Huang Feihong: The Black Yamen

เรื่องย่อ Huang Feihong: The Black Yamen

ลองหลับตาแล้วนึกถึงกวางโจวในเช้ามืดที่หมอกยังลอยต่ำอยู่เหนือหลังคากระเบื้องดูสิ เสียงไม้พายกระทบน้ำ เสียงพ่อค้าแม่ค้าจัดแผง เสียงเด็ก ๆ วิ่งเล่นกันตามตรอกแคบ ๆ ทุกอย่างมองเผิน ๆ ก็เหมือนเมืองท่าที่มีชีวิตชีวาตามปกติ แต่ถ้ายืนมองนานกว่านั้นอีกนิดจะสัมผัสได้เลยว่าอากาศมันอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เพราะนี่คือช่วงปลายยุคที่ราชสำนักแทบไม่เหลือแรงจะปกป้องใครแล้ว ข่าวเรือต่างชาติแล่นเข้ามาจอดแบบไม่เกรงใจใครดังเข้าหูชาวบ้านทุกวัน ส่วนประตูไม้บานใหญ่ของที่ว่าการที่คนตัวเล็ก ๆ เคยหวังว่าจะเป็นที่พึ่งสุดท้าย กลับปิดเงียบจนเวลาจะเดินผ่านยังต้องกระซิบกัน เหมือนทั้งเมืองกำลังกลั้นหายใจรออะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา ท่ามกลางความอึมครึมแบบนั้นเองที่เราได้เจอกับ หวงเฟยหง (Huang Feihong) ชายหนุ่มที่ชาวบ้านแถวนั้นรู้จักกันดีในฐานะหมอใจดีมีฝีมือกังฟูติดตัว บทนี้ได้ หวังฮ่าวหนาน (王浩男) มารับไว้ด้วยท่าทีที่อบอุ่นมาก คือไม่ใช่จอมยุทธ์ที่เดินกร่างไปทั่ว แต่เป็นคนที่เห็นคนเจ็บแล้วทนนิ่งไม่ได้ เห็นคนถูกรังแกแล้วมือมันสั่นอยากเข้าไปช่วย เขามีร้านยาของตัวเอง มีลูกศิษย์ที่รักเหมือนน้อง มีคนรักที่คอยดึงสติกันอย่างตัวละครของ กัวถิงถิง (郭亭亭) ที่เข้ามาเติมมุมอ่อนโยนให้เรื่อง ความฝันของเขาไม่ได้ใหญ่โตอะไรเลย แค่อยากให้คนในละแวกได้กินอิ่ม นอนหลับโดยไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมาเคาะประตูกลางดึก แล้วความตั้งใจเล็ก ๆ แบบนี้แหละที่ค่อย ๆ ดันให้เขาต้องเดินเข้าไปใกล้ประตูบานใหญ่ของที่ว่าการมากขึ้นทุกที แต่ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งเห็นว่าข้างในนั้นมันมืดกว่าที่คิดเยอะเลย เพราะที่ว่าการกวางโจวไม่ได้ทำหน้าที่เหมือนที่ควรจะเป็นอีกต่อไป ข้างหลังฉากมีขันทีเฉาที่กุมอำนาจอยู่เงียบ ๆ คอยชักใยร่วมมือกับพวกอันธพาลในพื้นที่แล้วก็กลุ่มชาวต่างชาติที่จ้องจะตักตวงผลประโยชน์ ทุกอย่างถูกจัดฉากให้ดูเหมือนทำตามกฎหมาย แต่จริง ๆ คือการขายความเดือดร้อนของชาวบ้านแลกกับเงินกับตำแหน่ง ใครที่กล้าลุกขึ้นมาพูดก็จะถูกทำให้กลายเป็นตัวปัญหา ส่วนคนที่ยอมก้มหัวก็ต้องจ่ายไม่หยุด พอหวงเฟยหงรู้ความจริงข้อนี้ เขาก็เลยเลือกทางที่ยากที่สุด คือยืนขึ้นแล้วยื่นคำร้องเพื่อชาวบ้านทั้งที่รู้ว่ากำลังเอาไหล่ตัวเองไปชนกับกำแพงอำนาจทั้งกำแพง จากเรื่องของคน ๆ เดียวมันเลยกลายเป็นเดิมพันของทั้งเมือง ว่าถ้าเขาถอย ทุกคนก็จะไม่มีที่ให้ถอยอีกแล้ว สิ่งที่ทำให้ตามดูแล้วใจมันสั่น ๆ ไม่ใช่แค่หมัดมวยนะ แต่เป็นความรู้สึกของคนที่ต้องสู้ทั้งที่รู้ว่าตัวเองเสียเปรียบ หวงเฟยหงไม่ได้สู้เพราะอยากเป็นฮีโร่หรืออยากให้ใครมาจำชื่อเลย เขาสู้เพราะทนเห็นคนแก่ต้องคุกเข่าขอความเป็นธรรมไม่ได้ ทนเห็นเด็ก ๆ เติบโตมาโดยคิดว่าความไม่ยุติธรรมคือเรื่องปกติไม่ได้ หนังค่อย ๆ เล่าให้เราเห็นว่าคำว่าปกป้องบ้านเมืองสำหรับเขาไม่ใช่เรื่องใหญ่โตแบบท่องตำรา แต่มันเริ่มจากปกป้องคนตรงหน้าให้ได้ก่อน แล้วค่อยขยายไปถึงครอบครัว ไปถึงเมือง ไปถึงแผ่นดิน ความกดดันจากรอบด้าน ทั้งอำนาจรัฐที่บิดเบี้ยว ทั้งคนนอกที่เข้ามาแทรก ทั้งความสิ้นหวังของชาวบ้าน มันเลยทำให้ทุกครั้งที่เขาตัดสินใจก้าวออกไป มันมีน้ำหนักของความเสียสละอยู่เต็มไปหมด ดูแล้วทั้งฮึกเหิมทั้งหน่วงใจในเวลาเดียวกัน ถ้าใครชอบหนังบู๊ย้อนยุคที่มีหัวใจ อยากบอกเลยว่าไม่ควรเลื่อนผ่านเรื่องนี้ เพราะฉากต่อสู้ทำถึงมาก ทั้งดุดัน ทั้งรวดเร็ว แต่ทุกหมัดมีความหมายรองรับ ไม่ได้ตีกันเอามันอย่างเดียว แถมบรรยากาศยุคสมัยก็ทำได้น่าเชื่อจนเรารู้สึกเหมือนเดินอยู่ในตรอกกวางโจวนั้นจริง ๆ การแสดงของ หวังฮ่าวหนาน ก็ส่งทั้งความเมตตาและความเด็ดเดี่ยวออกมาได้พอดี ๆ ส่วน กัวถิงถิง กับ หวงอีซาน (黃一山) และทีมนักแสดงสมทบก็ช่วยกันประคองอารมณ์ดราม่าให้ไม่หลุดเลย ดูจบแล้วมันจะเหลือความรู้สึกอุ่น ๆ ปนขม ๆ อยู่ในใจ ว่าต่อให้โลกข้างนอกจะมืดแค่ไหน ก็ยังมีคนคนหนึ่งที่ยอมจุดตะเกียงดวงเล็ก ๆ ของตัวเองไว้เพื่อคนอื่น แล้วเราก็อยากเอาใจช่วยเขาไปจนถึงวินาทีสุดท้ายจริง ๆ

อ่านเพิ่มเติม ›

เรื่องย่อ Huang Feihong: The Black Yamen

×

ลองหลับตาแล้วนึกถึงกวางโจวในเช้ามืดที่หมอกยังลอยต่ำอยู่เหนือหลังคากระเบื้องดูสิ เสียงไม้พายกระทบน้ำ เสียงพ่อค้าแม่ค้าจัดแผง เสียงเด็ก ๆ วิ่งเล่นกันตามตรอกแคบ ๆ ทุกอย่างมองเผิน ๆ ก็เหมือนเมืองท่าที่มีชีวิตชีวาตามปกติ แต่ถ้ายืนมองนานกว่านั้นอีกนิดจะสัมผัสได้เลยว่าอากาศมันอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เพราะนี่คือช่วงปลายยุคที่ราชสำนักแทบไม่เหลือแรงจะปกป้องใครแล้ว ข่าวเรือต่างชาติแล่นเข้ามาจอดแบบไม่เกรงใจใครดังเข้าหูชาวบ้านทุกวัน ส่วนประตูไม้บานใหญ่ของที่ว่าการที่คนตัวเล็ก ๆ เคยหวังว่าจะเป็นที่พึ่งสุดท้าย กลับปิดเงียบจนเวลาจะเดินผ่านยังต้องกระซิบกัน เหมือนทั้งเมืองกำลังกลั้นหายใจรออะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา

ท่ามกลางความอึมครึมแบบนั้นเองที่เราได้เจอกับ หวงเฟยหง (Huang Feihong) ชายหนุ่มที่ชาวบ้านแถวนั้นรู้จักกันดีในฐานะหมอใจดีมีฝีมือกังฟูติดตัว บทนี้ได้ หวังฮ่าวหนาน (王浩男) มารับไว้ด้วยท่าทีที่อบอุ่นมาก คือไม่ใช่จอมยุทธ์ที่เดินกร่างไปทั่ว แต่เป็นคนที่เห็นคนเจ็บแล้วทนนิ่งไม่ได้ เห็นคนถูกรังแกแล้วมือมันสั่นอยากเข้าไปช่วย เขามีร้านยาของตัวเอง มีลูกศิษย์ที่รักเหมือนน้อง มีคนรักที่คอยดึงสติกันอย่างตัวละครของ กัวถิงถิง (郭亭亭) ที่เข้ามาเติมมุมอ่อนโยนให้เรื่อง ความฝันของเขาไม่ได้ใหญ่โตอะไรเลย แค่อยากให้คนในละแวกได้กินอิ่ม นอนหลับโดยไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมาเคาะประตูกลางดึก แล้วความตั้งใจเล็ก ๆ แบบนี้แหละที่ค่อย ๆ ดันให้เขาต้องเดินเข้าไปใกล้ประตูบานใหญ่ของที่ว่าการมากขึ้นทุกที

แต่ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งเห็นว่าข้างในนั้นมันมืดกว่าที่คิดเยอะเลย เพราะที่ว่าการกวางโจวไม่ได้ทำหน้าที่เหมือนที่ควรจะเป็นอีกต่อไป ข้างหลังฉากมีขันทีเฉาที่กุมอำนาจอยู่เงียบ ๆ คอยชักใยร่วมมือกับพวกอันธพาลในพื้นที่แล้วก็กลุ่มชาวต่างชาติที่จ้องจะตักตวงผลประโยชน์ ทุกอย่างถูกจัดฉากให้ดูเหมือนทำตามกฎหมาย แต่จริง ๆ คือการขายความเดือดร้อนของชาวบ้านแลกกับเงินกับตำแหน่ง ใครที่กล้าลุกขึ้นมาพูดก็จะถูกทำให้กลายเป็นตัวปัญหา ส่วนคนที่ยอมก้มหัวก็ต้องจ่ายไม่หยุด พอหวงเฟยหงรู้ความจริงข้อนี้ เขาก็เลยเลือกทางที่ยากที่สุด คือยืนขึ้นแล้วยื่นคำร้องเพื่อชาวบ้านทั้งที่รู้ว่ากำลังเอาไหล่ตัวเองไปชนกับกำแพงอำนาจทั้งกำแพง จากเรื่องของคน ๆ เดียวมันเลยกลายเป็นเดิมพันของทั้งเมือง ว่าถ้าเขาถอย ทุกคนก็จะไม่มีที่ให้ถอยอีกแล้ว

สิ่งที่ทำให้ตามดูแล้วใจมันสั่น ๆ ไม่ใช่แค่หมัดมวยนะ แต่เป็นความรู้สึกของคนที่ต้องสู้ทั้งที่รู้ว่าตัวเองเสียเปรียบ หวงเฟยหงไม่ได้สู้เพราะอยากเป็นฮีโร่หรืออยากให้ใครมาจำชื่อเลย เขาสู้เพราะทนเห็นคนแก่ต้องคุกเข่าขอความเป็นธรรมไม่ได้ ทนเห็นเด็ก ๆ เติบโตมาโดยคิดว่าความไม่ยุติธรรมคือเรื่องปกติไม่ได้ หนังค่อย ๆ เล่าให้เราเห็นว่าคำว่าปกป้องบ้านเมืองสำหรับเขาไม่ใช่เรื่องใหญ่โตแบบท่องตำรา แต่มันเริ่มจากปกป้องคนตรงหน้าให้ได้ก่อน แล้วค่อยขยายไปถึงครอบครัว ไปถึงเมือง ไปถึงแผ่นดิน ความกดดันจากรอบด้าน ทั้งอำนาจรัฐที่บิดเบี้ยว ทั้งคนนอกที่เข้ามาแทรก ทั้งความสิ้นหวังของชาวบ้าน มันเลยทำให้ทุกครั้งที่เขาตัดสินใจก้าวออกไป มันมีน้ำหนักของความเสียสละอยู่เต็มไปหมด ดูแล้วทั้งฮึกเหิมทั้งหน่วงใจในเวลาเดียวกัน

ถ้าใครชอบหนังบู๊ย้อนยุคที่มีหัวใจ อยากบอกเลยว่าไม่ควรเลื่อนผ่านเรื่องนี้ เพราะฉากต่อสู้ทำถึงมาก ทั้งดุดัน ทั้งรวดเร็ว แต่ทุกหมัดมีความหมายรองรับ ไม่ได้ตีกันเอามันอย่างเดียว แถมบรรยากาศยุคสมัยก็ทำได้น่าเชื่อจนเรารู้สึกเหมือนเดินอยู่ในตรอกกวางโจวนั้นจริง ๆ การแสดงของ หวังฮ่าวหนาน ก็ส่งทั้งความเมตตาและความเด็ดเดี่ยวออกมาได้พอดี ๆ ส่วน กัวถิงถิง กับ หวงอีซาน (黃一山) และทีมนักแสดงสมทบก็ช่วยกันประคองอารมณ์ดราม่าให้ไม่หลุดเลย ดูจบแล้วมันจะเหลือความรู้สึกอุ่น ๆ ปนขม ๆ อยู่ในใจ ว่าต่อให้โลกข้างนอกจะมืดแค่ไหน ก็ยังมีคนคนหนึ่งที่ยอมจุดตะเกียงดวงเล็ก ๆ ของตัวเองไว้เพื่อคนอื่น แล้วเราก็อยากเอาใจช่วยเขาไปจนถึงวินาทีสุดท้ายจริง ๆ