั่นคือหยิบสีเทียนขึ้นมาวาด วาดปีกให้บิน วาดของกิน วาดทางลัด ซึ่งตอนแรกมันก็ดูมหัศจรรย์จนคนรอบข้างอึ้งไปเลย แต่โลกจริงไม่ได้ใจดีเหมือนกระดาษวาดรูปนะ ทุกเส้นที่เขาลากมีผลตามมา มีคนหัวเราะ มีคนตกใจ แล้วก็มีคนที่เริ่มมองเห็นว่าสีเทียนแท่งนี้มีค่ามากแค่ไหน ระหว่างทางเขาได้เจอเพื่อนใหม่ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ที่ตอนแรกก็งง ๆ กับความใสซื่อของเขา แต่พอได้อยู่ด้วยกันไปเรื่อย ๆ กลับกลายเป็นความผูกพันที่คอยดึงกันไว้เวลาที่จินตนาการเริ่มเลยเถิดจนคุมไม่อยู่ ความน่ารักของเรื่องนี้คือมันไม่ได้เล่าแค่ความวิเศษของสีเทียน แต่มันเล่าถึงใจของคนที่ใช้มันด้วย แฮโรลด์ต้องเรียนรู้ว่าความคิดสร้างสรรค์ที่ไม่มีขอบเขตนั้นสนุกก็จริง แต่ก็ต้องมีความรับผิดชอบตามมาด้วย เพราะเมื่อพลังแบบเดียวกันดันไปอยู่ในมือของคนที่มองโลกต่างออกไป เรื่องเล็ก ๆ ก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ที่กระทบทั้งสองฝั่ง ทั้งโลกจริงที่วุ่นวายอยู่แล้วกับโลกในหนังสือที่เป็นบ้านเกิดของเขา เขาก็เลยต้องโตขึ้นอีกขั้น จากคนที่แค่วาดตามใจอยาก เป็นคนที่ต้องคิดก่อนวาด กล้าลบ กล้าแก้ไข กล้ายอมรับว่าตัวเองวาดพลาด แล้วเพื่อน ๆ รอบตัวนี่แหละที่ช่วยสอนเขาทีละนิด ทั้งการหัวเราะไปด้วยกัน การทะเลาะกันเบา ๆ แล้วก็การให้อภัยกัน มันเลยเป็นมิตรภาพที่ดูจริงมาก เหมือนเรากำลังดูกลุ่มเพื่อนที่ต่างคนต่างไม่สมบูรณ์แบบ แต่พอรวมกันแล้วกลับเติมเต็มกันพอดี ใครที่กำลังคิดจะดูหนัง แฮโรลด์กับสีเทียนมหัศจรรย์ เต็มเรื่อง แบบชิล ๆ อยากบอกเลยว่าเตรียมใจไว้เจอทั้งฉากวาดของให้กลายเป็นของจริงต่อหน้าต่อตา แล้วก็ฉากเงียบ ๆ ที่ทำให้เรานึกถึงตอนเด็กที่เคยกล้าฝันโดยไม่กลัวว่าจะวาดไม่สวย บรรยากาศทั้งเรื่องก็สดใส อบอุ่นเหมือนเปิดสมุดวาดภาพของเด็กแล้วภาพมันขยับได้ สีม่วงของสีเทียนเด่นออกมาทุกครั้งที่ลากเส้น เห็นแล้วใจฟูมาก จังหวะเล่าก็เพลิน ดูง่าย เด็กดูได้แบบไม่ต้องคิดเยอะ ผู้ใหญ่ดูก็อมยิ้มกับมุกใส ๆ กับความโก๊ะของแฮโรลด์ที่ยังไม่เข้าใจโลกจริง การแสดงแบบเล่นใหญ่แต่จริงใจสไตล์หนังของ แซคารี ลีวาย ก็ยิ่งทำให้แฮโรลด์ดูเป็นผู้ใหญ่หัวใจเด็กที่น่าเอ็นดู ไม่ใช่คนเก่งมาจากไหน แต่เป็นคนที่พร้อมจะเรียนรู้และขอโทษเมื่อทำผิด ซึ่งหายากมากในตัวละครสายแฟนตาซี แล้วพอเรื่องเริ่มไล่ล่าแก้ไขความวุ่นวายที่เกิดจากสีเทียน มันก็ลุ้นแบบกำลังดี ไม่โหด ไม่เครียดเกินไป แค่ทำให้เราอยากรู้ว่าเขาจะใช้ความคิดสร้างสรรค์แบบไหนมาแก้ปัญหาครั้งต่อไป จะวาดอะไร จะลบอะไร แล้วเพื่อน ๆ จะช่วยกันยังไงให้ทุกอย่างกลับมาเข้าที่โดยไม่ต้องทิ้งจินตนาการไป ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะมากสำหรับดูกับครอบครัวในวันหยุดสบาย ๆ หรือคืนที่อยากพักใจจากเรื่องหนัก ๆ แล้วหาอะไรอุ่น ๆ ดูสักเรื่อง เด็ก ๆ จะรักไอเดียที่ว่าทุกเส้นที่วาดมีความเป็นไปได้ ส่วนพ่อแม่หรือคนที่โตแล้วจะได้ความรู้สึกเหมือนมีคนมาสะกิดเบา ๆ ว่าอย่าเพิ่งรีบลืมความเป็นเด็กในตัวเราไป เพราะจินตนาการไม่ใช่เรื่องไร้สาระเลย แต่มันคือเครื่องมือช่วยแก้ปัญหาและเยียวยาหัวใจในวันที่ชีวิตจริงไม่ง่าย สายดราม่าอบอุ่น สายแฟนตาซีใส ๆ สายตลกเบาสมองที่อยากหัวเราะไปพร้อมกับเอาใจช่วยตัวละครไปด้วย น่าจะตกหลุมรักแฮโรลด์ได้ไม่ยาก ดูจบแล้วอาจจะอยากหยิบกระดาษกับสีเทียนขึ้นมาวาดอะไรเล่น ๆ อีกครั้งก็ได้นะ ใครจะรู้ เส้นแรกที่เรากล้าลาก อาจเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องดี ๆ ก็ได้