Pitch Black

เรื่องย่อ Pitch Black

จำภาพแรกได้ไหม เสียงสัญญาณเตือนดังแสบแก้วหูท่ามกลางความเงียบของอวกาศ ยานขนส่งลำหนึ่งกำลังร่วงแบบหมดทางบังคับ ร่างของผู้โดยสารกระเด็นกระดอนไปตามแรงเหวี่ยง ก่อนที่ทุกอย่างจะกระแทกโครมลงบนพื้นทรายของดาวดวงหนึ่งที่ร้อนจนแทบหายใจไม่ออก แสงแดดที่นี่มันจ้าซะจนต้องหยีตา สว่างค้างแบบไม่มีกลางคืน ท้องฟ้าโล่งเวิ้ง มีดวงอาทิตย์สามดวงสาดแสงไม่หยุด แล้วลมร้อนก็หอบเอาฝุ่นกับกลิ่นไหม้ของซากเหล็กมาแตะจมูก บรรยากาศมันทั้งเงียบ ทั้งอ้างว้าง และกดดันแบบบอกไม่ถูก เหมือนถูกทิ้งไว้กลางทะเลทรายที่ไม่มีขอบเขต แล้วก็เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติกับดาวร้างดวงนี้ หลังเครื่องตกคนที่ต้องลุกขึ้นมารับหน้าที่หนักที่สุดก็คือ คาโรลิน ฟราย (Carolyn Fry) ที่รับบทโดย Radha Mitchell เธอเป็นนักบินผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว ตอนแรกเธอก็แค่อยากพาทุกคนกลับบ้านให้ได้ แล้วก็อยากไถ่โทษในใจตัวเองที่ตัดสินใจพลาดไปตอนเครื่องกำลังร่วง อีกฝั่งหนึ่งคือ วิลเลียม เจ. จอห์นส (William J. Johns) ที่เล่นโดย Cole Hauser นายตำรวจที่คุมตัวนักโทษสุดอันตรายมาด้วยกัน เขาหวงหน้าที่ของตัวเองสุดชีวิต กลัวเสียหน้า กลัวคุมสถานการณ์ไม่อยู่ ส่วนนักโทษคนนั้นก็คือ ริชาร์ด บี. ริดดิค (Richard B. Riddick) ของ วิน ดีเซล ชายเงียบ ๆ ตาแวววาวแปลก ๆ ที่มองในที่มืดได้เหมือนสัตว์กลางคืน เขาไม่ได้อยากเป็นฮีโร่ของใครเลย แค่อยากหลุดไปให้พ้น แล้วก็ยังมีเด็กสาวอย่าง แจ็ค (Jack) กับอิหม่ามใจดีอย่าง อาบู อิหม่าม อัล-วาลิด ที่แค่อยากมีชีวิตกลับไปเห็นคนที่รักอีกครั้ง ตอนแรกทุกคนคิดว่าศัตรูคือแดดกับความกระหายน้ำ แล้วก็ความระแวงกันเองว่าตกลงเจ้าริดดิคมันจะแว้งกัดเมื่อไหร่ โซ่หลุดไปแล้ว กฎบนยานก็ใช้ไม่ได้อีกต่อไป ใครจะกล้าหลับตาลงข้างฆาตกรที่เขาว่ากันว่าฆ่าคนมาเป็นสิบ แต่พอพวกเขาเริ่มสำรวจรอบ ๆ ทั้งซากที่พักร้าง ๆ กับแบบจำลองดวงดาวที่ทิ้งไว้ ก็เริ่มเจอความจริงที่น่าขนลุกกว่าเดิม ดาวดวงนี้ไม่ได้มีแต่กลางวันตลอดไป ทุกยี่สิบสองปีมันจะเกิดสุริยุปราคายาวนาน แล้วความมืดสนิทจะกลืนทุกอย่างในพริบตา และในความมืดนั้นมีอะไรบางอย่างหิวโหยอาศัยอยู่เป็นฝูง ทางรอดเดียวคือต้องประคองแสงไฟเท่าที่มีฝ่ากลับไปที่ยานลำเก่าให้ได้ ซึ่งก็หมายความว่าพวกเขาต้องฝากชีวิตไว้กับสายตาคู่เดียวที่มองทะลุความมืดได้ นั่นก็คือสายตาของคนที่ไว้ใจไม่ได้ที่สุดนั่นเอง สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้มันหลอนกว่าหนังเอาตัวรอดไซไฟทั่วไปก็คือมันไม่ได้เล่นแค่กับความกลัวมืด แต่มันเล่นกับใจคนด้วย ตอนสว่าง ๆ ทุกคนยังพอสวมบทบาทเดิมได้ เป็นกัปตัน เป็นตำรวจ เป็นนักโทษ เป็นผู้โดยสาร แต่พอแสงเริ่มหายไป เปลือกพวกนั้นก็ค่อย ๆ ลอกออกจนหมด เหลือแค่สัญชาตญาณดิบ ๆ ว่าใครจะรอด ใครจะถูกทิ้ง ความรู้สึกผิดของฟรายที่ต้องเลือกว่าเครื่องจะตกแบบไหน ความดื้อเงียบของริดดิคที่ทั้งน่าหมั่นไส้และน่าสงสารในเวลาเดียวกัน กับความกลัวที่ต้องยอมพึ่งคนที่ตัวเองเกลียดที่สุด มันทั้งอึดอัด หนาว ๆ ร้อน ๆ เหมือนตอนแรกถูกแดดเผาจนแสบผิว แล้วจู่ ๆ ก็ถูกโยนลงห้องมืดที่ได้ยินแต่เสียงลมหายใจของตัวเองกับเสียงอะไรบางอย่างที่ขยับอยู่รอบตัว ถ้าคุณชอบหนังทริลเลอร์ไซไฟที่ค่อย ๆ บีบหัวใจ ไม่ได้บู๊ตูมตามอย่างเดียว แต่เน้นบรรยากาศให้เรากลั้นหายใจไปพร้อมตัวละคร ต้องลองดูเรื่องนี้เลย มันมีทั้งความดิบ ความลุ้นแบบต้องกำไฟฉายไว้แน่น ๆ แล้วก็เสน่ห์ของแอนตี้ฮีโร่แบบริดดิคที่วิน ดีเซลเล่นได้นิ่ง ๆ แต่เท่มาก เคมีระหว่างเขากับฟรายที่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากความเกลียดเป็นความเข้าใจกัน มันดูแล้วเอาใจช่วยแบบไม่รู้ตัวเลยนะ ลองปิดไฟในห้องให้มืด ๆ แล้วเปิดดู จะยิ่งอินกับความรู้สึกที่ว่าทุกก้าวในความมืดอาจเป็นก้าวสุดท้าย แล้วมานับถอยหลังไปพร้อมกันว่าแสงสุดท้ายในมือพวกเขาจะดับลงเมื่อไหร่