Best of Times

เรื่องย่อ Best of Times

จำความรู้สึกตอนที่เราต้องยิ้มให้คนที่เคยรักสุดหัวใจเหมือนเขาเป็นแค่คนแปลกหน้าได้ไหม เก่ง (Keng) กำลังยืนอยู่ในวินาทีแบบนั้นเลย วันที่เขาบังเอิญเดินกลับมาเจอ ฝ้าย (Fai) รักครั้งแรกที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี ใจมันเต้นแรงเหมือนย้อนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง แต่สิ่งที่ทำให้ขาเขาก้าวไม่ออกก็คือ สายตาของเธอที่มองมาแบบว่างเปล่า เธอจำเขาไม่ได้แล้วจริง ๆ แถมชีวิตของเธอก็ผ่านทั้งการแต่งงานและการหย่าร้างกับเพื่อนสนิทของเขาไปแล้วด้วย เขาก็เลยเลือกทางที่เจ็บน้อยที่สุดในตอนนั้น คือแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกัน ทั้งที่ในหัวมีเรื่องราวเต็มไปหมด การจะเดินเข้าไปใกล้หรือถอยออกมาเฉย ๆ เลยไม่ใช่แค่เรื่องเขิน ๆ แต่มันคือการเดิมพันว่าหัวใจจะรับไหวไหมถ้าความทรงจำของเราสองคนมันไม่เท่ากันอีกต่อไป เก่งที่เราเห็นผ่านการเล่นของ อารักษ์ อมรศุภศิริ เป็นผู้ชายธรรมดาที่ไม่ได้กล้าหาญอะไรเลย เขารักฝ้ายเงียบ ๆ มาตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กนักเรียน แล้วก็เก็บความรู้สึกนั้นไว้ในใจมาจนโต ทั้งที่ชีวิตก็พาให้แยกย้ายกันไปไกลแล้ว พอได้กลับมาเจอกันอีกที เขาก็เลยลังเลไปหมด ไม่รู้ว่าควรสารภาพว่าเรารู้จักกัน หรือควรปล่อยให้เธอใช้ชีวิตของเธอไปโดยไม่ต้องรื้ออดีตขึ้นมา ส่วนฝ้ายที่รับบทโดย ญารินดา บุนนาค ก็เป็นผู้หญิงที่ไม่ได้ใจร้ายอะไรเลยนะ เธอแค่จำไม่ได้จริง ๆ และกำลังอยู่ในช่วงเปราะบางหลังความรักพังทลาย ความไม่ตั้งใจของเธอเลยยิ่งทำให้เก่งเจ็บลึกเข้าไปอีก เพราะมันไม่มีใครผิดเลยสักคน มีแค่คนหนึ่งที่ยังจำได้ทุกอย่าง กับอีกคนที่ลืมไปหมดแล้วเท่านั้นเอง ในอีกมุมหนึ่งของเรื่อง เราจะได้เจอกับความรักของคนต่างวัยที่อบอุ่นจนใจฟู ป้าสมพิศที่เล่นโดย Sansanee Wattananukul กับลุงจำรัสที่เล่นโดย Krissana Sreadthatamrong เขาเจอกันในชมรมคอมพิวเตอร์สำหรับผู้สูงอายุในกรุงเทพฯ ฟังดูอาจจะธรรมดา แต่ความน่ารักมันอยู่ตรงที่ลุงจำรัสต้องขับรถจากสวนที่ชุมพรขึ้นมาเรียนทุกสัปดาห์ เพื่อจะได้มีเวลานั่งข้าง ๆ กันแค่ครั้งละสามชั่วโมงเท่านั้นเอง โลกของสองคู่นี้มันเลยตัดกันพอดี ฝั่งหนึ่งคือเมืองที่คุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความทรงจำวัยเรียนที่พร่าเลือน อีกฝั่งคือห้องเรียนเล็ก ๆ ที่มีเสียงหัวเราะของคนแก่หัดใช้เมาส์ กับถนนสายยาวจากชุมพรเข้ากรุงเทพฯ ที่ต้องขับผ่านความคิดถึงทุกอาทิตย์ บรรยากาศมันเลยไม่ได้หวือหวา แต่เป็นความเรียบง่ายที่ทำให้เราอยากเอาใจช่วยว่าขอให้เขาได้อยู่ด้วยกันนานกว่านี้อีกนิดได้ไหม สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้มันค่อย ๆ ซึมเข้ามาในใจก็คือคำถามเรื่องความจำกับความรักนี่แหละ บางทีเราคิดว่าการรักใครสักคนคือการจำทุกอย่างเกี่ยวกับเขาได้ แต่จริง ๆ แล้วหัวใจมันดื้อกว่านั้นเยอะเลย เก่งยังจำรอยยิ้ม จำความรู้สึกตอนอยู่กับฝ้ายได้ทั้งหมด แม้เธอจะจำชื่อเขาไม่ได้แล้วสักนิด ความรักของเขาก็เลยเหมือนของที่ถือไว้ข้างเดียว ทั้งอบอุ่นทั้งเหงาในเวลาเดียวกัน ส่วนป้าสมพิศกับลุงจำรัสก็สอนเราอีกแบบว่า ถึงเวลาจะมีให้กันน้อย ถึงครอบครัวและวัยจะเริ่มเข้ามาเป็นกำแพง แต่การที่ใครสักคนยอมเดินทางไกลเพื่อมาเจอกันแค่สามชั่วโมง มันก็มีความหมายมากกว่าคำว่ารักสวย ๆ เป็นไหน ๆ ดูไปแล้วมันจะจุก ๆ หน่อยตรงที่เราเข้าใจทั้งสองฝั่งเลยว่า ไม่มีใครอยากลืม และไม่มีใครอยากเป็นฝ่ายที่ถูกทิ้งไว้ให้จำอยู่คนเดียว ถ้าคืนไหนอยากดูอะไรที่ละมุน ๆ ไม่เร่ง ไม่ตะโกน แต่ทิ้งความรู้สึกไว้ในใจนาน ๆ อยากชวนให้ลองเปิดเรื่องนี้ดูจริง ๆ มันเหมือนนั่งฟังเพื่อนเล่าเรื่องรักที่ไม่สมหวังเป๊ะ แต่ก็ไม่ยอมแพ้ต่อความรู้สึกตัวเอง ได้ทั้งรอยยิ้มจากความดื้อรั้นน่ารักของป้ากับลุง ได้ทั้งน้ำตาซึม ๆ จากความลังเลของเก่งกับฝ้าย เชื่อเถอะว่าดูจบแล้วคุณจะนึกถึงใครสักคนที่เคยอยู่ในความทรงจำ แล้วก็อาจจะเข้าใจมากขึ้นว่า บางความรักเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันมันอาจจะสั้นนิดเดียว แต่เวลาที่มันอยู่ในใจเราน่ะ ยาวนานกว่าที่คิดเยอะเลย