53 Sundays

เรื่องย่อ 53 Sundays

ลองนึกภาพเช้าวันอาทิตย์ที่แดดอ่อน ๆ ส่องเข้ามาตรงระเบียงบ้านหลังเก่า บนโต๊ะไม้ตัวเดิมมีกาแฟถ้วยหนึ่งวางอยู่ ส่วนเก้าอี้โยกของพ่อก็ยังโยกเบา ๆ เหมือนรอให้ใครสักคนมานั่งคุยด้วย ภาพเงียบ ๆ แบบนี้แหละคือจุดเริ่มต้นที่ดึงเราเข้าไปอยู่ในชีวิตของครอบครัวหนึ่งแบบไม่รู้ตัว แล้วสักพักเราจะได้เจอกับ จูเลียน (Julián) ที่รับบทโดย Javier Cámara พี่ชายคนกลางที่ดูเหมือนจะจัดการชีวิตตัวเองได้ดี แต่จริง ๆ แล้วข้างในยังสับสนว่าตัวเองต้องการอะไรกันแน่ เขารักพ่อมากนะ แต่ก็เป็นความรักแบบคนที่ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยแสดงออก ได้แต่คิดอยู่ในใจว่าอยากทำให้พ่อมีความสุขมากกว่านี้ ข้าง ๆ จูเลียนยังมีพี่น้องที่เราคุ้นหน้าเหมือนเป็นคนในครอบครัวตัวเองจริง ๆ ทั้ง นาตาเลีย (Natalia) ของ Carmen Machi พี่สาวสายเป๊ะที่ชอบจัดแจงทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทาง วิกเตอร์ (Víctor) ของ Javier Gutiérrez น้องชายปากไวใจร้อนที่พูดตรงจนบางทีก็ทำเอาบรรยากาศตึงไปหมด และ แคโรล (Carol) ของ Alexandra Jiménez น้องสาวคนเล็กที่ดูประนีประนอมที่สุด แต่ลึก ๆ ก็มีความน้อยใจของตัวเองซ่อนอยู่ สิ่งที่ผูกทุกคนไว้ด้วยกันก็คือพ่อที่แก่ตัวลงทุกวัน กับคำถามที่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาดัง ๆ ว่าเราจะดูแลพ่อกันยังไงดี แล้วใครควรเป็นคนเสียสละมากกว่ากัน จากความคิดอยากทำสิ่งดี ๆ ให้พ่อทุกวันอาทิตย์ ความตั้งใจเล็ก ๆ เลยค่อย ๆ กลายเป็นโปรเจกต์ยาวเหยียดถึง 53 อาทิตย์ ที่ทุกคนต้องวนมาเจอกัน มาช่วยกันคิด ช่วยกันทำ ปมจริง ๆ มันไม่ได้อยู่ที่ว่าจะพาพ่อไปไหนหรือทำอะไรให้พ่อเซอร์ไพรส์หรอก แต่อยู่ที่ว่ายิ่งได้มาเจอกันบ่อยขึ้น แผลเก่า ๆ ที่เคยซุกไว้ใต้พรมก็ค่อย ๆ โผล่ออกมาให้เห็นทีละนิด ทั้งเรื่องใครทิ้งบ้านไปไกล ใครอยู่ใกล้แล้วต้องรับภาระมากกว่า ใครจำความชอบของพ่อได้แม่นกว่ากัน หรือแม้แต่เรื่องเล็ก ๆ อย่างกับข้าวที่พ่อชอบกับยาที่พ่อต้องกิน ทุกอาทิตย์เลยเหมือนบททดสอบความอดทนกลาย ๆ ที่ทำให้พี่น้องที่รักกันต้องเถียงกัน หัวเราะใส่กัน แล้วก็น้อยใจกันไปมา จูเลียนที่ตอนแรกแค่อยากเป็นลูกที่ดี กลับต้องมาเป็นคนกลางคอยไกล่เกลี่ย แถมยังต้องตอบคำถามในใจตัวเองด้วยว่า ที่ผ่านมาเขารู้จักพ่อจริง ๆ หรือแค่จำภาพพ่อในวัยหนุ่มที่เคยแข็งแรงเท่านั้น โลกของหนังพาเรากลับไปอยู่ในบรรยากาศบ้านสเปนอบอุ่นแบบตะวันตกที่คุ้นเคยมาก ๆ เลยนะ ทั้งห้องนั่งเล่นที่ผนังเต็มไปด้วยรูปเก่า ๆ ครัวแคบ ๆ ที่กลิ่นน้ำมันมะกอกกับเสียงสับผักดังแทบทั้งวัน แล้วก็วงสนทนาหลังมื้อเที่ยงวันอาทิตย์ที่ไม่มีใครยอมลุกไปไหน ทุกอย่างดูธรรมดาจนเรารู้สึกเหมือนไปนั่งเป็นแขกในบ้านเขาจริง ๆ ความเก่า ความคับแคบ ความวุ่นวายของหลาน ๆ ที่วิ่งไปมา ทั้งหมดนี้ทำให้เรื่องดูมีชีวิตชีวา ไม่ได้เป็นฉากสวย ๆ แต่เป็นพื้นที่ของความทรงจำที่พ่อกับลูก ๆ สร้างมาด้วยกันหลายสิบปี ยิ่งเวลาผ่านไปหลายอาทิตย์ เราจะยิ่งเห็นการเปลี่ยนของแสง ของฤดูกาล และของร่างกายพ่อที่ค่อย ๆ ช้าลง ซึ่งมันทำให้ทุกครั้งที่นั่งล้อมวงกันมีความหมายมากขึ้นโดยไม่ต้องมีดนตรีเศร้า ๆ มาช่วยเลย สิ่งที่ทำให้ดูแล้วใจฟูมากก็คือโทนของหนังที่เดินอยู่ตรงกลางระหว่างเสียงหัวเราะกับน้ำตาตื้น ๆ ได้พอดีเป๊ะ มันเป็นตลกที่ไม่ได้ยิงมุกตึง ๆ แต่เป็นความฮาแบบสถานการณ์จริงของพี่น้อง เช่น แผนเซอร์ไพรส์พ่อที่เตรียมมาอย่างดีแต่พังไม่เป็นท่าเพราะพ่อดันจำไม่ได้ หรือทริปพาพ่อไปเที่ยวที่ทุกคนทะเลาะกันตั้งแต่ยังไม่ออกจากบ้าน ดูไปก็ขำไปแบบเอ็นดู ขณะเดียวกันหนังก็ค่อย ๆ ชวนให้เราคิดถึงเรื่องใหญ่อย่างเวลา ความแก่ชรา และการบอกรักโดยไม่ต้องพูดคำว่ารัก ทุกอาทิตย์ที่ดูเหมือนซ้ำ ๆ กัน จริง ๆ แล้วไม่ซ้ำเลย เพราะมันค่อย ๆ ปอกเปลือกความสัมพันธ์ของคนสองวัยให้เห็นทีละชั้น ว่าบางทีการอยู่ตรงนั้น รับฟังเฉย ๆ ก็สำคัญกว่าของขวัญชิ้นใหญ่เสียอีก ถ้าถามว่าทำไมต้องดูเรื่องนี้ คำตอบง่ายมากเลย เพราะมันเป็นหนังที่ดูแล้วเหมือนได้กลับบ้านไปกอดพ่อแม่โดยไม่ต้องซื้อตั๋วเครื่องบิน คนที่มีพี่น้องจะยิ่งอินเป็นพิเศษกับฉากเถียงกันแล้วสุดท้ายก็ยังนั่งกินข้าวหม้อเดียวกัน ส่วนคนที่ห่างกับที่บ้านมานาน ดูจบอาจจะอยากกดโทรหาพ่อทันทีโดยไม่รู้ตัว การแสดงของทีมนักแสดงนำคือของดีที่แบกอารมณ์ไว้ทั้งหมด ทั้ง Javier Cámara ที่เล่นความลังเลของลูกชายได้น่าสงสารและน่ารักในเวลาเดียวกัน หรือ Carmen Machi กับ Javier Gutiérrez ที่แค่สบตากันก็รู้เลยว่าคู่นี้เถียงกันมาตั้งแต่เด็ก ใครกำลังมองหาหนังตลกชีวิตที่ดูเพลิน หัวเราะได้ ร้องไห้ได้นิด ๆ แล้วออกจากโรงด้วยใจอุ่น ๆ 53 อาทิตย์คิดเพื่อพ่อ คือการนัดเจอกันทุกวันอาทิตย์ที่คุณจะไม่อยากพลาดสักอาทิตย์เดียว