The Devil Wears Prada 2

เรื่องย่อ The Devil Wears Prada 2

เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องอยู่ในล็อบบี้ตึกสูงใจกลางแมนฮัตตันตั้งแต่เช้าตรู่ กลิ่นกาแฟแก้วละหลายร้อยบาทลอยปนมากับน้ำหอมกลิ่นใหม่ที่เพิ่งเปิดตัวเมื่อฤดูกาลก่อน ทุกคนในตึกเดินเร็ว พูดเร็ว และแต่งตัวเหมือนกำลังจะขึ้นปกตลอดเวลา เมืองนี้ไม่เคยหลับใหลก็จริง แต่สำหรับคนในวงการแฟชั่นและนิตยสารหัวใหญ่อย่างรันเวย์ ดูเหมือนเวลาจะเดินเร็วกว่าที่อื่นเป็นสองเท่า เพราะสิ่งที่เคยเป็นมาตรฐานความหรูเมื่อวาน อาจกลายเป็นของตกยุคไปแล้วในเช้าวันนี้ โทรศัพท์มือถือกลายเป็นรันเวย์แห่งใหม่ ยอดไลก์เข้ามาแทนยอดขายแผงหนังสือ และห้องประชุมที่เคยคุยกันเรื่องปกสวย ๆ ก็ต้องมานั่งเครียดกับตัวเลขโฆษณาที่หดลงทุกไตรมาส ความหอมหวานของโลกใบนี้ยังอยู่ครบ แต่ข้างใต้พรมแดงผืนนั้นมีความสั่นไหวที่ทุกคนแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ตรงกลางของความวุ่นวายที่ทั้งหอมทั้งกดดันนี้ ยังคงมีชื่อของ มิแรนด้า พรีสต์ลีย์ (Miranda Priestly) ที่รับบทโดย Meryl Streep ลอยเด่นอยู่เสมอ เธอยังคงเป็นผู้หญิงที่แค่ปรายตาก็มองขาดว่าสีฟ้าอ่อน ๆ นั้นมีที่มาอย่างไร ยังคงพูดน้อยแต่ทุกประโยคมีน้ำหนักเหมือนคำสั่ง เธอไม่ได้อยากได้แค่ความสำเร็จอีกต่อไปแล้ว เธออยากรักษาบ้านหลังใหญ่ที่เธอสร้างมากับมือเอาไว้ให้นานที่สุด ในวัยที่ใครหลายคนเริ่มถามถึงคำว่าเกษียณอย่างสุภาพ เธอกลับยิ่งต้องพิสูจน์ว่าตัวเองยังจำเป็นต่อโลกใบนี้อยู่ ส่วน แอนดี้ แซคส์ (Andy Sachs) ของ แอนน์ แฮททาเวย์ เด็กสาวใส่สเวตเตอร์สีฟ้าในวันนั้นก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เธอเติบโต มีทางเดินของตัวเอง และมองโลกแฟชั่นด้วยสายตาที่ทั้งเข้าใจและตั้งคำถาม และที่เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้คือ เอมิลี่ (Emily) ของ เอมิลี่ บลันท์ อดีตผู้ช่วยคนที่เคยวิ่งวุ่นเรื่องผ้าพันคอจนเกือบเป็นลม วันนี้เธอกลับมายืนในชุดสูทเนี้ยบในฐานะผู้บริหารของบริษัทคู่แข่งที่กำลังมาแรง พร้อมความมั่นใจเต็มกระเป๋าว่าเธอจะไม่เป็นเงาของใครอีก เกมมันเลยไม่ได้เป็นแค่เรื่องว่าใครจะได้ขึ้นปกสวยกว่ากันอีกต่อไป เพราะบริษัทของเอมิลี่กำลังไล่ล่าเม็ดเงินโฆษณาก้อนเดียวกันกับรันเวย์อย่างดุเดือด ในยุคที่งบโฆษณามีจำกัดและลูกค้าหันไปทุ่มกับออนไลน์หมด ใครช้ากว่ากันแค่ก้าวเดียวก็อาจหมายถึงการต้องปลดคนทั้งชั้นหรือปิดหัวหนังสือที่เคยภูมิใจ การกลับมาเจอกันของอดีตลูกน้องกับอดีตเจ้านายก็เลยมีทั้งความเกรงใจ ความแค้นเล็ก ๆ ที่ไม่เคยพูดออกมา และสายตาที่อ่านกันออกว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ ยิ่งมีคนรอบตัวอย่าง ไนเจล (Nigel) ของ สแตนลีย์ ทุชชี ที่ยังรักแฟชั่นหมดหัวใจ คอยประคองรันเวย์ไว้ด้วยประสบการณ์และความอบอุ่นแบบพี่ใหญ่ ทุกการเจรจา ทุกงานกาล่า ทุกมื้อกลางวันธุรกิจก็เลยเหมือนเวทีมวยที่หุ้มด้วยผ้าไหม ทุกคนยิ้มให้กัน แต่ข้างหลังกำลังนับแต้มกันอยู่เงียบ ๆ ว่าใครจะได้เป็นคนกำหนดทิศทางของวงการต่อไป สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ดูแล้วใจมันสั่น ๆ ก็คือมันไม่ได้เล่าแค่ความสนุกของการฟาดฟันกันด้วยคำพูดคม ๆ หรือชุดสวย ๆ เท่านั้น แต่มันเล่าถึงความรู้สึกของคนที่เคยอยู่บนจุดสูงสุดแล้วเริ่มได้ยินเสียงเวลาที่เดินไล่หลังมา มิแรนด้าอาจดูนิ่งและควบคุมทุกอย่างได้ แต่ลึก ๆ เธอกำลังถามตัวเองว่าถ้าวันหนึ่งไม่มีรันเวย์แล้ว เธอจะยังเป็นใครอยู่ ขณะที่เอมิลี่เองก็ไม่ได้สู้เพื่อแค่ชนะ เธอสู้เพื่อบอกตัวเองว่าเธอเติบโตพ้นจากโต๊ะหน้าห้องเจ้านายคนนั้นมาแล้วจริง ๆ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เลยเหมือนกระจกสองบานที่สะท้อนกัน ทั้งรักทั้งแค้นทั้งนับถือในเวลาเดียวกัน ส่วนแอนดี้ก็เหมือนตัวแทนของคนดูที่เคยหนีออกจากโลกใบนี้ไปแล้วครั้งหนึ่ง แล้วต้องกลับมาตั้งคำถามใหม่ว่าแพสชันกับการใช้ชีวิตที่สมดุล มันจะอยู่ด้วยกันได้จริงไหมในโลกที่หมุนเร็วขนาดนี้ ถ้าคุณเคยหลงรักภาคแรกเพราะบทสนทนาแสบ ๆ ที่ฟังแล้วต้องยิ้มทั้งที่จุก ภาคนี้จะทำให้คิดถึงบรรยากาศเดิมแบบเต็ม ๆ แต่โตขึ้นและเจ็บลึกขึ้นกว่าเดิมเยอะ ได้เห็น Meryl Streep กลับมาสวมบทนางพญาน้ำแข็งด้วยสายตาที่นิ่งกว่าเดิมแต่ข้างในอ่อนไหวกว่าเดิม ได้เห็น เอมิลี่ บลันท์ ในเวอร์ชันที่มั่นใจจนเราอดเอาใจช่วยไม่ได้แม้เธอจะยืนคนละฝั่ง และได้เห็น แอนน์ แฮททาเวย์ กลับมาพร้อมรอยยิ้มแบบคนที่เข้าใจโลกมากขึ้น มันเป็นหนังตลกสายดราม่าที่ดูเพลิน ดูสวย ดูแล้วหัวเราะกับความเป๊ะของคาแรกเตอร์ แต่พอเดินออกจากเรื่องกลับรู้สึกเหมือนเพิ่งคุยกับเพื่อนรุ่นพี่ที่เก่งมากคนหนึ่ง แล้วเขากระซิบว่าไม่มีใครชนะกาลเวลาได้หรอก มีแค่คนที่เรียนรู้จะเดินไปพร้อมกับมันได้อย่างสง่างามเท่านั้นเอง