Machine Gun Preacher

เรื่องย่อ Machine Gun Preacher

กลางดึกคืนหนึ่งบนถนนที่เย็นจนหายใจเป็นควันในมินนิโซตา เสียงเครื่องยนต์ฮาร์เลย์คำรามแหวกความเงียบ ตามด้วยเสียงเพลงดังลั่นจากบาร์ข้างทางที่เต็มไปด้วยควันบุหรี่ กลิ่นเหล้า และหมัดที่ลอยเข้าหน้ากันโดยแทบไม่ต้องมีเหตุผล ชายร่างใหญ่รอยสักเต็มตัวคนหนึ่งยืนอยู่กลางวงนั้นด้วยสายตาที่พร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองไม่กลัวใคร เขาคือ แซม ไชลเดอร์ส (Sam Childers) อดีตนักเลงที่เคยจมอยู่กับยา กับการข่มขู่รีดไถจนแทบไม่เหลือที่ยืนให้คำว่ากลับตัว แต่ในคืนที่ชีวิตเกือบหลุดมือไป เขากลับเลือกหันหลังให้ทุกอย่างแล้วเดินเข้าหาศรัทธาอย่างหมดหัวใจ ปัญหาก็คือศรัทธาอย่างเดียวมันหยุดกระสุนไม่ได้เลย เมื่อเขาเดินทางไปถึงแอฟริกาแล้วเห็นเด็กตัวเล็ก ๆ ถูกพรากจากอ้อมแขนพ่อแม่ต่อหน้าต่อตา เขาจึงต้องเลือกระหว่างการวางปืนลงแล้วสวดภาวนาต่อไป กับการหยิบปืนขึ้นมาอีกครั้งเพื่อแลกชีวิตของเด็กเหล่านั้นไว้ แม้จะต้องเอาวิญญาณของตัวเองเข้าแลกก็ตาม แซมในแบบที่ Gerard Butler ถ่ายทอดออกมานั้น ไม่ใช่คนดีในอุดมคติเลยแม้แต่น้อยนะ เขายังหุนหัน ยังปากไว ยังกำหมัดแน่นเวลาของขึ้น แต่ใต้ความดิบนั้นมีความรู้สึกผิดที่กัดกินใจอยู่ตลอดว่าเคยทำร้ายคนมาเยอะแล้ว ชาตินี้ขอทำอะไรดี ๆ สักครั้งก็ยังดี ข้าง ๆ เขามี ลินน์ (Lynn) ที่รับบทโดย Michelle Monaghan ภรรยาที่เคยผ่านนรกมาด้วยกัน เธอทั้งรักทั้งกลัวในเวลาเดียวกัน กลัวว่าสามีจะถลำกลับไปเป็นคนเดิม แต่ก็เข้าใจดีว่าถ้าไม่ให้เขาช่วยเด็กพวกนั้น เขาจะไม่มีวันนอนหลับได้อีกเลย ยังมี ดอนนี่ (Donnie) เพื่อนเก่าที่เหมือนเงาสะท้อนอดีตของแซมเอง คอยเตือนว่าโลกมืดมันดึงคนกลับไปง่ายแค่ไหน กับ เดซี่ (Daisy) หญิงใจดีในพื้นที่ที่คอยดึงสติเขายามความโกรธมันล้นจนจะกลืนศรัทธาไปหมด ทุกคนรอบตัวแซมเหมือนเชือกคนละเส้นที่ดึงเขาไว้ตรงกลาง ระหว่างคำว่านักบวชกับคำว่านักรบ โลกสองใบในหนังมันตัดกันจนใจหายเลยนะ ฝั่งหนึ่งคืออเมริกาแถบชานเมืองที่หนาวเย็น บ้านไม้หลังเล็ก โบสถ์เล็ก ๆ ที่แซมช่วยกันสร้างกับมือ กับกลุ่มคนที่พยายามเริ่มต้นใหม่กันเงียบ ๆ อีกฝั่งคือผืนดินสีแดงแห้งผากทางแอฟริกาที่แดดเผาจนแสบผิว หมู่บ้านดินที่กลางวันเงียบจนได้ยินแค่เสียงลมกับเสียงเด็กหัวเราะเบา ๆ แต่พอตกกลางคืนกลับต้องกลั้นหายใจฟังเสียงฝีเท้าของกองกำลังติดอาวุธ กลิ่นฝุ่น กลิ่นเหงื่อ และกลิ่นควันไฟมันลอยอยู่ในแทบทุกฉากตอนอยู่ที่นั่น สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่แซมลงแรงก่ออิฐทีละก้อนเลยกลายเป็นเหมือนเกาะเล็ก ๆ กลางทะเลความรุนแรง ที่รั้วไม้ผุ ๆ กับหลังคาสังกะสีนั้นต้องรับทั้งความหิว ความหวาดกลัว และความหวังของเด็กหลายสิบชีวิตเอาไว้พร้อมกัน ดูไปแล้วความรู้สึกมันไม่ได้มีแค่มันส์หรือลุ้นอย่างเดียวนะ มันหน่วงอยู่ในอกตลอดเวลาเลย เวลาเห็นแซมคุกเข่าอธิษฐานด้วยมือที่ยังสั่นเพราะเพิ่งวางปืนลงมา เราจะทั้งสงสารทั้งโกรธเขาในคราวเดียวกัน สงสารที่คนอยากทำดีต้องยอมมือเปื้อนเลือดเพื่อให้ความดีนั้นรอด โกรธที่โลกมันโหดร้ายจนไม่เหลือทางเลือกสวย ๆ ให้เขาเลย แต่ในจังหวะที่เด็ก ๆ วิ่งมากอดขาเขา แล้วกลับมาหัวเราะได้อีกครั้งหลังจากร้องไห้มาทั้งคืน น้ำตามันก็เอ่อขึ้นมาเองแบบไม่รู้ตัว หนังไม่ได้ชี้นิ้วบอกเราว่าการจับปืนของเขาถูกหรือผิด แต่พาเราไปนั่งข้าง ๆ หัวใจของคนที่ต้องแบกคำถามนั้นไว้ทุกคืนว่า ถ้าเราไม่ยิง แล้วใครจะยืนขวางให้เด็กพวกนี้ ถ้าคุณชอบหนังบู๊ที่มีหัวใจ ไม่ใช่แค่ยิงกันเอาสะใจ แต่ยิงเพราะจนตรอกจริง ๆ อยากให้ลองเปิดใจให้เรื่องนี้ดูสักคืนนะ มันทั้งดิบ ทั้งเถื่อน ทั้งอบอุ่นแบบประหลาด ๆ ที่หาจากหนังแอ็กชันธรรมดาไม่ได้เลย ใครที่เคยติดใจการแสดงแบบถึงเลือดถึงเนื้อของ Gerard Butler จะได้เห็นอีกมุมที่ทั้งดุดันและเปราะบางในคนเดียวกัน ส่วน Michelle Monaghan ก็เอาอยู่มากในบทภรรยาที่เข้มแข็งแบบเงียบ ๆ เตรียมทิชชู่ไว้ใกล้ ๆ ก็ดี เพราะมีหลายฉากที่ทำเอาจุกจนต้องกดหยุดพักหายใจ แล้วมานั่งเอาใจช่วยแซมไปด้วยกันว่า ครั้งนี้มือที่เคยก่อเรื่องมานับครั้งไม่ถ้วน จะประคองชีวิตดวงน้อย ๆ ไว้ได้อีกนานแค่ไหน