Iron Lung

เรื่องย่อ Iron Lung

เสียงแรกที่ได้ยินไม่ใช่เสียงระเบิดหรือสัญญาณเตือนอะไรเลย แต่เป็นเสียงลมหายใจของตัวเองที่ดังสะท้อนอยู่ในกล่องเหล็กแคบ ๆ แคบจนขยับข้อศอกแทบไม่ได้ แคบจนต้องนอนคุดคู้อยู่หน้าจอเก่า ๆ กับปุ่มควบคุมสนิมเขรอะ แล้วประตูด้านบนก็ปิดปังลงไปต่อหน้าต่อตา นั่นคือวินาทีแรกที่เราจะได้เจอ Simon ชายหนุ่มที่รับบทโดย Mark Fischbach เขาไม่ได้เป็นฮีโร่ ไม่ได้เป็นนักสำรวจผู้กล้าหาญอะไรเลย เขาเป็นแค่นักโทษคนหนึ่งที่ยอมแลกอิสรภาพกับการดำดิ่งลงไปในที่ที่ไม่มีใครอยากไป เพราะข้างในใจเขามันมีทั้งความผิดที่ยังค้างคาและความหวังริบหรี่ว่าถ้าทำภารกิจนี้สำเร็จ อย่างน้อยเขาอาจจะได้เริ่มใหม่ ส่วนเสียงที่คอยประคองเขาอยู่จากข้างบนก็คือ Ava ที่เล่นโดย Caroline Kaplan กับ David ที่เล่นโดย Troy Baker สองเจ้าหน้าที่ที่ฟังดูใจดี แต่ก็ฟังดูเหมือนกำลังปิดบังอะไรไว้เยอะมากเหมือนกัน ภารกิจของ Simon ฟังเผิน ๆ ก็ดูตรงไปตรงมานะ ให้ขับเรือดำน้ำจิ๋วที่ใคร ๆ เรียกกันว่า Iron Lung ดำลงไปในมหาสมุทรสีเลือดบนดาวร้าง ถ่ายรูปจุดสำคัญให้ครบ แล้วกลับขึ้นมา ทุกอย่างควรจะจบในไม่กี่ชั่วโมงถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด แต่พอเรือเริ่มจมลงไปลึกขึ้นเรื่อย ๆ ความตรงไปตรงมานั้นก็ค่อย ๆ หายไป กล้องบางตัวใช้ไม่ได้ แผนที่เริ่มไม่ตรงกับที่เห็นตรงหน้า เสียงสื่อสารจาก Ava กับ David ก็ขาด ๆ หาย ๆ เหมือนมีใครอีกคนแทรกเข้ามา ที่น่ากลัวกว่านั้นคือเซนเซอร์มันบอกว่ามีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ข้างนอก ทั้งที่ตามข้อมูลแล้วมหาสมุทรแห่งนี้ควรจะว่างเปล่า ไม่มีสิ่งมีชีวิตเหลืออยู่เลยสักอย่าง Simon เลยต้องเลือกระหว่างจะเชื่อคำสั่งแล้วดำต่อไป หรือจะเชื่อสัญชาตญาณตัวเองแล้วหันหัวกลับทั้งที่กลับไม่ได้แล้ว โลกทั้งใบของเรื่องนี้มันขังเราอยู่ในที่แค่สองสามตารางเมตรจริง ๆ นะ เราไม่ได้เห็นอวกาศกว้างใหญ่ ไม่ได้เห็นเมืองอนาคตอะไรเลย เราเห็นแค่ผนังเหล็กขึ้นสนิม แสงหน้าจอสีเขียวกระพริบ ๆ ท่อออกซิเจนที่หายใจแล้วได้กลิ่นเหล็ก กับช่องหน้าต่างบานเล็กที่มองออกไปเจอแต่ความแดงขุ่นที่มองไม่เห็นอะไรเกินสามเมตร ยิ่งดำลึกลงไป แรงดันก็ยิ่งบีบเปลือกเรือจนเสียงเหล็กลั่นดังเป็นระยะ แถมข้างบนก็เหลือแค่สถานีวิจัยเก่า ๆ ที่เงียบจนวังเวง เหมือนทุกคนบนนั้นก็กำลังกลัวอะไรบางอย่างอยู่เหมือนกัน บรรยากาศแบบนี้มันไม่ได้ทำให้ตกใจแบบตุ้งแช่ แต่มันทำให้เราอึดอัด หายใจไม่ทั่วท้องไปกับ Simon เหมือนเรานอนอยู่ในโลงเหล็กนั้นกับเขาด้วยจริง ๆ สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้หลอนกว่าหนังสัตว์ประหลาดทั่วไปก็คือ มันไม่ได้ถามแค่ว่าข้างนอกมีตัวอะไร แต่มันค่อย ๆ ถามว่าแล้วคนข้างในเรือล่ะเป็นใครกันแน่ ทำไม Simon ต้องมารับงานบ้าแบบนี้ อดีตของเขากับเหตุการณ์ที่ทำให้ดาวทั้งดวงกลายเป็นแบบนี้มันเกี่ยวกันยังไง แล้วเสียงกระซิบที่ Elsie Lovelock กับ Elle LaMont มาพากย์ให้นั่นคือเสียงของระบบ หรือเสียงของอะไรที่กำลังเรียนรู้จะพูดภาษาคน โทนของหนังเลยค่อย ๆ ไต่จากความเหงาและความอึดอัด ไปสู่ความระแวงและความรู้สึกผิด เหมือนไซไฟที่เอาความสยองมาเป็นเครื่องขยายความรู้สึกผิดในใจคน ใครที่ชอบความกลัวแบบค่อย ๆ กัดกิน ไม่ต้องมีผีโผล่มาก็ขนลุกได้เพราะความเงียบน่าจะอินมาก ถ้าถามว่าทำไมต้องลองดูสักครั้ง ก็เพราะเราจะไม่ค่อยได้เจอหนังที่กล้าขังคนดูไว้ในที่แคบ ๆ แบบนี้จนจบแล้วยังตราตรึงขนาดนี้ มันทั้งลุ้นว่า Simon จะถ่ายรูปครบไหม จะรอดกลับขึ้นไปได้หรือเปล่า แล้วก็ทั้งหน่วงในใจเวลาได้ยินเสียงของ Ava กับ David ที่ฟังดูห่วงใยแต่ก็ไว้ใจไม่ได้เต็มร้อย การแสดงของ Mark ที่แบกทั้งเรื่องไว้ด้วยแค่น้ำเสียงกับลมหายใจนี่เอาอยู่แบบเหลือเชื่อ ดูไปก็เหมือนนั่งลุ้นเพื่อนสนิทที่กำลังดำน้ำอยู่คนเดียวแล้วเราช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย ใครชอบไซไฟลึกลับที่ทั้งกดดัน ทั้งเหงา ทั้งหลอนแบบมีอะไรให้คิดต่อหลังดูจบ ลองเปิดใจดำดิ่งไปพร้อมกันดู แล้วจะรู้ว่าความมืดใต้มหาสมุทรสีเลือดนั้นมันไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่เขาบอกกันเลย