Julie & Julia

เรื่องย่อ Julie & Julia

บางทีทุกอย่างก็เริ่มจากของธรรมดามาก ๆ อย่างตำราอาหารเล่มหนาเตอะเล่มหนึ่งที่วางนิ่งอยู่บนชั้นหนังสือ กระดาษข้างในเหลืองนิด ๆ มีรอยเปื้อนซอสจาง ๆ เหมือนผ่านมือใครมาหลายสิบปี สำหรับ จูลี พาวเวลล์ (Julie Powell) ที่รับบทโดย เอมี แอดัมส์ มันไม่ใช่แค่หนังสือสอนทำกับข้าว แต่มันเหมือนเสียงเรียกเบา ๆ ในวันที่ชีวิตของเธอกำลังจืดชืดจนแทบไม่มีรสชาติ เธอเป็นสาวออฟฟิศในนิวยอร์กที่ตื่นเช้าไปทำงานเดิม ๆ รับโทรศัพท์เดิม ๆ กลับห้องเช่าแคบ ๆ ห้องเดิม ส่วนอีกฟากหนึ่งของกาลเวลา จูเลีย ไชลด์ (Julia Child) ที่เล่นโดย Meryl Streep ก็เคยเป็นแค่ผู้หญิงอเมริกันธรรมดาคนหนึ่งที่ย้ายตามสามีไปอยู่ปารีส พูดฝรั่งเศสก็ไม่ได้ ทำอาหารก็ไม่เป็น แต่ในแววตาของทั้งสองคนมีอะไรเหมือนกันอย่างประหลาด คือความหิวที่ไม่ใช่แค่หิวข้าว แต่หิวว่าชีวิตน่าจะมีความหมายมากกว่านี้ แล้วจูลีก็เลยตั้งกติกาบ้า ๆ ขึ้นมากับตัวเองว่าจะพิชิตสูตรทั้ง 524 เมนูในตำราเล่มนั้นให้ครบภายใน 365 วัน แล้วเขียนเล่าลงบล็อกวันต่อวัน ฟังดูสนุกใช่ไหม แต่พอทำจริงมันไม่ง่ายเลยสักนิด เพราะนั่นหมายถึงเธอต้องแล่ปลา ต้มล็อบสเตอร์เป็น ๆ ละลายเนยเป็นกิโล ๆ หลังเลิกงานที่เหนื่อยแทบหมดแรง โดยมี เอริก (Eric Powell) สามีที่รับบทโดย Chris Messina คอยยืนล้างจานอยู่ข้าง ๆ ทั้งรักทั้งเหนื่อยใจไปพร้อมกัน ยิ่งทำไปเมนูยาก ๆ ก็ยิ่งโผล่มา ความมั่นใจก็เริ่มสั่นคลอน ทั้งคำแซะจากคนรอบข้าง ทั้งยอดคนอ่านบล็อกที่ไม่ขยับ และคำถามที่ดังขึ้นในหัวทุกคืนว่าทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่ ขณะเดียวกันภาพของจูเลียในอดีตก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เธอกับพอล (Paul Child) ที่รับบทโดย Stanley Tucci ต้องกัดฟันสู้กับกำแพงภาษา สายตาเหยียด ๆ ในห้องเรียนทำอาหารที่มีแต่ผู้ชาย และต้นฉบับตำราที่ถูกแก้แล้วแก้อีกจนท้อ สองผู้หญิงต่างยุคเลยต่างต้องเจอบททดสอบเดียวกัน คือจะรักษาความตั้งใจของตัวเองไว้ได้ไหมในวันที่ไม่มีใครเชื่อ เสน่ห์ที่สุดของเรื่องคือโลกสองใบที่เล่าสลับกันไปมาอย่างกลมกล่อมเหลือเกิน ฝั่งหนึ่งคือนิวยอร์กยุค 2000 ที่เร่งรีบ ห้องครัวเล็ก ๆ ที่มีเสียงพัดลมดูดอากาศดังอู้อี้ กลิ่นกระเทียมไหม้คละคลุ้งกับกลิ่นเนยหอม ๆ จานชามกองพะเนินจนแทบไม่มีที่เดิน อีกฝั่งคือปารีสยุคห้าสิบที่แสงแดดนวล ๆ ตกกระทบตลาดสด แผงผักผลไม้สีสด ปลาตัวเป็น ๆ วางบนน้ำแข็ง และเสียงมีดสับบนเขียงไม้ในโรงเรียนสอนทำอาหาร ทุกอย่างมีกลิ่น มีเสียง มีอุณหภูมิ เหมือนเรายืนอยู่ในครัวนั้นเอง เวลากล้องจับมือของ Meryl Streep ที่กำลังหั่นหัวหอมด้วยความสูงเกือบร้อยแปดสิบเซนติเมตรแต่กลับซุ่มซ่ามน่าเอ็นดู หรือมือของเอมี แอดัมส์ที่สั่นนิด ๆ ตอนต้องควักไส้เป็ดครั้งแรก เราจะรู้สึกได้เลยว่าครัวไม่ใช่แค่ที่ทำอาหาร แต่มันคือสนามเล็ก ๆ ที่คนสองคนกำลังฝึกใจตัวเอง ถ้าถามว่าเรื่องนี้พูดถึงอะไร มันไม่ได้พูดถึงแค่สูตรอาหารอร่อย ๆ หรอก แต่พูดถึงความกล้าที่จะเริ่มใหม่ในวันที่รู้สึกว่าตัวเองธรรมดาเหลือเกิน จูลีไม่ได้อยากเป็นเชฟดัง เธอแค่อยากพิสูจน์ว่าตัวเองทำอะไรสักอย่างให้สำเร็จได้จริง ๆ ส่วนจูเลียก็ไม่ได้อยากเปลี่ยนโลก เธอแค่อยากหาสิ่งที่ทำให้ตื่นเช้ามาแล้วใจเต้นแรง โทนของหนังเลยอบอุ่นใจมาก มีอารมณ์ขันแบบนุ่ม ๆ แทรกอยู่ตลอด ไม่ได้ขำก๊าก แต่เป็นรอยยิ้มที่เกิดจากความเอ็นดูตัวละคร เหมือนนั่งดูเพื่อนที่เรารักพยายามทำอะไรสักอย่างทั้งที่เละเทะไปหมดแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ มันมีความโรแมนติกที่ไม่ใช่แค่เรื่องคนรัก แต่เป็นความรักระหว่างคนกับสิ่งที่ทำ ความรักที่ต้องใช้ความอดทน ใช้เวลา และการให้อภัยตัวเองในวันที่ทำพัง เพราะแบบนั้นแหละถึงอยากชวนให้ลองเปิดใจดูสักครั้ง ไม่ต้องเป็นคนชอบเข้าครัวก็ดูสนุก เพราะหัวใจของมันคือความรู้สึกที่เราทุกคนเคยเจอ คือวันที่เบื่องาน เบื่อตัวเอง แล้วถามในใจว่าจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ เหรอ การได้เห็นจูลีค่อย ๆ เติบโตจากสาวขี้บ่นกลายเป็นคนที่กล้าลงมือทำ และการได้เห็นจูเลียในเวอร์ชันของ Meryl Streep ที่หัวเราะเสียงดัง สนุกกับทุกอย่างเหมือนเด็ก ๆ มันฮีลใจอย่างบอกไม่ถูก ดูจบแล้วอาจจะไม่ได้อยากลุกไปทำบีฟบูร์กิญงทันทีหรอก แต่อาจจะอยากลุกไปทำอะไรสักอย่างที่เคยผัดวันประกันพรุ่งมานานให้สำเร็จดูบ้าง เหมือนได้กลิ่นหอม ๆ จากครัวของคนอื่นลอยมา แล้วทำให้นึกได้ว่าชีวิตของเราเองก็เติมรสชาติเพิ่มได้เหมือนกัน