Quills

เรื่องย่อ Quills

เสียงปลายขนนกครูดกับกระดาษดังแสก ๆ อยู่ในห้องหินทั้งเย็นทั้งชื้น แล้วก็มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ของชายแก่คนหนึ่งที่เหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยว่าตัวเองกำลังโดนขังอยู่ ภาพแรกของควิลส์พาเราเข้าไปในโรงพยาบาลชารองตง ประเทศฝรั่งเศสช่วงต้นศตวรรษที่สิบเก้า ที่ที่ข้างนอกดูสงบเรียบร้อยด้วยผ้าคลุมของแม่ชีและบทสวดมนต์ แต่ข้างในกลับอบอวลไปด้วยความอึดอัด ความปรารถนาที่ถูกกดเอาไว้ และความลับที่กระซิบกันตามทางเดินแคบ ๆ กลิ่นสบู่ซักผ้าปนกับกลิ่นหมึก กลิ่นเทียนไข และลมหายใจอุ่น ๆ ของคนที่โหยหาอิสรภาพ มันเป็นโลกที่ดูเหมือนจะเคร่งขรึมมาก แต่จริง ๆ แล้วเซ็กซี่และวูบไหวอย่างประหลาดตั้งแต่แรกเห็นเลยล่ะ หัวใจของเรื่องนี้คือชายที่ใคร ๆ ก็ทั้งหลงทั้งกลัวอย่าง มาร์ควิส เดอ ซาด (Marquis de Sade) ที่เล่นโดย เจฟฟรีย์ รัช (Geoffrey Rush) เขาไม่ใช่แค่คุณลุงนักเขียนเพี้ยน ๆ ที่ติดอยู่ในโรงพยาบาลบ้าเท่านั้นนะ แต่เป็นคนที่เชื่อสุดหัวใจว่าตราบใดที่ยังมีลมหายใจและยังมีความรู้สึก เขาก็ต้องเขียนออกมาให้ได้ ยิ่งห้ามก็ยิ่งอยากเล่า ยิ่งโดนปิดปากก็ยิ่งคันไม้คันมือ ส่วนคนที่แอบรับพลังนั้นมาเต็ม ๆ ก็คือ มาเดอแลง เลอแคลร์ (Madeleine LeClerc) สาวซักผ้าตาหวานช่างฝันที่รับบทโดย เคต วินสเล็ต (Kate Winslet) เธอเป็นคนธรรมดาที่ไม่ได้เรียบร้อยอย่างที่เห็นภายนอกเลย เพราะเธอหลงใหลในเรื่องเล่าของมาร์ควิสอย่างจริงใจ อยากรู้อยากเห็น อยากสัมผัสโลกของผู้ใหญ่ผ่านตัวหนังสือ และอีกคนที่ยืนอยู่ตรงกลางอย่างน่าเห็นใจก็คือ บาทหลวงหนุ่ม แอบเบ ดู คูลมิเยร์ (Abbe du Coulmier) ที่เล่นโดย วาคีน ฟีนิกซ์ (Joaquin Phoenix) บาทหลวงผู้แสนอ่อนโยนที่พยายามจะเมตตาทุกคน แต่ลึก ๆ แล้วก็หวั่นไหวกับความรู้สึกของตัวเองจนแทบจะเก็บไว้ไม่อยู่เหมือนกัน เรื่องมันเริ่มตึงขึ้นจริง ๆ ก็ตอนที่ผู้บริหารชุดใหม่ไฟแรงอย่าง ด็อกเตอร์ รัวยเย-โกลลาร์ด (Dr. Royer-Collard) ที่รับบทโดย ไมเคิล เคน (Michael Caine) เดินทางมาถึงพร้อมคำสั่งเด็ดขาดว่าต้องหยุดงานเขียนยั่วยุพวกนั้นให้ได้ ไม่ว่าจะต้องยึดขนนก ยึดหมึก ยึดกระดาษ หรือลงโทษหนักแค่ไหนก็ตาม สำหรับมาร์ควิส นี่ไม่ใช่แค่การโดนยึดของรักนะ แต่มันเหมือนโดนตัดลมหายใจเลย ส่วนมาเดอแลงก็เลยกลายเป็นสะพานลับ ๆ ที่ช่วยลักลอบส่งต้นฉบับออกไปข้างนอกด้วยความตื่นเต้นปนกลัวแบบที่ใจเต้นแรงทุกครั้งที่สบตากัน ขณะที่บาทหลวงหนุ่มก็ต้องเลือกระหว่างหน้าที่ที่ต้องเชื่อฟังเบื้องบนกับความผูกพันที่เขามีต่อคนไข้และต่อมาเดอแลง ยิ่งห้าม ความสัมพันธ์ของทั้งสามคนก็ยิ่งแนบแน่น ยิ่งกด ความเย้ายวนในตัวหนังสือก็ยิ่งร้อนแรงจนแทบล้นออกมานอกห้องขัง ถ้าถามว่าเรื่องนี้พูดถึงอะไรกันแน่ คงไม่ใช่แค่เรื่องอย่างว่าตรง ๆ หรอกนะ แต่มันพูดถึงความปรารถนาในฐานะภาษาหนึ่งของความเป็นคนเลยล่ะ คำพูดของมาร์ควิสอาจจะ nak เล่นทีจริง ฟังดูทะเล้นและยั่วล้อ แต่จริง ๆ แล้วมันไปสะกิดความเหงา ความต้องการจะถูกมองเห็น และความอยากจะมีชีวิตของทุกคนที่อยู่ในนั้น ไม่ว่าจะเป็นสาวซักผ้าที่อยากเป็นมากกว่าที่โลกกำหนดให้เป็น บาทหลวงที่สับสนระหว่างศรัทธากับเนื้อหนัง หรือแม้แต่หมอใหญ่ที่ดูเย็นชาแต่ก็มีความต้องการซ่อนอยู่ ทุกครั้งที่มาเดอแลงแอบอ่านเรื่องสั้นให้ฟังเบา ๆ หรือแอบส่งยิ้มให้กันหลังกองผ้า เราจะรู้สึกได้เลยว่าความใกล้ชิดแบบผู้ใหญ่ที่ยินยอมพร้อมใจกัน มันทั้งอ่อนหวาน ทั้งขี้เล่น และทั้งอันตรายในเวลาเดียวกัน ใครที่ชอบหนังที่คุยเรื่องความรู้สึกแบบถึงเนื้อถึงตัวแต่ยังมีชั้นเชิง อยากให้ลองเปิดใจดูเรื่องนี้ดูสักคืนจริง ๆ นะ เพราะเคมีของนักแสดงมันดีมากจนเราลืมเวลาไปเลย เจฟฟรีย์ รัช เล่นเป็นมาร์ควิสได้น่าหมั่นไส้แต่น่ารักอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งเจ้าเล่ห์ ทั้งเหงา ทั้งทะเล้น ส่วนเคต วินสเล็ต ก็เปล่งประกายมาก เป็นมาเดอแลงที่ทั้งสดใส อบอุ่น และเซ็กซี่แบบธรรมชาติ ไม่ต้องพยายามเลยสักนิด ขณะที่วาคีน ฟีนิกซ์ ก็ถ่ายทอดความลังเลของคนที่อยากดีแต่ใจมันไหวได้แบบน่าสงสารจับใจ ดูจบแล้วมันจะทั้งเขิน ทั้งอมยิ้ม ทั้งจุกอยู่ในอกนิด ๆ เหมือนเพิ่งแอบฟังความลับของใครมาทั้งคืน แล้วก็อยากจะกลับไปคิดต่อว่า เออเนอะ ถ้าเราโดนห้ามไม่ให้รู้สึก เราจะยังเป็นเราอยู่ไหม