Master

เรื่องย่อ Master

เคยสงสัยไหมว่าถ้าเราทำทุกอย่างถูกต้องแล้ว ทำไมยังรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกอยู่ดี มาสเตอร์ เหยียด ลับ หลอน พาเราไปอยู่กับคำถามในใจข้อนี้ของ เกล อาจารย์มหาวิทยาลัยผิวดำที่เพิ่งได้รับความไว้วางใจให้ขึ้นเป็นมาสเตอร์ประจำหอพักคนแรกในประวัติศาสตร์ของโรงเรียนเก่าแก่แห่งหนึ่ง เธอมาถึงแอนแคสเตอร์ด้วยความภูมิใจลึก ๆ ปนกับความระวังตัว เพราะตึกหินอายุหลายร้อยปี ห้องสมุดที่เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเอง สนามหญ้าที่ตัดอย่างเนี้ยบ และธรรมเนียมที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น ล้วนบอกว่าเธอมาถึงจุดที่ควรจะเรียกว่าบ้านได้แล้ว แต่ตั้งแต่วันแรกที่ขนของเข้าบ้านพักมาสเตอร์ เธอก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่มองมาเงียบ ๆ รอยยิ้มสุภาพที่อ่านไม่ออก และการทักทายที่ฟังดูเป็นมิตรแต่ทิ้งระยะห่างเอาไว้เสมอ เกลต้องการแค่ทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุด ดูแลเด็ก ๆ สร้างพื้นที่ปลอดภัย และพิสูจน์ว่าการเปลี่ยนแปลงเป็นไปได้จริงในสถาบันที่เชิดชูความเป็นเลิศ แต่ยิ่งเธอพยายามปรับตัวให้เข้ากับกฎที่เขียนไว้และกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างในกำแพงเก่า ๆ นี้ที่ไม่ยอมรับเธอ เสียงกุกกักตอนกลางคืน ความฝันที่เหมือนจริงเกินไป และเรื่องเล่าเก่า ๆ เกี่ยวกับแม่มดที่เคยถูกแขวนคอใกล้ ๆ เนินเขาของมหาวิทยาลัย ก็ค่อย ๆ แทรกเข้ามาในชีวิตประจำวันที่ควรจะราบรื่นของเธอ ในหอเดียวกันนั้น แจส민 เด็กปีหนึ่งน้องใหม่ผิวดำอีกคนก็กำลังพยายามหาที่ยืนของตัวเองเหมือนกัน เธออยากเรียนให้ดี มีเพื่อนดี ๆ และใช้ชีวิตมหาวิทยาลัยเหมือนเด็กทั่วไป แต่ห้องพักที่เธอได้รับกลับมีประวัติที่ไม่มีใครอยากพูดถึงตรง ๆ รุ่นพี่เล่ากันว่าหลายสิบปีก่อนเคยมีนักศึกษาฆ่าตัวตายในห้องนั้น และชื่อของเธอก็ไปพ้องกับเรื่องเศร้าในอดีตอย่างประหลาด เธอพยายามหัวเราะกลบเกลื่อน ทำตัวให้กลมกลืน ไปงานปาร์ตี้และเข้ากลุ่มให้ได้ แต่แล้ววันหนึ่งก็มีคนเอาก้อนสำลีและข้อความเหยียดผิวมาแขวนไว้ที่ประตูห้องของเธอ จากเรื่องล้อเล่นที่ใคร ๆ บอกว่าอย่าคิดมาก มันกลายเป็นแผลในใจที่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เธอเริ่มได้ยินเสียงแปลก ๆ เห็นเงาแวบ ๆ ตรงหางตา ตื่นมากลางดึกด้วยความรู้สึกว่ามีใครยืนอยู่ข้างเตียง ความกลัวของเธอจึงมีสองด้านซ้อนกัน ด้านหนึ่งคือความกลัวว่าจะไม่มีใครเชื่อว่าเธอกำลังถูกคุกคามจริง ๆ อีกด้านคือความกลัวว่าสิ่งที่เธอเห็นอาจไม่ใช่แค่คนเป็น แต่เป็นอดีตของมหาวิทยาลัยที่ยังไม่ยอมไปไหน เธออยากให้มาสเตอร์อย่างเกลเป็นที่พึ่ง แต่บางครั้งผู้ใหญ่ที่อยากช่วยที่สุดกลับพูดในสิ่งที่สถาบันอยากให้พูด มากกว่าสิ่งที่เด็กคนหนึ่งอยากได้ยิน อีกมุมหนึ่งของเรื่องคือ ลิฟ อาจารย์ผิวดำที่สอนวรรณกรรม เธอเป็นคนเก่ง ตั้งใจ และกำลังลุ้นตำแหน่งงานประจำที่มั่นคงซึ่งสำคัญกับอนาคตของเธอมาก เธอต้องการแค่ให้งานของเธอได้รับการยอมรับอย่างเป็นธรรมจากคณะกรรมการที่ส่วนใหญ่เป็นคนขาว แต่เมื่อบทความของเธอถูกตั้งคำถาม จำนวนนักศึกษาที่ลงเรียนน้อยลง และเพื่อนร่วมงานเริ่มพูดถึงเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป เธอก็เริ่มรู้สึกว่าพื้นกำลังเอียงโดยที่ไม่มีใครยอมรับว่าพื้นเอียง ความสัมพันธ์ของเธอกับเกลที่เคยเป็นเพื่อนร่วมทางกันมานานก็เริ่มตึงเครียด เพราะทั้งคู่แบกความกดดันคนละแบบ เกลต้องรักษาภาพของผู้นำที่สถาบันเพิ่งแต่งตั้ง ส่วนลิฟต้องสู้เพื่อความอยู่รอดในระบบที่บอกว่ายุติธรรมแต่กลับทำให้เธอเหนื่อยล้าทางใจทุกวัน การคุยกันของพวกเธอจึงไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่เป็นเรื่องว่าเราควรจะประนีประนอมแค่ไหนเพื่อให้อยู่ในที่ที่เรารักต่อไปได้ และเมื่อไหร่ที่การเงียบเพื่อเอาตัวรอดจะเริ่มกัดกินตัวตนของเราไปทีละนิด สำหรับใครที่อยาก ดูหนัง มาสเตอร์ เหยียด ลับ หลอน เต็มเรื่อง จะได้เห็นเลยว่าเส้นเรื่องของทั้งสามคนไม่ได้เล่าแบบไล่ลุ้นเป็นฉาก ๆ แต่ค่อย ๆ ซ้อนทับกันเหมือนหมอกตอนกลางคืนที่ลอยเข้ามาปกคลุมสนามหญ้า จากชีวิตในเลคเชอร์ ห้องพักนักศึกษา งานเลี้ยงสังสรรค์ที่ดูสวยงาม ค่อย ๆ มีรอยร้าวเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น ทั้งข้อความนิรนาม สายตาที่มองข้าม การถูกตั้งคำถามถึงความสามารถ และเสียงฝีเท้าในทางเดินที่ควรจะว่างเปล่า สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้หลอนแบบไม่ต้องมีผีโผล่มาให้ตกใจตลอดเวลา คือบรรยากาศที่ contrast กันชัดมาก ตอนกลางวันมหาวิทยาลัยดูสว่างไสว สง่างาม น่าถ่ายรูปลงโบรชัวร์ แต่พอตกกลางคืนทางเดินหินยาว ๆ กลับเย็นยะเยือกและเงียบจนน่าอึดอัด ดนตรีประกอบและเสียงรอบข้างช่วยขับความรู้สึกนี้มาก ทั้งเสียงไม้ลั่น เสียงลม เสียงกระซิบที่ฟังไม่ชัด ทำให้คนดูรู้สึกเหมือนเดินอยู่ในตึกเก่าตอนตีสามด้วยตัวเอง ความน่ากลัวจึงไม่ได้มาจากแค่ตำนานแม่มดหรือห้องต้องสาป แต่มาจากความสุภาพที่เย็นชา การถูกทำให้รู้สึกว่าเป็นแขกในบ้านที่ควรจะเป็นบ้านของตัวเอง และการต้องพิสูจน์ตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยที่ไม่มีเส้นชัย หนังของ เรจิน่า ฮอลล์ ถ่ายทอดความเหนื่อยล้าแบบนี้ออกมาได้นุ่มลึกมาก เธอไม่ได้เล่นเป็นฮีโร่ที่ตะโกนสู้กับระบบตลอดเวลา แต่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่พยายามยิ้ม ควบคุมสถานการณ์ และทำในสิ่งที่ถูกต้อง ท่ามกลางความโดดเดี่ยวที่ค่อย ๆ กัดกินความมั่นใจของเธอไปทีละน้อย ส่วนน้องใหม่อย่างแจส민ก็ทำให้เรานึกถึงตัวเองตอนย้ายไปอยู่ในที่ใหม่ ๆ ที่อยากเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มมาก ๆ แต่ยิ่งพยายามก็ยิ่งรู้สึกแปลกแยก ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ต้องบอกว่าเหมาะกับคืนที่อยากดูอะไรช้า ๆ ลึก ๆ แล้วมีอะไรให้คุยกันต่อหลังดูจบมากกว่าหนังผีตุ้งแช่ทั่วไป ดูกับเพื่อนที่ชอบดราม่าความสัมพันธ์ก็ดี ดูคนเดียวตอนพักผ่อนแล้วค่อย ๆ ซึมซับบรรยากาศก็ได้ หรือจะชวนคนในครอบครัวที่ชอบหนังชีวิตมีปมสังคมมานั่งดูด้วยกันก็เข้าที เพราะแม้จะมีภาพหลอนและธีมที่หม่น แต่แกนของมันคือเรื่องของคน ความฝัน ความกดดัน และการหาที่อยู่ของหัวใจในที่ที่ประวัติศาสตร์ยังทิ้งเงาเอาไว้ ใครที่ชอบหนังลึกลับที่ค่อย ๆ ต่อจิ๊กซอว์อดีตกับปัจจุบัน หนังที่ไม่ได้เร่งเฉลยแต่ปล่อยให้เรารู้สึกอึดอัดไปพร้อมตัวละคร และหนังที่ดูจบแล้วอิ่มใจแบบขม ๆ ชวนให้กลับมาคิดถึงความหมายของคำว่าบ้านและความยุติธรรม เรื่องนี้จะตอบโจทย์มากโดยไม่ต้องสปอยล์ตอนจบเลยว่าสุดท้ายแล้วสิ่งที่พวกเธอต้องเผชิญคือผีจากอดีตหรือบาดแผลจากปัจจุบันกันแน่