Cheekatilo

เรื่องย่อ Cheekatilo

ไฟในห้องส่งสว่างวาบขึ้นพร้อมเสียงนับถอยหลังสาม สอง หนึ่ง สันธยา (Sandhya) สบตากล้องด้วยรอยยิ้มนิ่ง ๆ แบบที่เธอทำมาเป็นร้อยเป็นพันคืนในฐานะพิธีกรรายการอาชญากรรม เธอคุ้นเคยกับการเล่าเรื่องเลือดเย็นของคนอื่นด้วยน้ำเสียงมั่นคง ราวกับว่าไม่มีข่าวไหนจะสั่นคลอนหัวใจเธอได้อีกแล้ว แต่คืนนั้นเองพอไฟดับลงและความเงียบในสตูดิโอเข้ามาแทนที่ โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้นมาเบา ๆ แล้วชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด เพราะเพื่อนสนิทที่สุดในชีวิตถูกพบเป็นศพในสภาพที่เต็มไปด้วยเงื่อนงำ จากคนที่เคยยืนหน้ากล้องเพื่อถามแทนเหยื่อ เธอกลายเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องกลั้นน้ำตาแล้วถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่าจะปล่อยให้เรื่องของเพื่อนกลายเป็นแค่ข่าวผ่าน ๆ ไปอีกข่าวหนึ่งได้ยังไงกัน การแสดงของ โชภิตา ธูลิปาลา ในบทนี้ถ่ายทอดความเปลี่ยนผ่านนั้นได้นุ่มลึกมาก ทั้งแข็งแกร่งทั้งแตกสลายในคนเดียวกัน ยิ่งสันธยาพยายามปะติดปะต่อว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อน เธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในเขาวงกตที่ทุกทางแยกมีคนคอยบอกให้เธอหยุดและหันหลังกลับ เบาะแสที่เคยหาได้ง่าย ๆ กลับถูกดึงหายไปต่อหน้าต่อตา พยานที่ตอนแรกเหมือนอยากพูดก็เริ่มเงียบเสียงลงอย่างน่าสงสัย ส่วนคนที่ยิ้มให้เธอนั้นก็ยากจะเดาว่าใครหวังดีกับเธอจริง ๆ บ้าง และที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือยิ่งเธอขุดลึกลงไป คดีนี้ก็ยิ่งพาเธอย้อนกลับไปเจอกับบาดแผลเก่าในอดีตที่เธอพยายามฝังมาตลอดชีวิต ความทรงจำบางภาพที่เธอคิดว่าลืมไปแล้วค่อย ๆ ผุดขึ้นมาพร้อมคำถามใหม่ว่าเรื่องที่เกิดกับเพื่อนกับเรื่องที่เคยเกิดกับเธอนั้นเชื่อมกันอยู่หรือเปล่า เธอเลยไม่ได้แค่สู้เพื่อเพื่อนอีกต่อไป แต่กำลังสู้เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องจมกลับไปในความมืดเดิมอีกครั้ง โลกที่สันธยาอาศัยอยู่นั้นไม่ได้มืดเพราะกลางคืนอย่างเดียว แต่มืดเพราะบรรยากาศรอบตัวที่ทำให้คนต้องระวังทุกคำพูด กลางวันคือห้องข่าวที่สว่างจ้าด้วยไฟและเสียงพิมพ์งาน แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันจากยอดคนดู จากผู้มีอิทธิพลที่โทรมาสั่งได้ว่าข่าวไหนควรเล่นข่าวไหนควรเงียบ กลางคืนคือตรอกซอกซอยของเมืองอินเดียที่ทั้งคึกคักและน่าอึดอัดในเวลาเดียวกัน มีทั้งเสียงแตรรถ เสียงทีวีจากร้านข้างทาง และสายตาที่มองผู้หญิงที่กล้าตั้งคำถามด้วยความไม่ไว้ใจ อนธการ เลยพาเราไปเห็นสองโลกซ้อนกันตลอดเวลา โลกหน้ากล้องที่ทุกอย่างต้องดูชัดเจนกับโลกหลังกล้องที่ความจริงถูกซุกไว้ใต้พรม ทุกห้องที่สันธยาเดินเข้าไปเลยเหมือนมีอากาศบาง ๆ ของความกลัวลอยอยู่ ทำให้เราคนดูลุ้นตามไปด้วยว่าเธอจะไว้ใจใครได้บ้าง สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ต่างจากหนังสืบสวนทั่วไปก็คือมันไม่ได้ชวนเราแค่ลุ้นว่าใครเป็นคนร้าย แต่ชวนให้เรารู้สึกไปกับหัวใจของผู้หญิงที่ถูกบอกให้เงียบมาตลอดชีวิต โทนของเรื่องเลยจะนิ่ง หนัก และค่อย ๆ บีบเข้ามาทีละนิด ไม่ได้ตุ้งแช่ด้วยเสียงดัง ๆ แต่ทำให้เราอึดอัดด้วยความเงียบ ด้วยสายตาของคนรอบข้าง ด้วยประโยคสั้น ๆ ที่โยนความผิดกลับมาให้คนเจ็บปวดว่าเธอจำผิดหรือเปล่า เธอคิดไปเองหรือเปล่า ความมืดในชื่อเรื่องก็เลยมีความหมายมากกว่าบรรยากาศตอนกลางคืน แต่มันคือความมืดของระบบที่ทำให้เสียงของผู้หญิงหลายคนเบาจนแทบไม่ได้ยิน การเดินทางของสันธยาจึงเป็นการค่อย ๆ ทวงเสียงของตัวเองคืนมา จากคนที่เคยเล่าเรื่องคนอื่น สู่คนที่กล้าลุกขึ้นพูดเรื่องของตัวเองทั้งที่มือยังสั่นอยู่ ถ้าชอบหนังระทึกขวัญที่ไม่ได้มาแค่ปริศนาให้ทาย แต่มีหัวใจให้เอาใจช่วย อยากให้ลองเปิดใจดูเรื่องนี้กันสักคืน เพราะนอกจากการแสดงที่เข้าถึงอารมณ์ของโชภิตาแล้ว ยังมี Vishwadev Rachakonda กับนักแสดงสมทบอีกหลายคนที่ช่วยกันพยุงให้ทุกฉากมีน้ำหนัก ไม่ว่าจะเป็นฉากสอบปากคำ ฉากในห้องส่ง หรือแค่ฉากที่สันธยานั่งเงียบ ๆ คนเดียวในรถแล้วไม่รู้ว่าควรขับต่อไปหรือพอแค่นี้ มันเป็นความระทึกแบบที่ทำให้เราไม่ได้แค่ถามว่าเพื่อนของเธอตายเพราะอะไร แต่ถามต่อไปด้วยว่าแล้วเธอจะต้องแลกอะไรบ้างเพื่อให้ความจริงนั้นมีที่ยืน และในโลกที่ทุกคนถูกสอนให้เงียบ ยังจะมีใครกล้าพูดขึ้นมาอีกสักคนไหม