จุนอิจิ ซูวาเบะ

Resident Evil

เรสซิเดนท์ อีวิล

บางครั้งชะตาทั้งชีวิตก็แปะอยู่ข้างกล่องพัสดุแค่กล่องเดียว แค่สติกเกอร์ชื่อที่อยู่ของโรงพยาบาลไกล ๆ ที่แทบไม่มีใครอยากขับไปส่ง กับลายเซ็นรับของที่ต้องเอาไปให้ถึงมือก่อนหมดวัน ใครจะไปคิดว่างานวิ่งรถประจำที่ทำจนชินมือจะกลายเป็นกับดักที่ไม่มีทางถอย เพราะยิ่งขับออกห่างจากเมือง ถนนก็ยิ่งเงียบ สัญญาณโทรศัพท์ก็ยิ่งหาย และทางข้างหน้าก็เหลือแค่ความมืดกับป้ายบอกทางที่พาไปสู่ตึกใหญ่ที่ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง พอประตูหลังรถปิดลงพร้อมเสียงเหล็กกระทบกันเบา ๆ เดิมพันมันก็ไม่ใช่แค่ค่าส่งหรือคำชมจากลูกค้าอีกแล้ว แต่มันคือลมหายใจของตัวเอง ว่าจะได้ขับรถคันเดิมกลับบ้านในตอนเช้าหรือเปล่า คนที่ต้องแบกพัสดุนั้นไว้ก็คือ ไบรอัน (Bryan) หนุ่มส่งของธรรมดาที่ไม่ได้มีทักษะพิเศษอะไรเลย นอกจากความอึดกับความเคยชินบนท้องถนน ซึ่ง Austin Abrams ถ่ายทอดออกมาได้น่าเอาใจช่วยสุด ๆ แบบคนที่เราอยากตะโกนบอกให้ระวังตลอดเวลา ระหว่างทางที่เหมือนจะโดดเดี่ยว เขากลับต้องมาเจอกับ เดฟ (Dave) ที่รับบทโดย Zach Cherry คนพูดเก่งที่พยายามใช้มุกกลบความกลัวของตัวเองแทบไม่มิด กับ พอลลีน (Pauline) ของ Kali Reis ผู้หญิงนิ่ง ๆ แต่สายตาเด็ดเดี่ยวเหมือนคนที่ผ่านเรื่องร้าย ๆ มาแล้ว และยังมี คาร์ล (Carl) ที่ พอล วอลเตอร์ ฮอเซอร์ เล่นได้อย่างมีเลือดเนื้อ เป็นลุงใจดีที่ดูเหมือนจะเป็นที่พึ่งได้ในวันที่โลกพังลงตรงหน้า ทุกคนไม่ได้มาเจอกันเพื่อเป็นฮีโร่ แต่เจอกันเพราะหนีไม่ทันเหมือนกัน และต้องตัดสินใจว่าจะทิ้งกันหรือจะกัดฟันเดินไปด้วยกัน โลกที่รอพวกเขาอยู่ไม่ใช่เมืองใหญ่ที่มีแสงไฟให้อุ่นใจ แต่เป็นโรงพยาบาลห่างไกลที่ตั้งอยู่กลางความเวิ้งว้างเหมือนถูกโลกลืม ตึกสีซีดที่เคยควรจะช่วยชีวิตคน กลับเงียบจนได้ยินเสียงรองเท้าของตัวเองสะท้อนกับพื้นกระเบื้องเย็น ๆ รถเข็นที่ล้มระเกะระกะ ไฟทางเดินที่กะพริบติด ๆ ดับ ๆ ประตูห้องตรวจที่แง้มอยู่ครึ่งบานโดยไม่รู้ว่ามีอะไรหายใจอยู่หลังบานนั้น ข้างนอกมีแค่หมอกกับทุ่งโล่งที่มองไม่เห็นขอบ ส่วนข้างในมีแค่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ปนกับกลิ่นคาวที่อธิบายไม่ถูก ยิ่งเดินลึกเข้าไป สัญญาณขอความช่วยเหลือก็ยิ่งไม่มีความหมาย เพราะที่นี่มันเหมือนเกาะกลางมหาสมุทร ที่จะวิ่งไปทางไหนก็เจอแต่ทางตันกับเสียงครางต่ำ ๆ ที่ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ดูแล้วเหนื่อยใจแทนจริง ๆ ไม่ใช่แค่ความตกใจ แต่เป็นความรู้สึกของคนตัวเล็ก ๆ ที่ถูกโยนเข้าไปในฝันร้ายโดยไม่ทันตั้งตัว เราจะสัมผัสได้เลยถึงความสับสนของไบรอัน ว่าเขากลัวก็กลัว แต่จะทิ้งคนอื่นแล้ววิ่งหนีคนเดียวก็ทำไม่ลง ความลังเลว่าจะสู้หรือจะซ่อน ความหอบจนจุกอกตอนต้องกลั้นหายใจหลังตู้เหล็ก ความหวังเล็ก ๆ ที่ยังอุตส่าห์ผุดขึ้นมาแม้รอบตัวจะไม่มีอะไรให้หวังเลย มันทั้งอึดอัด ทั้งลุ้นจนมือเย็น และก็ทั้งผูกพันแบบแปลก ๆ เพราะเขาไม่ใช่ทหาร ไม่ใช่คนเก่งที่ยิงปืนแม่น แต่เป็นเหมือนพวกเรานี่แหละที่ใช้ไหวพริบกับของรอบตัวเอาตัวรอดไปทีละนาที แล้วทุกครั้งที่เขาล้มแล้วลุกขึ้นมาใหม่ ใจเราก็เหมือนจะลุกขึ้นมาพร้อมกันด้วย ถ้าคุณชอบหนังเอาตัวรอดที่พาเราไปติดอยู่ในที่ปิดตายแล้วต้องหาทางออกด้วยกัน อยากชวนให้ลองเปิดใจดูเรื่องนี้สักคืนเลย เตรียมหมอนไว้กอดก็ได้ เปิดไฟสลัว ๆ ไว้ก็ดี แล้วนั่งรถไปกับไบรอันตั้งแต่ถนนเส้นเปลี่ยวเส้นนั้นจนถึงประตูโรงพยาบาล แล้วคุณจะเข้าใจเองว่าทำไมพัสดุกล่องเดียวถึงหนักได้ขนาดนี้ มาดูกันว่าคนธรรมดาที่มีแค่ใจกับสองมือ จะพาตัวเองและคนข้าง ๆ ฝ่าคืนที่โหดที่สุดนี้ไปได้ไกลแค่ไหน รับรองว่าดูจบแล้วจะต้องถอนหายใจยาว ๆ แล้วนึกถึงใบส่งของแผ่นนั้นไปอีกนาน