แจ็ก แบล็ก

Detective Conan: Full Score of Fear

ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน เดอะมูฟวี่ 12: บทเพลงแห่งความตาย

เคยสงสัยไหมว่าถ้าเสียงเพลงที่เรารักที่สุดกลับกลายเป็นเสียงที่ทำให้ใจสั่นด้วยความกลัวจะเป็นอย่างไร ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน เดอะมูฟวี่ 12: บทเพลงแห่งความตาย พาเราไปยืนอยู่ตรงรอยต่อนั้นพอดี ตรงที่ความไพเราะของดนตรีคลาสสิกกับความเยือกเย็นของคดีฆาตกรรมเดินคู่กันมาแบบหายใจรดต้นคอ โคนันในภาคนี้ไม่ได้แค่สงสัยว่าใครเป็นคนร้าย แต่เขากำลังฟังหาความผิดปกติเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในท่วงทำนองที่ทุกคนบอกว่าสมบูรณ์แบบที่สุด เหมือนเพื่อนที่หูดีกว่าใครแล้วสะกิดเราว่า ฟังดี ๆ สิ โน้ตตรงนี้มันเศร้าแปลก ๆ นะ แล้วเราก็เริ่มนั่งไม่ติดไปกับเขาด้วยตั้งแต่ต้นเรื่องเลย Doo-HD ชวนมาดูด้วยกันแบบสบาย ๆ เรื่องนี้เปิดมาด้วยบรรยากาศที่สวยมากแต่ก็หม่นลึกในเวลาเดียวกัน เมื่อนักดนตรีหลายคนถูกทำร้ายอย่างต่อเนื่อง และจุดร่วมเดียวที่ร้อยพวกเขาไว้ด้วยกันคือเคยเรียนดนตรีกับอดีตนักเปียโนชื่อดังคนเดียวกัน ลองนึกภาพเด็กที่เคยมีความฝันเต็มเปี่ยม นั่งหลังเปียโนตัวเดียวกัน ถูกสอนด้วยมือครูคนเดียวกัน แล้ววันหนึ่งความทรงจำอันอบอุ่นนั้นกลับกลายเป็นโซ่ที่ล่ามพวกเขาไว้กับความกลัว มันทั้งน่าเสียดายและน่าอึดอัดใจในเวลาเดียวกัน โคนันมองเห็นความไม่ชอบมาพากลตรงนี้เร็วกว่าใคร เพราะเขาไม่ได้มองแค่ศพหรือหลักฐาน แต่มองไปถึงความสัมพันธ์ระหว่างครูกับศิษย์ ระหว่างพรสวรรค์กับความพยายาม และระหว่างเสียงปรบมือกับความกดดันที่ไม่มีใครเคยพูดออกมา สำหรับโคนัน คดีนี้จึงไม่ใช่แค่การหาตัวคนร้าย แต่คือการทำความเข้าใจว่าทำไมคนที่รักดนตรีมาก ๆ ถึงต้องเจ็บปวดเพราะดนตรีขนาดนี้ แล้วจังหวะของเรื่องก็พาเรามาที่มิวสิคฮอลล์แห่งใหม่ที่กำลังจะเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่ เป็นฮอลล์ที่สร้างขึ้นด้วยความรักในเสียงเพลงอย่างแท้จริง โอ่อ่า สง่างาม และตั้งใจให้เป็นบ้านของเสียงดนตรี ทุกคนในวงการต่างจับตามองเพราะบนเวทีเดียวกันจะมีทั้งไปป์ออร์แกนเสียงทรงพลังที่ก้องกังวานเหมือนเสียงจากสวรรค์ ไวโอลินสตราดิวาเรียสระดับตำนานที่แค่เห็นก็ขนลุกแล้ว และเสียงร้องโอเปร่าของ อากิบะ เรย์โกะ ที่พร้อมจะสะกดคนทั้งฮอลล์ให้เงียบกริบ โคนันกับเพื่อน ๆ ได้รับเชิญมาร่วมงานนี้ด้วยความตื่นเต้นแบบเด็ก ๆ ที่ได้มาเห็นของจริง ได้ยินเสียงจริง แต่ลึก ๆ โคนันก็วางใจไม่ลง เพราะคดีที่เกิดก่อนหน้านี้เหมือนเงาที่ลากยาวมาถึงหน้าประตูฮอลล์ ราวกับมีใครบางคนกำลังรอให้ม่านเวทีเปิดออกเพื่อเริ่มบรรเลงบทเพลงของตัวเอง บทเพลงที่ไม่มีใครอยากฟังจนจบ ความ contrast ตรงนี้แหละที่ทำให้เราดูแล้วใจเต้น ทั้งอยากดื่มด่ำกับความงาม ทั้งระแวงว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นหลังเสียงปรบมือ เมื่อถึงวันงานจริง ความหรูหราทั้งหมดก็ถูกสั่นคลอนในพริบตา เมื่อเกิดเหตุระเบิดขึ้นกลางงาน เปลวเพลิงลุกพรึ่บเปลี่ยนมุมหนึ่งของฮอลล์ให้กลายเป็นทะเลไฟ ท่ามกลางความโกลาหล เสียงกรีดร้อง เสียงเพลงที่ขาดห้วงไปดื้อ ๆ เรย์โกะนักร้องนำกลับตกเป็นเป้าอย่างน่าตกใจ และโคนันเองก็ต้องเอาตัวรอดท่ามกลางควันไฟและความสับสน สิ่งที่ทำให้ช่วงนี้ลุ้นจนแทบกลั้นหายใจคือมันไม่ใช่แค่ฉากแอ็กชันไล่ล่าแบบทั่วไป แต่คือการหนีตายในสถานที่ที่ควรจะปลอดภัยที่สุด คือการช่วยคนท่ามกลางเสียงดนตรีที่ยังค้างอยู่ในอากาศ คือการต้องคิด ต้องสังเกต ต้องเชื่อมโยงทุกอย่างภายใต้เวลาที่เหลือน้อยลงทุกที โคนันยังคงเป็นเด็กตัวเล็กใจใหญ่คนเดิมที่วิ่งไปข้างหน้าทั้งที่กลัว แต่เพราะมีคนที่ต้องปกป้อง เขาก็เลยถอยไม่ได้ ความผูกพันของเขากับรัน โคโกโร่ และเหล่าเพื่อนตัวน้อยอย่างขบวนการนักสืบเยาวชนยิ่งทำให้เรารู้สึกว่า ต่อให้คดีจะใหญ่และน่ากลัวแค่ไหน ความอบอุ่นของคนที่อยู่ข้าง ๆ กันนี่แหละที่พยุงให้ก้าวต่อไป สำหรับใครที่อยาก ดูหนัง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน เดอะมูฟวี่ 12: บทเพลงแห่งความตาย เต็มเรื่อง บอกเลยว่าช่วงครึ่งหลังคือช่วงที่ควรนั่งนิ่ง ๆ หยิบหมอนมากอด แล้วปล่อยให้เสียงออร์แกนกับเสียงหัวใจตัวเองแข่งกันดังไปเลย เสน่ห์ที่สุดของภาคนี้คือการให้ดนตรีเป็นมากกว่าฉากหลัง แต่เป็นหัวใจของปมทั้งหมด ดนตรีคือความฝัน คือความทรงจำ คือความทะเยอทะยาน และอาจเป็นความเสียใจที่ฝังลึกจนกลายเป็นความแค้นของใครบางคน เราจะได้เห็นนักดนตรีที่ภายนอกดูสง่างามบนเวที แต่ข้างในเปราะบางและโดดเดี่ยว ต้องแบกรับความคาดหวังของครู ของผู้ชม และของตัวเองเอาไว้บนบ่าเล็ก ๆ ความตายที่เกิดขึ้นจึงเหมือนบทเพลงที่ถูกฉีกขาดกลางท่อน ฟังแล้วทั้งเสียดาย ทั้งกลัว ทั้งอยากรู้ว่าโน้ตตัวต่อไปคืออะไร งานภาพก็ทำถึงมาก ทั้งแสงไฟที่สาดส่องเครื่องดนตรี ทั้งความวิจิตรของเวที ทั้งเปลวเพลิงที่น่ากลัวจนเหมือนจะลามออกมานอกจอ ส่วนเสียงประกอบก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะนี่คือ หนังของ โคนัน ที่ใช้เสียงได้คุ้มที่สุดภาคหนึ่ง ได้ยินทั้งความอ่อนหวานของไวโอลิน ความเกรียงไกรของออร์แกน และความเงียบที่น่ากลัวที่สุดในห้องโถงใหญ่ ถ้าถามว่าเรื่องนี้เหมาะกับใคร ก็ต้องบอกว่าเหมาะกับครอบครัวที่อยากดูอะไรด้วยกันแบบอิ่ม ๆ ได้ทั้งความสนุก ความลุ้น และความซาบซึ้งโดยไม่ต้องมีฉากน่ากลัวเกินไป เหมาะกับคนรักดนตรีคลาสสิกที่จะฟินกับรายละเอียดเครื่องดนตรี เหมาะกับแฟนนักสืบที่ชอบค่อย ๆ เก็บเบาะแสไปกับโคนัน และเหมาะมากกับคืนเหงา ๆ ที่อยากเปิดแอร์เย็น ๆ ห่มผ้าอุ่น ๆ แล้วปล่อยใจไปกับปริศนาที่ทั้งงดงามและเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน ดูจบแล้วอาจทำให้เราฟังเพลงเดิมด้วยความรู้สึกใหม่ เข้าใจมากขึ้นว่าความไพเราะบางครั้งก็ต้องแลกมาด้วยน้ำตา และอยากกอดคนข้าง ๆ แน่นขึ้นอีกนิดโดยไม่รู้ตัว